Foto bij 53

And I just ran out of band-aids
I don't even know where to start
'Cause you can bandage the damage
You never really can fix a heart
Even though I know what's wrong
How could I be so sure
If you never say what you feel, feel
I must have held your hand so tight
You didn't have the will to fight
I guess you needed more time to heal

Harry Styles



Zelfzeker streek ik mijn kleding glad het was eindelijk zover, ik had zolang gewacht op dit moment. Mijn simpele witte shirtje van vanochtend had ik omgeruild voor een blouse, ik wist dat Ravenna ervan hield wanneer ik blousen droeg en dan met name de vrolijke, gekleurde blousen die bedrukt waren met een vrolijk, zomers patroontje, eigenlijk was Ravenna gek op alles wat ik droeg, hoe gekker hoe beter, hoe gekleurder en aparter hoe mooier zij het vond. Daar stond ik dan gehuld in mijn lichtblauwe blouse gesierd met palmbomen, het bosje witte rozen -haar favoriet- in mijn rechterhand was enkel een afleiding van de grote verassing die ik al weken in de planning had staan voor Ravenna, een idee waar ik al maanden mee had rondgelopen in mijn hoofd en zelfs al over had nagedacht de jaren daarvoor, toen ik haar enkel alleen maar via het internet kende. Ik wilde haar op het verkeerde spoor leiden met de bloemen en het ideetje wat ik nu in mijn hoofd had, in de hoop dat ze nog enthousiaster zou gaan reageren op haar grote verassing. Het was lastig geweest alles te regelen zonder haar achterdochtig te laten worden, Ravenna had dingen snel genoeg door en ik had me erover verbaasd dat ze hier niets over had doorgehad. Ze had er zelfs geen vragen over wanneer ik moest 'overwerken' of weer eens vertrok zonder goede reden, we hadden nauwelijks tijd doorgebracht samen de afgelopen dagen, misschien lag het daaraan, ze vertrouwde me blindelings en alhoewel me dat aan de ene kant een enorm fijn gevoel gaf, baatte het me aan de andere kant enkele zorgen. Het had me tenminste wat minder moeite gekost om het allemaal geheim te houden.
Ik had erover gesproken met mijn familie, met mijn vrienden en eigenlijk was iedereen er enorm enthousiast over, ook had ik hulp gehad van hen om alles te regelen, ik kon het tenslotte niet helemaal alleen. Het benieuwde me of Ravenna er ook zo over dacht en ook even enthousiast zou gaan reageren als derest dat had gedaan. Mijn Ravenna, mijn eigenwijze en onvoorspelbare Ravenna, al kon ik vaak genoeg lachen om haar wispelturige gedrag en vaak veranderende gedachtegang, maakte ik me toch enigszins zorgen over haar reactie, ik wilde haar gelukkig maken. Ze had zoveel moeten doorstaan in dit korte leven, ik had het meegemaakt en zelfs de jaren voordat ik haar in het echt had leren kennen, wist ik dat ze door bullshit getrokken werd en dat haar hart meerdere keren gebroken was, en ik hoopte dat mijn verassing haar goed zou gaan doen, en haar zou laten inzien dat ze er niet alleen voor hoefde te staan. Nooit meer. Ik was er, voor haar. En ik zou er altijd voor haar zijn, ze betekende alles voor me.
Het was een lange werkdag in de studio geweest, maar buiten de grote verassing om had ik een speciaal nummer voor Ravenna ingezongen deze middag, die ik ook deze avond voor haar wilde gaan zingen, zolang alles zou gaan lopen als ik in gedachten had, moest dat ook wel gaan lukken. Mitch en de jongens waren ook naar het adres vertrokken die ik ze had opgegeven, het adres die ik had doorgestuurd in de groeps-app naar al mijn familie en vrienden, ik wilde iedereen erbij hebben, elke persoon die belangrijk voor me was wilde ik bij me hebben deze avond, deze avond moest perfect worden.
Ik reed mijn oude, vertrouwde straat in en parkeerde de auto voor mijn moeders huis, ik kon niet wachten om Ravenna in mijn armen te sluiten. Mijn moeder zou ons ontmoeten op de plek die ik had aangegeven, zo gelden dat ook voor overige familie en vrienden, derest zou elkaar ontmoeten in de zaal die ik had afgehuurd, eerst wilde ik haar verassing bekend maken met enkele dierbaren. Maar voordat dat zou gaan gebeuren wilde ik Ravenna eerst voor mijzelf hebben, volledig voor mijzelf. Ik stak de sleutel in het slot en draaide de deur vol zenuwen open, ik bereidde me voor op Rayvin en Vince, die me elke middag op dezelfde manier begroette, springend in mijn armen. Ik zette mijzelf schrap toen ik de deur volledig geopend had, gek genoeg waren de lichten uit, zowel in de gang als in de woonkamer en keuken. Ik hoorde geen geluiden afkomstig uit de woonkamer, geen muziek, geen televisie die aanstond, geen gegiechel van de jongens en geen Ravenna die in het Nederlands door het huis heen riep dat ze stiller moesten zijn. Geen Rayvin en Vince die me besprongen en omhelsde. Verward sloot ik de deur achter me, mijn jas en tas ophangend aan de eeuwen oude kapstok die er al stond zolang ik me kon herinneren, waarnaar ik doorliep naar de woonkamer, om vervolgens in een lege kamer terecht te komen, de televisie die uitstond, geen speelgoedstukken verspreid over de grond, raar.
''Babydoll?'' riep ik door het huis heen, in de hoop haar prachtige stem te horen.
''Loony freckle...'' maar tevergeefs, geen Ravenna die terug antwoordde of geïrriteerd zuchtte, geen Rayvin en Vince die voor haar antwoordde. Waar kon ze in godsnaam wezen en waarom was ze in godsnaam weg? En belangrijker nog, waarom had ze me geen belletje gegeven. Niet dat ze dat vaker deed, Ravenna stond waar de wind haar bracht, maar ik kon vandaag eigenlijk geen tijd verliezen. Het uitgestippelde plan wat ik in gedachten had liep nu al anders dan gehoopt. En natuurlijk had ik dat kunnen verwachten met een meisje als Ravenna. Ik haalde mijn vingers gefrustreerd door mijn krullen heen, tot ik een idee kreeg, misschien waren ze achter in het tuinhuisje. Ik draaide het slot van de keukendeur om en liep gehaast door de tuin heen naar het tuinhuisje, toen ik de deuren wilde opentrekken kwam ik erachter dat ook deze op slot zaten, wat ook een beetje raar was, aangezien de deuren dag en nacht openstonden. Ik vloekte binnensmonds, kloppend op de deur. ''Ravenna?'' riep ik in een hopeloze poging, maar opnieuw geen Ravenna.
Ik liep naar de zijkant van het huisje om vervolgens door het raampje naar binnen te kijken, het bed was netjes opgemaakt en enkel mijn pyjama lag nog op de hoek van het bed, maar ook hier was geen Ravenna te bekennen. Het voelde alsof ze uit het niets van de aardbodem was verdwenen.
Ik slaakte een vermoeide zucht, het was typisch Ravenna om een plan waarvan ze niets wist in de soep te helpen door haar eigen ding te doen, waar zat dat meisje en waarom was ze überhaupt weg? Ze had zich de afgelopen weken verscholen in huis, verstopt in haar bed. Waar was ze met het spontane idee gekomen om precies vandaag de weide wereld te gaan ontdekken. Ze had elke dag van mij de wereld in mogen trekken, maar waarom precies vandaag.
Zuchtend greep ik mijn telefoon uit mijn zak, dan maar proberen om haar via deze manier te bereiken, al wist ik dat dat nu al een verloren zaak zou zijn, Ravenna beantwoordde haar telefoon nauwelijks, enkel als Danielle haar belde nam ze op. Daarbuiten moest je altijd maar afvragen of ze zou gaan reageren. En eigenlijk sinds Danielle haar overlijden, beantwoordde ze haar telefoon nauwelijks meer.
Of ze negeerde je glashard, of haar telefoon was leeg, of ze gebruikte hem gewoonweg niet. Nu maar raden welke van de drie het vandaag zou gaan worden.
Ik klikte op haar nam en hield de telefoon ongeduldig tegen mijn oor aangedrukt, tikkend met mijn voet in het gras wachtte ik geduldig tot ze haar telefoon zou gaan opnemen en ik haar heerlijke stem kon horen.
Voicemail. Ik belde haar opnieuw.
Voicemail. Ik probeerde het weer.
Voicemail. Opnieuw.
Dit nummer is niet meer in gebruik.. Niet meer in gebruik? Had ze haar mobiel in een sloot gegooid?
Of kapot gegooid op de grond, waar zat ze in godsnaam en waarom was haar nummer opeens niet meer in gebruik, wat voor spelletje speelde ze met me? Ik irriteerde me mateloos, waarom zou ze dit doen, waar kon ze zijn?
Het zweet brak me uit, er zou toch niets ergs gebeurd zijn? Ze zou toch geen waanidee gehad hebben en voor een trein gesprongen zijn, ze had zich de afgelopen periode enorm somber gedragen en hoe kon het ook anders, ze was immers net haar zus verloren, misschien had ik haar te weinig aandacht gegeven, maar ze leek oprecht een stuk gelukkiger? Misschien lag het aan Danielle, het gemis van haar zus, misschien lag het daaraan, misschien wilde ze haar verjaardag helemaal niet vieren zonder Danielle, was het mijn fout? Misschien had ik haar verjaardag minder groots moeten aanpakken.. Ravenna hield er niet van in het middelpunt te staan, totaal niet zelfs. Mijn hart zakte in mijn maag en ik vloog de trap op naar boven, in de hoop dat ze gewoon in een diepe slaap lag, ik trapte de deur van de jongens open om vervolgens opnieuw in een lege slaapkamer terecht te komen, de bedden waren netjes opgemaakt en tot mijn verbazing waren de losse kledingstukken die vanochtend nog rommelig op de grond lagen weg, zo waren ook de knuffels van de jongens weg waarmee ze elke avond sliepen. Ik liep slenterend door de kamer heen, de ergste rampscenario's speelde zich af in mijn hoofd. Misschien was ze.. Misschien had ze..
Toen ik terug naar beneden liep deed ik de gordijnen in de woonkamer open en ontdekte ik dat haar auto ook niet meer voor de deur stond, ik beet gefrustreerd op mijn lip en uiteindelijk besloot ik langs de buren te gaan, in de hoop dat zij enig idee hadden waar ze uit kon hangen. De spullen van de jongens waren weg, haar auto was weg, waar the fuck was ze...
Ik liep de tuin angstig door om vervolgens de tuin bij de buurvrouw in te lopen, ik beet nerveus op de binnenkant van mijn wang, tot bloedens toe.
Ongeduldig klopte ik aan bij de buurvrouw, toen ze de deur opendeed gaf ik haar de tijd niet om me te begroeten.
''Did you see my girlfriend this morning?'' ze fronste kort mijn hopeloze gezichtsuitdrukking bestuderend, vervolgend door een betreurde blik antwoordde ze.
''No i haven't sweetheart.'' ik hield mijn handen door mijn haar heen, mompelend en binnensmonds vloekend wilde ik weglopen, de opkomende tranen wegslikken.
''What is going on.'' hoorde ik haar nog vragen, maar ik gaf er geen aandacht aan, er was te weinig tijd, ik moest weten waar ze was.
''Nothing, thanks.'' wuifde ik haar nog afwezig toe, doorlopend naar de volgende buurman in de hoop dat hij een antwoord had. Tevergeefs.
Ik liep door naar de volgende buurvrouw, ook geen antwoord.
Ik bleef doorgaan, zoekend naar een antwoord lopend naar de volgende en de volgende en de volgende... Ik had bijna elke buurman en buurvrouw in de straat gehad, zelfs de buren die woonde op de hoek van de straat had ik niet overgeslagen, in de hoop dat zij misschien wat hadden gezien.
Met lood in mijn schoenen liep ik naar de laatste buurman die ik had in de straat, met mijn vingers gekruist.
''Ravenna?'' mompelde hij, ik hoopte zo dat hij antwoord had, antwoord op mijn vraag, mijn meisje kon niet weg zijn. Het kon niet, ik hoopte zo dat hij een antwoord had voor me, anders zou ik het echt niet weten.
''Yes she left this morning with two kids, she was carrying some bags.'' tassen? ze had tassen bij haar? was ze teruggegaan naar Londen? misschien was ze in Londen. Althans dat was het eerste waar ik vanuit ging.
''I think she left.'' ik lachte bespottelijk, terwijl ik mijn hoofd ongelovig schudden. Weggaan? Waar moest ze heen gaan, ze kende hier niemand, buiten die Oliver waar ze ook eigenlijk niet meer mee sprak. Alles was verwaterd.
''Are you sure?'' vroeg ik hem, mijn stem klonk enorm wanhopig, al wilde ik niet toegeven, het was de meest logische verklaring voor haar plotse verdwijning. Waar kon ze heen zijn anders, ik nam aan dat ze niet elke dag een rondje ging rijden met al haar spullen en die van de jongens ingepakt in de kofferbak. Verdomme Ravenna.
''Yes, she looked very supsicious.'' ik opende mijn mond, piepen en kreunen verlieten mijn mond.
''I'm sorry Harry.'' ik draaide mijzelf om, om door te lopen naar huis. Er zat nog maar één ding op, de school van de jongens bellen, kijken of Ravenna de kinderen werkelijk had afgezet deze ochtend..
Hen waren in principe mijn laatste hoop, als hen zouden zeggen dat ze niet was op komen dagen deze ochtend, wist ik genoeg.
Ik draaide het nummer in terwijl ik met lood in mijn schoenen terug liep naar huis, toen de telefoon opgenomen werd zuchtte ik vermoeid uit, alsof ik moeite moest doen wat te zeggen.
''Speaking with Kristen.'' hoorde ik de juffrouw van de jongens opgewekt zeggen.
''Hi Kristen with.. eh.. Have you seen Vince and Rayvin today? Did Ravenna..'' ik zuchtte uit, de tranen over mijn wangen ruw wegvegend, ik slikte moeizaam, te bang dat ik al wist wat het antwoord zou gaan zijn.
''No, they have never arrived this morning, are they ill?'' daar was mijn antwoord, ik drukte op het rode hoorntje de telefoon terug stoppend in mijn zak. Ik wist het. Ik wist het. Verdomme! Ik wist het.
Haar spullen waren weg, haar auto was weg en opeens leken de puzzelstukjes allemaal samen te komen, haar afstandelijke gedrag de afgelopen weken en dan met name de afgelopen dagen, haar geheimzinnige en achterdochtige gedrag, haar geheime telefoontjes die ze snel ophing als ik de kamer in liep. Ik had er nooit vragen over gehad, denkend dat het misschien iets te maken had met haar rouwproces rondom Danielle, Ik was achterlijk, ik kon mijzelf wel voor mijn hoofd slaan. Ze had het allemaal gepland en ik had er niets maar dan ook echt niets vanaf geweten. Ik had het te druk gehad met het plannen van haar verassing dat ik niet heb in gezien wat haar plannen waren en natuurlijk had zij zichzelf totaal niet bezig gehouden met mijn verdachte gedrag, ze had het te druk met andere dingen, te druk met het plannen om weg te lopen van me. God wat was ik dom.
Toen ik de deur opende slenterde ik de woonkamer in, ik plofte neer op de bank, mijn hart voelde zwaar en het voelde alsof mijn keel dichtgeknepen werd, ik voelde me vreselijk. Hoe kon ze zo plots weggaan, wat had ik fout gedaan?
Zoveel vragen spookte door mijn hoofd heen, zoveel vragen.
Ik trapte mijn schoenen uit en gooide mijn voeten op de tafel, ik snikte hevig, kwaad balde ik mijn vuisten, tot mijn oog viel op een wit papiertje, netjes opgevouwen in het midden van de salontafel. Mijn naam was er opgeschreven met een sierlijk handschrift. Ravenna haar handschrift.
Nieuwsgierig boog ik voorover om het papiertje te pakken. Een briefje.. Ik lachte humorloos, ze had op zijn minst een briefje achtergelaten.
Ik vouwde het papiertje huilend weer dicht, waarom zou ik de moeite nemen het te lezen.
Ze was weg, ze was echt weg. Besloten om mij te verlaten, de jongens mee te nemen. Ik wilde geen bevestiging van haar, haar woorden lezen, haar zwakke excuus te lezen voor haar laffe actie.
Wie wist hoelang ze al had rondgelopen met het idee weg te gaan, misschien had ze hier al maanden mee rondgelopen.
Ik snapte haar niet, ze wilde vluchten uit Nederland.
En nu wilde ze wegvluchten van mij, wat had ik haar aangedaan..
De tranen bleven over mijn wangen heen vloeien.
Een dag wat zo mooi had kunnen worden, was totaal omgedraaid.
Ik stond op van de bank, het papiertje had ik op gefrommeld en teruggegooid op de salontafel, vervolgens liep ik door naar de kapstok, om haar verassing uit mijn jaszak te pakken. Met het cadeautje in mijn handen liep ik naar de prullenbak die in de hoek van de keuken stond.
Ik opende het fluwelen doosje, om vervolgens de gouden verlovingsring eruit te halen.
Met de ring in handen, gooide ik het huilend in de prullenbak.
Zonder wat te zeggen en zonder wat te weten, had ze haar antwoord al gegeven.



---




Bedankt voor het lezen.

Reacties (1)

  • CrazyUnicornLuf

    (huil)oopsie.....:(. LEES DAN DAT BRIEFJE G******** HARRYYYY!!!

    6 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen