Foto bij 7.

Ik heb nog 2 dagen vrij, vandaag is mijn laatste dag, deze spendeer ik voornamelijk in Central Park, samen met Jace en Benjamin. Want Anna en Daisy, zijn vandaag aan het werk.
Jace en Benjamin zijn bezig met een frisbee en ik lees wat op het picknickkleed, vaak picknicken we met de gene die niet moeten werken, we zijn behoorlijke buitenmensen. Ik kijk af en toe op van mijn boek als 1 van de jongens de lucht in springt, om bij de frisbee te kunnen.

Mijn mobiel gaat af en ik kijk naar mijn berichtjes, Anna zegt dat ik haar moet bellen, met een zucht sla ik het boek dicht wat ik aan het lezen ben.
De laatste tijd ben ik niet eerlijk tegen Anna geweest, ze doet erg haar best om er achter te komen, wat ik niet verteld heb over Harry. Maar ik wil het haar niet vertellen, ze leest mij als een open boek, ze heeft nog door wat er met mij is voor ik het zelf maar door heb, dat is ook de kracht van vriendschap natuurlijk.

De laatste dagen liet hij mij maar niet los, het moment dat zijn vingers voor het eerst over mijn blote huid van mijn benen voelde, zijn slappe afzetting tegenover mij en het gebruik van Anna, alles maakt die jongen niet perfect, toch blijft hij in mijn hoofd rondspoken.

"Hey Anna, wat is er?" Ik hoor op de achtergrond nog veel geroezemoes uit de winkel,
"Ik ga zo naar hem toe, dat wilde ik je natuurlijk nog even zeggen voor ik je straks waarschijnlijk weer op bel, een stuk minder opgewekt", grapt ze lachend.
"Anna hij is jou niet waard, je doet hier alleen maar heel goed aan lieverd".
Voor mij zie ik haar knikken en op haar vinger bijten, typisch Anna, ze hoeft daarvoor niet eens voor me te staan.
Vanaf het moment dat we hebben opgehangen lijken de minuten uren te duren, eindelijk krijg ik weer een telefoontje van Anna, huilend dit keer.

"Hij is gek, knetter gek Katy". Ik hoor Anna door de telefoon huilen met lange halen. Ze haalt schokkend adem en snikt.
"Rustig lieverd, ik haal wat te eten en kom jou kant op".
Comfort food is nu alles wat er nodig is, dus ijs, chocolade en in ons geval Thaise eten.
Ik parkeer mijn fiets voor de deur en laat mijzelf naar binnen.

"Hey lieverd, gaat het wat?"
Huilend zit ze op haar bed, ze schud wild haar hoofd en begint luid te snikken. Ik had haar wel verdrietig verwacht, maar dit?
"Ik, ik huil niet eens omdat ik het jammer vind, maar omdat ik bang was Kat".
Ik nestel mijzelf op bed naast haar neer en trek haar tegen me aan, en wieg ons heen en weer.

"Hij schreeuwde, sloeg een lamp kapot en ik zweer het, ik was de volgende. Hij zou mij geslagen hebben Kathy, die jongen is gek. Hij riep zelfs iets over Jace, dat hij hem nog wel zou pakken, ik snap er niks van".
Als ze wat is bij gekomen en we onze curry aan het eten zijn kijk ik haar aan, "Jace en Harry hebben problemen denk ik. De blikken die ze elkaar gegeven en ze hadden een raar moment samen zondag. Ik denk dat er iets is, waar wij niks vanaf weten An".
Haar blik is gefronst en ze is waarschijnlijk hele scenario's aan het bedenken, wat er allemaal wel niet gebeurd zou kunnen zijn tussen Harry en Jace. Maar we laten het onderwerp varen en praten, eten en kijken romantische comedy's. Anna heeft me overtuigt niet weg te gaan en ik blijf bij haar slapen. Ik sus haar in slaap, ze is namelijk nog steeds behoorlijk van streek van de woede aanvallen van Harry.
Mijn hoofd zit zelfs vol vragen en ik vraag mij af of hij haar echt geslagen zou hebben, zoals Anna zei. Maar uiteindelijk weet ik ook in slaap te vallen en vergeet alle vragen die rond in mijn hoofd spoken.

De ochtend ben ik bezig om ervoor te zorgen dat Anna rust neemt, ze is niet lekker en ik beloof haar, haar dienst van vandaag op me te nemen. Uit haar kast neem ik een kanten blouse en een rode pantalon die laag op mijn heupen hangt.
Als ik uit Anna's make up tasje rode lippenstift vis, schrik ik van de tijd. Snel zorg ik dat Anna alles heeft wat ze nodig zou hebben en snel naar de winkel waar Benjamin en Daisy al bezig zijn met opstarten.
Als ik uitleg waarom Anna er niet is, hebben ze daar dan ook alle begrip voor en Daisy belt haar meteen.

Dan gaan we aan de slag.
Het is een goed lopende dag, Richard is erg tevreden en laat ons het meeste van de dag zelf alles regelen. Tegen sluitingstijd stuur ik Ben en Daisy weg, zodat ze een avondje met z'n 2e kunnen zijn. Dankbaar nemen ze afscheid en ik draai het bordje voor de deur op 'close' en ga dan verder met opruimen.
Boeken die her en der verspreid liggen ruim ik op en ik breng net de laatste kopjes van achter naar voren, als ik de deur hoor. Ik had hem ook op slot moeten doen, een bordje alleen is ook niet genoeg.

"Sorry, maar we zijn gesloten, morgen om half 9 zijn we weer open". De kopjes die op het dienblad staan vallen in schreven als ik het dienblad laat vallen.
Harry is naar binnen gestapt, zijn woeste uiterlijk laat mij schrikken.
Zijn krullen zitten wild, hij heeft een wit t shirt aan met lage v hals wat sterk afsteekt op zijn zon gebruinde huid en zijn lippen staat een beetje uit elkaar. Maar het is zijn gezichtsuitdrukking die mij het benauwd laat voelen, zijn groene irissen spuwen vuur.
Hij klikt de deur op slot en loopt naar mij toe. Nog voor ik zelf bedenkt wat ik moet doen, lopen mijn voeten al naar achteren. Als mijn vingers zich om de deurklink van de nooddeur klemmen, klapt zijn hand er tegen aan.
"Jij gaat nergens naar toe Katherina".

Een rilling loopt over mijn rug bij het horen van mijn naam die van zijn lippen komt, zijn zware accent laat het zo anders klinken. Mijn ademhaling stijgt als ik mij omdraai, ik sta gevangen tussen zijn warme lichaam en de koude harde deur.

"Anna heeft mij gedumpt, kijk niet zo schijnheilig, jij weet daar alles van is het niet?"
Hevig schud ik mijn hoofd, "nee hoor". Snel doe ik nog een slappe poging het te ontkennen, wat hem alleen maar woeste maakt.
Er knalt 1 van zijn vuisten naast mijn gezicht tegen de deur aan, "lieg niet, verdomme Katherina. Je hebt haar kleding aan, je bent bij haar geweest. Waarom ben jij hier en niet Anna? Praat verdomme tegen me trut".
Nog een keer vliegt zijn vuist tegen de deur, ik kruip angstig in elkaar en hou man handen voor mijn gezicht. Hij is woedend, ik ben bang dat hij straks zijn vuisten niet alleen bij de deur houd als ik geen antwoord geef. Nu pas snap ik wat Anna bedoeld en neem mijn gedachtes terug, dat hij nooit zou slaan.

"Ze belde mij, nadat ze bij je weg gegaan is, ze was heel erg van slag, omdat jij een woede aanval had. Ik heb haar getroost en ben bij haar gebleven, vanochtend was ze ziek en heb ik haar dienst over genomen, echt waar".
Dit alles zeg ik in 1 lange adem teug, dan kijken wij elkaar een tijd lang alleen maar aan en is het stil.
Het is Harry die de stilte verbreekt, "waarom rende je dan voor mij weg Katherina? Waarom? Als je zo onschuldig bent, als je laat blijken".
Ik klem mijn onderlip tussen mijn tanden, zijn blik glijd er naartoe en hij neemt mijn lip tussen mijn tanden weg met zijn vingers.
"Omdat je weet dat ik het haar verteld heb, dat wist je al vanaf zondag, is het niet?".
Het is een fluistering met meer een beaming, op iets wat hij allang wist, dan een vraag. "Eigenlijk zou ik de gene moeten zijn die boos is, jij bent hier de gene die bij bedreigde en je hebt Anna doodsbang gemaakt". Mijn stem klinkt iets zelfverzekerder als ik mijn zin eindig, maar Harry heeft hier totaal geen boodschap aan.

We staan dicht tegenover elkaar, onze ademhalingen zijn veranderd naar een soort gehijg. Mijn lichaam is heel bewust van de kleine 5 centimeter, die nog tussen ons instaat.
Ik ruik zijn aftershave, sigaretten en kauwgom die hij waarschijnlijk gehad heeft. Elke cel in mijn lichaam is zich bewust van zijn aanwezigheid, mijn wangen branden en mijn buik draait rond. Als ik mijn blik afwend en naast mij kijk, naar de hand naast mijn hoofd.
Mijn vingers vinden zijn duim, zijn hand leunt nog steeds tegen de deur naast mij. Ik strijk voorzichtig, met een vinger over het kruisje wat er getatoeëerd zit.
Dan laat ik mijn vingers naar een anker en roos glijden op zijn arm, vervolgens strijk ik over de zwaluwen bij zijn sleutelbeenderen. Mijn lichaam kent op dit moment geen schaamte, verlegenheid of ook maar een ander emotie dan het verlangen door te gaan met waar ik mee bezig ben.

Mijn gedachte daar in tegen schreeuwt dat ik moet stoppen, deze man niet moet aanraken. Niet moet vergeten wat er zonet gebeurd is en hoe kwaad hij is. Maar ik kan het niet, mijn lichaam handelt haast uit zichzelf.

Harry zelf verroerd zich niet, hij laat het begaan en laat mij zich in mij opnemen.
Mijn vingers glijden over zijn borst, door naar zijn buik naar zijn broekband, daar zit ook een plaatje weet ik. Als ik het omhoog trek komen er 2 twijgjes tevoorschijn, aan elke kant 1.
Zijn ademhaling versneld nog meer als mijn vingers omhoog willen, onderzoekend of er nog meer zit.

"Katy stop".

Mijn ogen vliegen naar die van hem, hij noemde me Kathy, nog nooit heeft die naam zo mooi geklonken.

"Harry", zacht rolt zijn naam over mijn lippen, vanaf dan heb ik geen controle meer over wat er gebeurd.
Zijn handen die eerst naast mijn hoofd stonden glijden in mijn haren, mijn vingers gaan over zijn wangen, kin en lippen. Alsof ik niet kan geloven dat dit echt is en ik een bewijs moet hebben, dat hij toch echt hier staat.
Zijn handen grijpen mijn heupen en klemmen mij tegen de deur en zijn lichaam, dan klemt 1 hand zich om mijn kin en duwt mijn hoofd omhoog zodat ik hem recht aankijk.
Harry kijkt even van mijn ogen naar mijn lippen en bijt dan zelf op zijn onderlip.

Het lijkt wel een soort verlossing van de spanning tussen ons, als hij zijn ruwe lippen op die van mij duwt.
Vuurwerk ontploft in mijn buik, mijn vingers haken in zijn haar en ik trek hem gretig nog dichter naar me toe.
Door die beweging komt er een soort grom uit Harry zijn keel, vanaf dit moment weet ik dat het niet uitmaakt wat er gebeurd of wat hij zou willen doen, hij heeft mij en ik zou hem zijn gang laten gaan.

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen