Foto bij 201 - Emmeline

Ik ben uitgeput. De afgelopen uren hebben me volledig gesloopt, mijn stem moet zo goed als weg zijn en er is geen sprankje energie meer te vinden in mijn lichaam.
Ik heb geschreeuwd, gevochten tegen de artsen die me in bedwang wilden houden, de mensen die Lucien van me weg hielden vervloekt. En ik heb gevochten voor ons kind. Er werd een kracht in me aangewakkerd waarvan ik niet wist dat ik hem had.
En toen was hij er.
Onze zoon. Ik wist het, natuurlijk. Elke cel in mijn lichaam vertelde me dat ik een jongen in me droeg, maar hem daadwerkelijk op mijn huid voelen was zoveel mooier dan ik me had kunnen wensen.
Ik fluister tegen hem dat ik op hem gewacht heb, dat ik zo blij ben dat hij er is. Hij is prachtig. Wonderschoon. Ik heb zijn ogen nog niet gezien, maar ik weet zeker dat ze me weg zullen blazen. Hij heeft een klein laagje korte haren, donker en zacht. Ik laat mijn vingers er overheen glijden terwijl hij aan mijn borst ligt. Mijn zoon.
Lucien mag eindelijk bij ons als onze zoon schoongemaakt is en alle sporen van bloed weggeveegd zijn uit de kamer. Hij lijkt in een trance, zijn ogen enkel gefixeerd op mij als hij stapvoets de kamer in komt.
Hij kijkt naar me met een bewondering in zijn ogen. Alsof hij niet gelooft wat hij ziet, bijna.
Dan glijden zijn ogen af naar onze zoon. Ik zie aan alles dat het beeld hem omver blaast. "Hij is er," glimlach ik, en gebaar naar Lucien dat hij naar me toe mag komen.
Ik krijg geen reactie van hem. Hij lijkt nog steeds aan de grond genageld. Ik kan geen angst vinden op zijn gezicht, enkel een bijna verbaasde en verwonderde blik. Onze ogen ontmoeten elkaar. Ik glimlach naar hem, gebaar hem opnieuw om naar me toe te komen.
In dezelfde trance loopt hij naar het bed. Als hij naast me plaatsneemt schiet er een pijnscheut door mijn lichaam, iets dat hij merkt. Meteen stapt hij van het bed af en knielt hij ernaast neer.
Mijn ogen glijden van hem weer kort even naar ons kind.
"Je hebt een zoon," ik kan de tranen in mijn ogen bijna niet meer onderdrukken. "We hebben een zoon."
Ik reik mijn hand uit naar de zijne. Ik wil hem aanraken, zijn nabijheid voelen.
Ik miste hem tijdens de bevalling, maar hoe hard ik ook vocht, zijn aanwezigheid werd geweigerd. Het zou me te veel stress opleveren, niet goed zijn voor de baby.
"Ik zei het toch," lach ik zachtjes, terwijl ik zijn hand stevig vasthoud. "Ik wist het.."
Lucien lacht ook, al is het zacht. Ik hoor het, en dat is voldoende.
"Ik heb geen moment aan je getwijfeld."
"Dat zeg je nu..." ik draai mijn hoofd in zijn richting en kijk hem glimlachend aan. "Ik ben blij dat je er bent. Ik heb gesmeekt of je bij me mocht zijn, maar.."
"Ik hoorde het," hij zucht. "Ik heb ook stennis geschopt.. maar Kenna was er. En mijn moeder. Je had steun, dat stelde me gerust."
Ik knik, zo voorzichtig mogelijk om het half slapende jongetje aan mijn borst niet te storen. "Maar ik wilde dat jij er was."
"Ik ben er nu."
Met een licht smakkend geluidje laat onze zoon mijn borst los. Het geluid is zo nieuw dat ik volledig opga in elk kleine beweginkje dat er bij hoort. Hij is zo mooi, zo klein.
Lucien kijkt ook. Samen kijken we naar ons kind, de samensmelting van ons beiden.
En dan, alsof hij voelt dat zijn ouders nu allebei bij hem zijn, doet hij heel voorzichtig zijn ogen open.
Ze zijn bruin, een bijna exacte kopie van die van Lucien, en staan zo erg vol levenslust dat ik bijna naar adem moet snakken. Onze zoon.

We worden overgebracht naar een andere kamer, met een bed dat groot genoeg is voor mij en Lucien. We hebben niet erg lang met zijn drieën, binnenkort zullen we het nieuws van de geboorte moeten delen met eenieder die het aangaat. Maar nu, nog eventjes, is onze zoon alleen van ons. Geen visite, geen feesten, geen verplichtingen. Eventjes samen.
Ik heb misschien wel uren naar hem gekeken. De wieg waarin hij ligt is goed zichtbaar vanuit een stoel, onze zoon ligt dan precies op ooghoogte. Ik kan nog niet al te lang staan, de pijn in mijn onderlichaam straalt al snel door, maar dat mag me niet tegenhouden van het staren naar ons kind.
Hij heeft nog geen naam. Het voelt niet goed om die overhaast te bedenken, al heb ik al wel ideeën.
Het jongetje slaapt, en Lucien weet me na een lange tijd eindelijk even van zijn wieg weg te krijgen.
"Hoe voel je je?" hij heeft een glas whiskey in zijn handen en kijkt naar het haardvuur, dat voor ons aangemaakt werd. Het is belangrijk dat het behaaglijk is in de kamer, dan slaapt onze zoon het beste.
"Goed," antwoord ik, terwijl ik voorzichtig op het bed ga liggen. "Ik.. had geen idee dat het allemaal zo intens zou voelen. Je kunt voordat je een kind hebt niet bedenken hoe het voelt als hij er eenmaal is.. maar ik ben heel erg blij dat hij er is."
Lucien drukt een kus op mijn voorhoofd, de aanraking maakt me gelukkig en bijna weer ouderwets verliefd.
"Gelukkig maar." Ik durf hem nog niet te vragen naar zijn gevoelens, hij is er nog niet heel vocaal over geweest en ook hier wil ik niets overhaasten. Hij heeft onze zoon nog niet vastgehouden, maar daar druk op zetten is ook een slecht idee.
Net als Lucien naast me wil gaan liggen en ik me klaarmaak om tegen hem aan te kruipen en zo in slaap te vallen, klinkt er een ontevreden huil uit de andere hoek van de kamer. Meteen ga ik overeind zitten.
"Rustig, Emma.. Als we hem even laten huilen stopt hij zo."
Ik schud mijn hoofd en sta op. Het kost me moeite om naar het wiegje te lopen, maar zijn gehuil breekt mijn hart en ik kan het niet langer aanhoren dan nodig is.
"Sssssh, petit lapin, mama is hier.." Ik til hem op en wieg hem voorzichtig heen en weer. "We zijn allebei hier, het is goed..."
Ik voed hem, waarna hij weer als een blok in slaap valt. Ondertussen fluister ik hem lieve woordjes toe, zowel in mijn eigen taal als in het Frans. Ik vertel hem hoe mooi hij is, en hoe geliefd.
Als hij slaapt leg ik hem terug in zijn wieg. Hij ziet er vredig uit, en ik kan weer rustig in ons bed gaan liggen.
"Petit lapin?" Lucien glimlacht als ik tegen hem aan ga liggen. "Prinsen krijgen geen bijnaam, Emma.. en zeker niet als die 'konijntje' zijn.."

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen