Naar aanleiding van deze prompt:

Person A has a calm nature to themselves and doesn’t like to resort to violence unless absolutely necessary and person B is the more aggressive type and usually resorts to violence right away. One day, person A gets into a scuffle with a group of people or another individual and they try to hide their injuries from person B. However, person B eventually finds out and teaches person A how to defend themselves.

Esmée Morgan was op de verkeerde plek, op de verkeerde tijd. Dat is waar het op neer kwam toen ze door een groep jongens in elkaar werd geslagen door iets wat ze die ochtend had gezegd. Ze had er aan moeten denken. Omlopen was beter geweest. Maar Esmée wilde niet omlopen. Ze was niet bang voor die gasten. Toen niet in ieder geval. Nu sprak ze wel anders.
Ze liep met een blauw oog, een gekneusde voet en een aantal beschadigde spieren en botten richting de compound. Gelukkig was haar vriend Klaus niet thuis. Die zou meteen gek worden. Maar ze wist dat haar best vriend Kol er waarschijnlijk wel zou zijn. En ze hoopte dat hij niet net zo gek zou worden.
Met enige moeite kreeg ze de deuren open en keek naar binnen. Daar zat gelukkig nog niemand. Ze liep richting de trap, om zich in haar eigen badkamer even op te frissen. Sinds een maand was ze bij haar vriend in komen wonen, omdat het bij haar ouders niet meer ging. Ze keurden wat zij had met Klaus niet goed en dus had ze besloten weg te gaan.
Halverwege de trap trok er een schaduw over haar heen. Ze keek naar boven en zag Kol staan.
“Hey- Wat is er met jou gebeurd?”
Zijn stemming sloeg meteen over. Hij rende richting haar en bekeek haar oog.
“Het is vast niet zo erg. Zoveel pijn doet het niet. Wil je alsjeblieft niks tegen Klaus zeggen?” mompelde ze. Kol hielp haar omhoog, maar beloofde haar niks.
“Wat is er gebeurd, Es?” vroeg hij toen opnieuw.
“Ik ben aangevallen door een groep jongens. Ik kwam ze vanochtend ook tegen en toen heb ik ze gezegd dat ze op moesten houden met naar vrouwen te kijken en uit te joelen. Ik hou daar niet van.”
“En toen hebben ze je opgewacht?” vroeg hij, terwijl hij samen met haar naar de badkamer liep. Esmée strompelde lichtjes, haar voet deed pijn.
“Ik denk het wel.. of het was toeval.” antwoordde ze, waarna ze met enige moeite op de toiletbril belandde.
Kol knielde voor haar neer en bekeek haar oog nog eens goed. Daarna pakte hij haar voet vast, waardoor Esmée het uitschreeuwde van pijn.
“Sorry.” zei ze snel. “Het doet gewoon zo'n pijn.”
Kol knikte en zuchtte.
“En je wilt dat ik dit niet aan Klaus vertel?” vroeg hij nog een keer. Hij wilde zo graag helpen.
“Nee, ik ben bang dat het verkeerd gaat als hij het weet. Die jongens verdienen erge dingen, maar ze hoeven niet..”
“Dood?” vulde Kol aan.
“Je weet het maar nooit.”

Na tien minuten was de blauwe plek van Esmée helemaal verborgen achter haar make-up. Haar voet probeerde ze zo recht mogelijk te houden, waardoor het leek alsof ze normaal liep. Het lukte niet echt, maar zolang Klaus niks door had zou het wel goed komen. Dat hield ze zichzelf voor.
Een halfuur later kwam Klaus thuis. Esmée werd steeds zenuwachtiger. Ze zat beneden op één van de bank. Haar voet omhoog zodat het minder pijn deed. Maar wel zo dat het leek alsof ze gewoon lag.
“Hey schat.” zei Klaus blij en gaf haar een kus. Heel even bleef zijn blik hangen bij haar ogen, maar hij wendde zich snel weer af.
“Heb je zin om vandaag mee te gaan naar een club hier verderop. Ik heb een afspraak met een paar vampieren. Maar ik wil dat je mee gaat. We zien elkaar al zo weinig de laatste tijd.” stelde Klaus voor.
Esmée wist niet wat ze moest doen. Ze kon amper lopen.
“Ik weet het niet. Ik ben een beetje moe van vandaag. Het was een drukke dag.” loog ze. In werkelijkheid had ze vrij weinig gedaan.
“Alsjeblieft, Es, ik mis je.” zeurde hij. Hij pakte Esmée haar voet vast om naast haast te komen zitten. En opnieuw kermde ze het uit. Klaus sprong op en keek haar verbaasd aan.
“Doet je voet pijn?” vroeg hij verbaasd. Door de tranen in Esmée haar ogen, kwam ook een beetje van de foundation van haar gezicht af. Het was een klein plekje, maar genoeg om te zien dat het blauw was.
“God, Es, wat heb je gedaan?” vroeg hij verbaasd, terwijl hij zijn hand op gezicht legde.
“Ik.. niks. Ik ben aangevallen door een groepje jongens.” zei ze zachtjes. Ze keek bang naar Klaus. Bang dat hij zou flippen. Maar dat deed hij niet. Hij bleef ijzig kalm.
“Oké, dan weet ik het goed gemaakt. Ik ga jouw leren vechten. Zelfverdediging.” gromde hij.
“Nu?” vroeg Esmée.
Klaus begon te lachen en schudde zijn hoofd.
“Niet nu. Je kan amper lopen. Later als het beter gaat.” legde hij uit. “Maar je gaat vanavond wel mee. Pijn of niet.”

Later werd een week later. Haar voet was zo goed als helemaal genezen en haar oog was een stuk minder dik. Ze was weer haarzelf en dus was het nu tijd voor de lessen. Klaus was er helemaal klaar voor. Esmée wist echter niet wat haar stond te wachten.
“Goed. Wat je moet weten voordat we beginnen, is dat ik je geen pijn ga doen. Ik wil gewoon dat je weet hoe je jezelf moet verdedigen. Dus, handen omhoog. Scherm je gezicht af zodat ze die niet kunnen raken.”
Hij wees lachend naar haar oog, waarna ze die overduidelijk rolde.
“Oké, zet je linkervoet voor je rechter, zodat je je snel en makkelijk kan bewegen.”
Esmée deed zoals gevraagd.
“Nu ga ik je een paar keer aanvallen en probeer jezelf te verdedigen.”
Esmée wist niet wat er ging gebeuren. Maar toen hij naar voren stapte, probeerde ze zich zo goed mogelijk te verdedigen. Af en toe werd ze geraakt en enkele keren zei Klaus sorry. Ondanks de lessen, wilde hij zijn vriendin nooit pijn doen. Het ging enkele dagen zo door. Maar Esmée leerde snel en zoveel tijd had ze dus niet nodig. Klaus was trots op haar.

“En als je die gasten ooit nog ziet en je bent te bang om iets doen.. moet je mij maar gewoon bellen. Ik ben er binnen enkele seconden. Letterlijk.” zei hij, waarna hij zijn bescherming af deed en die neerlegde op de bank naast hem. Esmée volgde zijn voorbeeld en zette toen haar handen in haar zij om uit te rusten.
“Volgende keer kan je het gewoon vertellen als er iets is gebeurd. Ik snap dat je bang bent dat ik boos word, maar ik wil ook dat je jezelf kan redden in deze situaties.” legde hij uit, waarna hij Esmée tegen zich aantrok. Ze keek omhoog en knikte.
“Ik weet hoe boos je kan worden, Klaus.” zei ze toen alsnog.
“Ik ook. Maar als je het niet wilt.. dan hou ik mijn graag in voor jou. Natuurlijk verdienen die jongens hun verdiende loon, maar als jij daar tegen bent doen we dat niet.”
Hij aaide met zijn duim over haar wang en drukte vervolgens een kus op haar bezweette voorhoofd.
“Desondanks ben ik trots om hoeveel je gegroeid binnen twee weken.” zei hij, oprecht trots.
“Jij kan je zelf net zo goed verdedigen als ik. Of Kol als ik niet bereikbaar ben.” grapte hij.
“Kol zou nooit..” probeerde Esmée, maar ze wist ook wel dat dat niet waar was. Hij was niet zo opvliegerig als zijn grote broer.
“Onthou gewoon dat we van je houden. Net als Elijah, Freya en de rest van de familie. Je bent belangrijk. En we willen al helemaal niet dat je gekneusd en gebroken thuis komt.”
Esmée knikte begrijpend en besloot toen dat het gesprek over was. Ze had haar les geleerd en zou voortaan uit kijken. Nu wilde ze alleen met Klaus zijn. Dus drukte ze haar lippen op de zijne en duwde hun richting zijn kamer. Klaar om heel iets anders te doen dan zelfverdediging.

Reacties (3)

  • AckIes

    VERY CUTE I LOVE IT KLAUS IS A REAL BAE EN KOL IS ALSO CUTE

    1 jaar geleden
  • Long

    IT'S VERY BAE THO. KLAUS MAG MIJ OOK WEL LEREN VECHTEN.

    1 jaar geleden
  • Long

    klaus moet esmee gewoon wat bloed geven en dan is ze ook wEER OKE. GIERIGE VAMPIER. :-(

    1 jaar geleden
    • AckIes

      HAHAHA maar echt tho. Also had Kol dat ook kunnen doen wel dus zijn ze allebei gierig af

      1 jaar geleden
    • Long

      ja echt hoor, wat een klojo vamps zijn het

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen