. . .

Juice liet het scheermes zakken en staarde in de spiegel. Zijn gezicht had nog steeds een grauwe kleur en er waren donkere kringen om zijn ogen. Hij probeerde naar zijn spiegelbeeld te lachen, maar de grimas die hij daardoor zag deed zijn maag ineenkrimpen.
      Misschien moest hij het afblazen. Misschien was hij hier nog niet klaar voor.
      Maar hij wilde haar niet wéér teleurstellen en ondanks al zijn conflicterende gevoelens wilde hij haar zien, wilde hij bij haar zijn. Nu hij er niet meer zo hard tegen vocht, moest hij bekennen dat het vertrouwd voelde om bij haar te zijn. Hij had het gevoel dat ze nooit over hem oordeelde, dat ze hem beter kende dan hij zichzelf kende en dat bracht hem rust in zijn hoofd – rust waar hij jaren naar gesmacht leek te hebben
      Na nog even diep adem te hebben gehaald liep hij naar beneden toe. Het was er stil. Hij wist niet of hij het vervelend vond of dat het juist een opluchting was dat Fye aan het werk was. Een bemoedigende glimlach had zijn zenuwen misschien iets kunnen bedwingen, tegelijkertijd was ze ook blij dat ze zijn nervositeit niet zag. Ze was heel begripvol, maar niettemin voelde hij dat ze de situatie moeilijk vond. Juist dat moedigde hem echter aan om toch door te zetten. Hoe eerder hij een manier gevonden had om op een normale manier met Dana om te gaan, hoe eerder hij Fye duidelijkheid kon bieden. Sinds zijn gesprek met Dana hadden Fye en hij nog wel een paar keer gekust, maar verder dan dat waren ze niet meer gegaan. Hij merkte dat hij het niet eens zo miste – hij concentreerde zich nu op andere dingen, probeerde andere manieren te vinden om haar te laten zien dat hij veel om haar gaf. Of hij het voor haar deed, voor zichzelf of voor Dana, wist hij niet.
      Misschien wel voor allemaal.
      Hij deed de voordeur achter zich dicht en liep naar zijn motor toe. Er was een week voorbijgegaan sinds hij tegen Kozik uit zijn plaat was gegaan. Hij wist dat hij die nacht iets kapot had gemaakt en toch had hij er geen spijt van. Het was misschien op een crue manier gebeurd, maar hij had de waarheid verteld. Dat Kozik de aard van zijn relatie met Dana zelf niet aan zijn Old Lady had toegelicht, was niet zijn schuld. Dat hij iets had aangehaald wat zo lang geleden gebeurd was, kon hij beter verkroppen dan het feit dat zijn vriend hem niet gezegd had dat Dana nog leefde, zelfs niet toen hij op het punt stond om Cherry te vermoorden.
      Zijn zenuwen lieten zijn handen zweten toen hij zijn motor voor Koziks huis neerzette. De afgelopen dagen hadden ze elkaar wel een paar keer gesproken, maar de anderen waren altijd dichtbij geweest. Vandaag zou geen van zijn broeders in de buurt zijn. Die wetenschap maakte hem angstig; wat als hij zich weer als een rotzak zou gaan gedragen? Wat als hij zijn gevoelens voor haar niet meer in toom kon houden? Hij probeerde een tussenweg tussen alle verschillende emoties te vinden die ze in hem losmaakte, maar hij vond het moeilijk. Toch had hij geen nee kunnen zeggen toen ze hem had gevraagd om mee te gaan naar de kermis. Hij had op het punt gestaan – dat zeker. Maar woorden van hun laatste conversatie hadden door zijn hoofd gespookt; dat ze een nieuwe manier moesten vinden om met elkaar te leren omgaan, dat ze daar beiden gelukkig van zouden worden.
      En hij wilde dat ze gelukkig werd.
      En hij wilde dat zelf ook worden, als dat nog mogelijk was. Er waren zelfs momenten waarop hij zich afvroeg of ze hem kon vergeven voor wat hij Cherry had aangedaan, maar die gedachten stuurde hij toch steeds weg. Voordat hij weer helemaal de oude was, wilde hij niet proberen om weer een relatie met haar te beginnen. Waarschijnlijk was het gezonder als ze allebei hun eigen weg probeerden te gaan en als hij het aankon om alleen vrienden met haar te zijn, dan voelde dat ook als een zegening, als iets wat hij eigenlijk al niet verdiende.
      De deur ging open voordat hij hoefde aan te bellen, alsof ze al op hem gewacht had. Ze droeg een donkere spijkerbroek en een shirt van groen chiffon, dat aan de linkerkant langer was dan aan de andere kant.
      ‘Hé.’ Ze liet hem aarzelende glimlach zien toen ze hem genaderd was.
      ‘Hé.’
      Hoewel Dana altijd lichte en soms juist zwaardere make-up droeg, had hij het gevoel dat ze expres geprobeerd had om er leuker uit te zien. Niet om hem te verleiden, vermoedde hij, dan had ze vast een sexy jurkje aangetrokken, maar om zich iets zekerder te voelen.
      Een beetje onwennig keken ze elkaar aan.
      ‘Ik ben zenuwachtig,’ zei ze zacht. ‘Stom hè?’
      ‘Nee, helemaal niet.’ Het was alsof er een steen in zijn keel zat, toch biechtte hij op: ‘Ik ook.’
      Hoewel hij het eng vond om zo open te zijn, was het ergens toch ook heel erg fijn. Hopend het ijs een beetje te breken, stapte hij van zijn motor in een subtiel gebaar voor een knuffel.
      De glimlach die hij opving voordat ze haar armen om hem heen sloeg, ontlokte een intense hitte in heel zijn lichaam. Hun lichamen vormden zich naar elkaar tijdens de omhelzing, het was alsof ze samen een perfecte eenheid vormden. Haar parfum gaf hem een week gevoel in zijn benen en hij moest zich bedwingen niet heel diep te snuiven.
      De knuffel was veel te lang voor een normale begroeting. Terwijl ze zo dicht tegen hem aan stond, dacht hij aan al de keren dat hij haar in zijn armen had gehouden zonder dat hun kleding hen scheidden. Hij wilde het terug… hij wilde het zo graag terug…
      Toen hij merkte dat zijn jongeheer verraadde welke gedachten hem bedolven, trok hij zich ietsje terug. Er lag een roze zweem over haar wangen en zijn hart bonkte wild in zijn borst toen hij ook op zijn eigen gezicht een warme gloed voelde. Het was alsof hij weer helemaal verliefd op haar was geworden.
      Wat helemaal niet de bedoeling was – dit was geen date, dit was een uitstapje dat ze als vrienden deden. In plaats van in paniek te raken, keek hij even in haar blauwe ogen.
      Het is niet erg, leken ze te zeggen. Je mag gevoelens voor me hebben. Zolang je er niet naar handelt.
      Hij hoopte dat hij het kon. Als hij haar vandaag weer zou proberen te zoenen, dan geloofde hij niet dat een vriendschap voor hem een mogelijkheid was. En aangezien hij ervan overtuigd was dat hij zichzelf nooit zou terugvinden zonder haar hulp, moest hij zich wel bedwingen.

. . .


Het was niet de eerste keer dat Dana naar Fun Town ging. Twee dagen terug was ze er ook met Kip en Casper geweest. Het was fijn geweest met zijn drietjes, ontspannen. Ze hadden veel gelachen en juist dat had ervoor gezorgd dat ze er ook met Juice naartoe wilde gaan. Als ze hem gewoon maar heel even kon zien lachen… ze geloofde dat dat een hele grote overwinning voor hem zou zijn.
      Aan zijn hele houding merkte ze dat hij zenuwachtig was, maar tegelijkertijd merkte ze ook dat het geschreeuw in zijn hoofd een beetje bedaard was. Ze waren hier om plezier te maken, dat wist hij ook. Om te voorkomen dat ze in een reflex zijn hand vastpakte, liet ze haar handen in haar zakken glijden.
      ‘Wat wil je als eerst doen?’ vroeg Juice toen ze het terrein op waren gelopen.
      ‘Alles! We gaan gewoon alles doen.’ Ze toonde hem een opgewekte grijns. ‘En we beginnen bij de botsautootjes, daarna gaan we gewoon een rondje.’
      Het werkte. Zodra ze allebei in een botsauto zaten, zag ze zijn gezichtsuitdrukking veranderen. Even werd hij weer die jongen die nauwelijks volwassen was, die ervan hield om lol te trappen en die haar nu klem probeerde te zetten.
      Toen ze de attractie even later weer verlieten, was hij energieker dan daarvoor. Ze kochten een suikerspin die ze aan de rand van een vijvertje opaten, daarna gingen ze naar de schiettent waar ze net zo lang bezig bleven totdat ze allebei een gigantische knuffel hadden gewonnen. Deze maakten de rest van de attracties meteen tot een uitdaging, toen ze de rupsachtbaan ingingen – waar ze eigenlijk veel te oud voor waren, maar de tiener die de kaartjes verkocht wist beter dan een Son ergens toegang tot te ontzeggen – zaten ze zo dicht tegen elkaar aan geperst dat Juice een arm om haar heen moest slaan om nog een beetje comfortabel te kunnen zitten. Het gebaar voelde zo vertrouwd dat Dana er bijna door moest huilen. Hoewel ze niet wist of het verstandig was, kon ze zichzelf er niet van weerhouden haar hoofd op zijn schouder te laten zakken. Hoewel de arm om haar heen uit noodzaak geboren was, voelde ze hoe hij nu zijn greep om haar verstevigde. Naar hem opkijken durfde ze niet, maar ze wist zeker dat hij dezelfde tintelingen ervoer als zij.
      Bang dat hun lippen op elkaar zouden belanden als ze haar hoofd naar hem oprichtte bleef ze gewoon tegen hem aan zitten totdat het rondje erop zat. Daarna sloten ze aan in de rij voor de splash. Terwijl ze wachtten, vroeg ze naar zijn zus en zijn neefje. Het gewone gesprek liet de spanning die tussen hen hing weer een beetje wegvloeien.
      ‘Ze moet nog anderhalf jaar,’ vertelde Juice. ‘Dan kan hij weer naar huis.’
      Ze knikte langzaam. ‘Wel heftig allemaal zeg, voor die jongen.’
      Hij sloeg zijn ogen naar. ‘En ik heb het niet echt makkelijker voor hem gemaakt.’
      ‘Gezien de omstandigheden denk ik dat je het prima gedaan hebt, Juice.’ Ze gaf hem een schouderduwtje. ‘Je mag best weer een beetje van je biker-arrogantie terugkrijgen. Dat vinden vrouwen leuk.’
      De grijns die ze na die woorden terugkreeg, deed hem weer een beetje op de oude Juice lijken. Niet veel later hoorde ze hem ook weer voor het eerst lachen. Zij zat voor in in het boomstammetje en kreeg een golf water over zich heen; het was zo’n lading dat haar shirt doorweekt was en haar haren tegen haar wangen plakten. Ze keek over haar schouder. ‘Straks ga jij voorin!’
      Net op dat moment kreeg ze weer een golf water over zich heen, maar zijn lach was al het koude water dubbel en dwars waard. Niettemin rilde ze toen ze de attractie verlieten.
      ‘Wil je daar opdrogen?’ Hij gebaarde naar een grasveldje een eindje verderop.
      ‘Dat mocht je willen vriend. We gaan nog een keer, en we gaan pas opdrogen als je net zo nat bent als ik.’
      ‘Bedoel je daarmee alleen je kleding of…’ Hij bewoog zijn wenkbrauwen op en neer.
      ‘Wil je voelen?’ Ze bewoog haar wenkbrauwen op dezelfde manier. ‘Er is daar verderop een spookhuis. Voor het geval dat je een bepaalde traditie wil voorzetten.’
      Hij staarde haar een paar tellen aan, alsof hij niet wist of ze het meende. Als ze eerlijk was, wist ze dat zelf ook niet. Het hele idee van een vriendschap zou ermee overboord worden gezet, maar ze wilde zijn handen weer op haar lijf voelen, zijn lippen op haar huid. Zijn ogen gleden langs haar shirt dat nu tegen haar lijf plakte en ze twijfelde niet aan dat hij dat verlangen deelde.
      ‘Genoeg gestaard, jongeman. Ik ben bang dat hete seks in een spookhuis niet tot ons vriendenpakket behoort.’
      ‘En hete seks in een lachspiegeltent?’
      Zijn antwoord verraste haar en de jongensachtige grijns die opeens zijn gezicht tekende was er een die ze veel te lang gemist had. ‘Ik zei dat je weer íets meer arrogantie mocht krijgen, niet dat je zo zelfverzekerd hoefde te worden dat je jezelf vanaf tien kanten bezig wilt zien.’
      ‘Het is niet mezelf die ik van alle kanten bezig wil zien.’
      Zijn stem klonk donker en ze merkte hoe de hitte zich in haar lagere regionen verzamelde. Het plagerige was nu in iets anders veranderd en de lust kroop door haar bloed. Haar vingers gleden door de lussen van zijn riem en ze trok hem iets dichter tegen zich aan. Even blokkeerde de adem in haar keel toen ze voelde hoe stijf hij was.
      ‘Misschien iets voor volgend jaar. Als we weer helemaal onze oude zelf zijn.’
      Even hield hij haar blik vast. Weer schoot er alles in voorbij; teleurstelling, spijt, hoop, verlangen.
      ‘We zijn al hartstikke goed bezig Juice.’ Ze keek glimlachend naar hem op. ‘Vandaag zag ik weer de jongen op wie ik verliefd ben geworden. Hij is er nog steeds.’ Plagend klopte ze tegen zijn borst. ‘En nu wordt het tijd dat hij net zo’n golf over zich heen krijgt als ik, zodat ik niet in mijn eentje sta te rillen.’
      ‘Dat zullen we nog weleens zien,’ grijnsde hij. ‘Ik durf te wedden dat ook jij deze keer de volgende lading krijgt.’
      ‘Krijg ik dan jouw droge T-shirt?’ pruilde ze.
      ‘Denk je dat je het warmer krijgt als je mijn sixpack ziet?’
      ‘Oh dat weet ik wel zeker,’ knipoogde ze.

Toen Dana die avond thuis was, zwermden de vlinders weer door haar buik. Nog steeds was ze verliefd op hem – of misschien was ze vandaag opnieuw op hem verliefd geworden. Het was een hoopvolle dag geweest, ze geloofde oprecht dat ze weer een stel zouden kunnen worden, als ze beiden een beetje geheeld waren. Als hij één ding bewezen had, dan was het wel dat hij geen monster was, dat hij nog steeds kon lachen, nog steeds kon genieten van het leven. Hij had gewoon iemand nodig die hem bij de hand nam, die hem meenam naar dingen waar hij weer iets van haar oude zelf terugvond.
      Later die avond werd Dana met bezoek verrast. Het was Fye, die haar een beetje schuchter aankeek.
      ‘Hé,’ zei ze vriendelijk tegen het meisje.
      ‘Hoi. Ik dacht ehm… Kan ik misschien ergens met je over praten?’
      ‘Ja natuurlijk. Kom erin.’ Ze stapte bij de deur weg zodat Fye naar binnen kon stappen.
      Even later zaten de twee meiden op de bank. Fye oogde nerveus, ze frunnikte aan een bedelarmbandje om haar pols en keek Dana nauwelijks aan.
      ‘Is er iets?’ vroeg Dana. Had ze een verandering aan Juice opgemerkt? Had Juice gezegd dat hij liever haar terug wilde? Ze schaamde zich voor de hoop die opbloeide, maar na vandaag wilde ze hem zo graag terug.
      ‘Juice was anders vandaag. Vrolijker, leek wel.’ Fye keek naar haar op. ‘Dank je wel daarvoor. Je hebt een goede invloed op hem en ik ben blij dat hij zich daar nu voor openstelt in plaats van je probeert af te stuiten.’ Fye was even stil en zocht naar woorden. ‘Ik wil je iets vragen. Jij kent hem beter dan wie dan ook, dus ik hoopte dat jij zou weten wat ik moet doen.’
      ‘Natuurlijk. Zeg het maar.’
      Fye staarde naar haar knieën. ‘Ik ehm – ik ben zwanger.’
      En toen was het alsof er een emmer ijswater over Dana werd heen gegooid. Deze middag was zo fijn geweest, ze had oprecht geloofd dat er nog een toekomst voor haar en Juice kon zijn. En nu, met deze vier woorden sloeg Fye die toch al fragiele toekomst finaal aan diggelen.


Reacties (1)

  • Sunnyrainbow

    We een beetje egoïstisch van Fye..

    4 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen