Voor de tweede keer brak Alex in hetzelfde huis in. Hoewel de lichten aanstonden, was er niemand te zien. Even bleven haar ogen op de keukentafel rusten waarop Juice en zij een paar weken geleden seks hadden gehad. Achter de bivakmuts die ze droeg, krulden haar lippen om in een grijns bij die herinnering.       Haar gehandschoende hand gleed over een stapeltje baby-tijdschriften dat erop lag. 'Ze is zwanger...' mompelde ze. 'Hé, ze is zwanger,' zei ze harder tegen de andere twee mannen, die op het punt stonden om naar boven te gaan. 'Zorg dat de baby niets overkomt.'
      Frankie snoof, daarna glipte hij naar boven. Alex ijsbeerde door het huis terwijl de twee mannen naar boven gingen. Dit voelde helemaal niet goed. De vorige keren had ze bij de deur de wacht gehouden, maar had ze de mannen wel in de gaten kunnen houden. Nu kon ze slechts gissen wat er gebeurde.
      Nerveus beet ze op haar knokkels. Dit moest stoppen, hoeveel mensen wilde Clay laten afranselen? Het had effect, mensen gingen de MC wantrouwen maar ze was bang dat de schade daarna nooit meer hersteld zou kunnen worden. Ze hoorde geschreeuw, dingen die omvielen. Haar buik kromp samen, het schuldgevoel liet haar gal proeven. Deze vrouw was onschuldig, dit was zo verkeerd... De enige reden dat ze haar pakten, was omdat ze de vrouw van een politie-officier was.
      Plotseling ging er een geweerschot af.
      'Oh fuck,' gromde ze. Onmiddellijk trok ze haar geweer en rende de trap op. Er klonken paniekerige stemmen, toen ze bovenkwam zag ze langs de twee lichamen van haar broeders heen dat van Rita op de grond liggen. Bloed stroomde uit een wond in haar buik.
      'Wat hebben jullie gedaan?' Alex' stem sloeg over.
      'Wegwezen!' riep een van hen.
      'Laten we haar hier liggen?'
      'Hup, wegwezen.' Frankie gaf haar een duw. 'We kunnen niks doen,' siste hij. 'Dan hangen we.'
      Alex staarde langs hem heen, naar de gestaag bloedende vrouw. Haar ogen waren gesloten. Ze voelde tranen in haar ogen branden, de gedachte dat ze een zwangere vrouw hadden neergeschoten was één ding, dat ze haar ook nog wilden laten doodbloeden om hun eigen hachje te redden maakte haar kotsmisselijk. In een flits van woede richtte ze het wapen omhoog en knalde een kogel dwars door Frankies hoofd.
      Gogo schreeuwde en begon zelf te schieten, ze dook opzij en schoot ook een kogel in zijn borst. Daarna sprong ze over het lijk van Frankie heen. Ze rukte haar muts van haar hoofd en deed haar handschoenen uit, daarna knielde ze bij Rita neer. Direct rolde ze haar shirt omhoog. Heel even zag ze Koziks bloedende stomp weer voor zich en gal hoopte zich op in haar keel. Maar hem had ze ook gered. Deze vrouw kon ze ook redden.
      Ze greep haar telefoon en belde de ambulance, tegelijkertijd probeerde ze het bloeden te stelpen.
      'Het komt goed,' beloofde ze vrouw. 'Het komt goed.' Ze streek door haar zwarte haren.
      Rita opende haar ogen, ze waren gevuld met angst. Ondertussen bleef Alex druk op de wond uitoefenen. Hoelang zou het duren voordat de ambulance hier was? Vast een minuut of tien.
      'Waar heb je naald en draad?'
      De lippen van de vrouw beefden, ze dacht 'keuken' te horen.
      'Oké, druk op de wond. Ik ben zo terug.'
      Gauw stond ze op, ze glibberde over al het bloed dat door de kamer stroomde en holde naar beneden toe. Tegelijkertijd probeerde ze te bedenken hoe ze zichzelf in vredesnaam uit deze situatie kon praten. In plaats van direct naar de verbandtrommel te hollen, ging ze de tuin in en verstopte haar bivakmuts en handschoenen onder de rand van de schutting.
      Even haalde ze een paar keer diep adem. Nadenken, ze moest helder nadenken. Als ze zich zorgen ging maken om haar eigen ondergang, kon ze de vrouw niet goed helpen. Het was nog niet verloren. Ze greep opnieuw haar telefoon en belde ditmaal Juice.
      'Ik zit diep in de shit,' zei ze in één adem. 'Ik kan het nu niet uitleggen, maar je móét me helpen. Breng mijn motor naar het blok achter de woonwijk van Roosevelt. Verder moet je naar de steeg achter zijn tuin gaan, onder de schutting liggen handschoenen en een muts.'
      'Alex, wat...'
      'Alsjeblieft, Juice. Als je dat niet doet zit ik morgen in de gevangenis. Ik moet ophangen, er bloedt iemand dood. En zeg alsjeblieft nog niks tegen de anderen, ik los dit zelf op.'
      Ze verbrak de verbinding, rende weer naar binnen en rukte alle kastdeurtjes open. Zodra ze de verbandtrommel gevonden had haastte ze zich weer naar boven toe. Rita was nog bij, maar aan haar ogen zag ze dat ze ieder moment kon wegzakken. De vrouw gilde toen Alex genadeloos de naald door haar huid joeg en haar begon te hechten. Het was slordig en ze had het niet eens ontsmet, maar haast was geboden. Ze had al veel te veel bloed verloren.
      'Je doet het goed. Alles komt goed,' ratelde ze tegen de vrouw. 'De ambulance is onderweg.' Ze leunde over de vrouw heen om in haar aan te kijken. 'De ambulance is er zo.' Ze greep met een bloederige hand die van de vrouw vast en kneep erin. Doodsangst brandde in haar ogen.
      'Mijn - mijn baby,' fluisterde ze.
      'Het komt vast goed. Het ziekenhuis is vlakbij.'
      Een deur werd open gesmeten, hollende voetstappen kwamen de trap op. Alex wist dat ze de lul was. Als Rita het overleefde dan had Roosevelt misschien het gevoel dat hij bij haar in het krijt stond, zo niet dan zou hij haar vernietigen. Hij zou ontdekken wie ze was en haar de rest van haar leven in een cel laten wegrotten.
      Vanbinnen schold ze Clay de huid vol. Lekker makkelijk was het, anderen voor zijn karretje spannen. Zij zat nu verdorie diep in de shit omdat hij de hulp van een stel onbekwame pummels had ingeroepen.
      Roosevelt viel naast haar op zijn knieën en streek door de haren van zijn vrouw. Alex liet haar hand los zodat hij die kon vastpakken. Toen de man begon te snikken, voelde Alex een steek in haar buik. Zij had dit kunnen voorkomen. Ze had aan Jax kunnen vertellen wat er gaande was, dan was dit nooit gebeurd.
      Voorzichtig streek Alex met een doek langs de gehechte wond. Er sijpelde nog steeds bloed doorheen, maar het bloedde niet meer zo heftig. Wel zou het een lelijk litteken worden. Ze legde een hand op Roosevelts schouder en kneep er bemoedigend in.
      'Ze gaat het wel redden.'
      Met hoopvolle ogen keek hij naar haar op. Toen hij haar wat langer aankeek, fronste hij zijn wenkbrauwen. Argwaan schemerde nu in zijn ogen. 'Ben jij geen Son?'
      'Een prospect.'
      Roosevelt knikte langzaam en keek naar de twee lichamen die vlak bij de deur kwamen. 'Heb jij dat gedaan?'
      'Ja.'
      'Wie zijn het?'
      Haar kaken verstrakten zich. 'Mensen die deze stad hadden moeten beschermen.'
      Hij hield haar blik even vast. 'Ook Sons?'
      Ze knikte aarzelend. 'Ze zijn pasgeleden overgeplaatst, vlak voordat de aanvallen begonnen. Ik zag ze al een paar keer smoezen en vertrouwde het niet helemaal. Maar ja, niemand die wat om de mening van een prospect geeft.'
      Het kostte haar geen enkele moeite om verbitterd te klinken. Roosevelt draaide zijn hoofd weer naar zijn gewonde vrouw toe en voelde aan haar voorhoofd. 'Nog even volhouden meisje,' sprak hij zacht. 'Nog eventjes.'
      Een paar tellen later klonk de loeiende sirene van een ambulance en kwamen er twee broeders naar boven rennen, die haar direct op een brancard hesen.
      'Ik moet je vragen om met mijn collega mee te gaan.'
      Alex knikte gedwee. Vanuit haar ooghoeken zag ze hoe er agenten bij de twee dode Sons waren neergeknield en hun maskers voor hun gezicht vandaan trokken. Met holle ogen staarden ze omhoog. Alex knikte moeizaam; nog geen halfuur geleden was ze samen met deze mannen het huis binnengegaan. Nu was ze de enige die hem nog verliet.
      Een agent gebaarde haar om mee te komen en Alex ging achter in de politiewagen zitten. Ze was niet geboeid, maar evengoed was ze bang dat ze haar wel als een verdachte zouden beschouwen. Bij sommige overvallen was ze bewust uit zicht gebleven, waardoor er niet altijd drie mannen gerapporteerd waren. Dat sprak in haar voordeel. Maar toch... Helemaal gerust was ze er niet op.
      Om nog maar te zwijgen over hoe de Sons er zelf op zouden reageren. Ze had twee van hun broeders doodgeschoten. Daar stond de doodstraf op, dat wist ze best. Haar patch kon ze wel vergeten, zelfs als ze haar niet zouden omleggen, zou Jax volkomen uit zijn plaat gaan omdat ze hem niet had ingelicht maar hen zogenaamd zelf gevolgd was. En dan moesten Greg en Clay hun mond ook nog houden... Nee, het zag er niet best voor haar uit.




Reacties (3)

  • NicoleStyles

    Damn.. het was kiezen tussen twee erge dingen.. dit loopt denk ik niet zo heel goed af voor Alex

    1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Holy shit Alex.... En toch heeft ze het beste gedaan wat ze op dat fuckup moment had kunnen doen denk ik

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    O nee Alex..

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen