Naar aanleiding van deze prompt:

Imagine Person A of your OTP is from out of country, and marries their acquaintance, Person B, as a green card marriage. They’ve both agreed that after three years they’ll file for divorce so that Person A can be a legal citizen. Whether or not they’ve had feelings for each other previous to this is up to you.

Lieke Tennant kon de belangrijke dag nog zo goed voor zich halen. De dag dat ze met John Constantine ging trouwen, zodat hij in Amerika zou kunnen blijven. Ze hadden afgesproken dit samen te doen en zodoende stond ze dan voor het altaar, met haar prachtige witte jurk. John in een zwart pak, een glimlach op zijn gezicht. In eerste instantie wilde Lieke het niet groots doen. Ze wilde het snel afgehandeld hebben. Maar na een tijdje begon ze gevoelens te krijgen voor John. En het maakte haar niet uit of hij dat ook voor haar had, als ze maar van deze dag kon genieten. En dat deed ze enorm. Ze genoot, ze dronk, ze zong. Alles tot haar keel schor was en ze amper kon praten. Ze keek maar al te vaak naar de prachtige ring die John voor haar had uitgekozen. Hoe wist hij dat zo goed?
John vond het allemaal prachtig. Hij was allang blij dat hij hier in Amerika kon blijven.
Lieke en John hadden afgesproken om na drie jaar de scheidingspapieren in te vullen. Want als ze niet echt van elkaar hielden, waarom zouden ze dan nog verbonden blijven?

Maar na het huwelijk begon Lieke daar toch anders over te denken. Elke dag spendeerde ze samen, ook hoefde dat niet. En elke dag speelde ze het spelletje man en vrouw alsof ze al jaren verliefd op elkaar waren. Het voelde zo echt. En af en toe vroeg Lieke zichzelf af of het ook echt zo echt was?
Ze had het er nooit met John overgehad. Ze had besloten de drie jaar te overbruggen en als hij meer wilde, zou hij dat wel vertellen. Maar in die drie jaar, was dat nog nooit gebeurd. Aan de ene kant vond Lieke het jammer. Ze zou hem gedag moeten zeggen en ze was bang dat hij de wijde wereld van Amerika in zou trekken.
Toen het nog een maand wachten was, besloot Lieke af te gaan tellen. Met elke dag dichterbij dertig augustus, deed haar hart een stukje meer pijn. Toen negenentwintig augustus aanbrak besloot ze het hem te vertellen, zodat hij heel misschien nog van gedachten zou veranderen.

Lieke stond met ingehouden adem voor Johns kamer deur. Na een aantal tellen klopte ze aan en wachtte op antwoord.
“John, mag ik binnenkomen?” riep ze door de deur heen, nadat ze nog steeds geen antwoord kreeg.
“Oh, sorry! Ja, natuurlijk.” riep hij terug. De deur ging open en in de opening stond John. Zijn blonde haren door de war. Een grote glimlach op zijn gezicht.
“Ik was wat papieren aan het uitzoeken. Ik zat zover in gedachten dat ik je niet hoorde..” legde hij uit, waarna hij haar binnenliet.
“Is er iets aan de hand?” vroeg hij, nadat hij zich weer over de papieren had gebogen. Lieke zakte neer op het bed dat hij amper nog gebruikte. De helft van de tijd lag John bij haar in bed. Ze deden niks, ze sliepen gewoon. Lieke voelde zich veilig als John bij haar was.
“Ik wil je wat bekennen.” begon ze zacht. John draaide zich om, haalde een hand door zijn haar en pakte toen de bureaustoel die onder zijn bureau stond. Hij ging tegenover haar zitten.
“Vertel.” zei hij. Zijn Lancashire accent was duidelijk te horen en Lieke was er gaan van houden. Ook al verstond ze hem in het begin amper.
Ondanks haar spontane actie wist Lieke niet hoe ze moest beginnen. Ze had er over nagedacht. Natuurlijk had ze erover nagedacht. Maar nu ze hier voor hem zat wist ze niet zo goed wat ze moest zeggen. Ze dacht terug aan hun trouwdag, hoe blij ze toen was.
“Wist je nog toen we gingen trouwen.. drie jaar geleden alweer.” begon ze moeizaam. “Ik had niet verwacht dat ik het zo erg naar mijn zin zou hebben. Dat we zo dicht naar elkaar toe zouden groeien. Vind je ook niet?”
De onzekerheid sloeg over in haar stem. Wat nou als hij er helemaal niet zo overdacht.
“Of!” zei ze dus maar snel. “Was het alleen maar leuk omdat je je Greencard kreeg?”
Johns ogen schoten heen en weer om Lieke te peilen.
“Ik heb het zeker naar mijn zin gehad.” zei hij uiteindelijk. Lieke knikte en glimlachte lichtjes.
“Wat wil je nou eigenlijk zeggen, Lieke?” zei hij, toen het stil bleef.
Ja, wat wilde ze nou eigenlijk zeggen? De zenuwen namen de overhand.
“Wil je misschien horen dat ik niet weg wil als we morgen de scheidingspapieren in gaan vullen? En dat ik die eigenlijk helemaal niet in wil vullen. Wil je horen dat ik die dag met je ben getrouwd, omdat ik toen al van je hield maar niks durfde te zeggen? Of wil je horen dat ik die drie jaar hebben zitten tobben over hoe ik het moest zeggen, maar bang was dat je niet hetzelfde voelde?”
Lieke keek hem met grote ogen aan.
“Meen je dat?” fluisterde ze.
“Als jij dat wilt horen wel, ja.” antwoordde hij.
“Ja, dat is precies wat ik wilde horen.”
Het was van het ene op het andere moment dat John zijn lippen op die van Lieke drukte. Het was de tweede keer dat ze kus deelde. De eerste keer was op de bruiloft, omdat het anders raar zou staan.
De twee vonden elkaar. Alsof de vonken eraf spatte. Ze legde haar armen om zijn nek en trok hem dichter naar haar toe.
“Dus,” mompelde ze, terwijl hij haar bleef zoenen. “Geen scheiding?”
John schudde meteen zijn hoofd. Hij legde zijn hand op haar wang en keek haar aan.
“Waarom ben je niet eerder naar mij toe gekomen?” vroeg hij.
“Ik kan het zelfde aan jou vragen..”
“Je had mij toch niet geloofd. Je had gedacht dat ik loog in verband met dat ik in Amerika wilde blijven.” legde hij uit.
Lieke vond dat onzin.
“We hadden een deal gemaakt, toch? Drie jaar samen, dan uit elkaar.”
Daar leek John geen tegen woord voor te hebben. Hij haalde zijn schouders op en tilde haar toen van het bed af.
“Ik ben blij dat je het hebt verteld. Heel blij zelfs. Ik had het anders nooit gezegd.”
Hij staarde haar aan, alsof hij haar nog nooit had gezien. Een traan gleed over Liekes wang, waardoor hij haar snel op de grond zette en de traan wegveegde.
“Niet huilen. Dat is niet de bedoeling.” lachte hij.
Lieke begon ook te lachen.
“Ik had gewoon niet geweten wat ik moest doen als je echt weg was gegaan. Gelukkig hoef ik daar nu niet meer over na te denken.” zuchtte ze.
Voor de tweede keer die dag en de derde keer in hun hele leven, drukte ze haar lippen op de zijne.

Ze waren nu hechter dan ooit. En Lieke was dolblij dat ze het had geprobeerd te vertellen. Ze was dolblij dat John uiteindelijk het meeste werk had gedaan en alles had opgebiecht. Ze was zo blij dat ze dat rest van de avond tegen hem aan lag op de bank en alleen maar romantische films uitkoos die John eigenlijk helemaal niet leuk vond. Ze was verliefd. Echt verliefd. En voor het eerst in haar leven wist ze dat hij nooit meer weg zou gaan.

Reacties (14)

  • Long

    Zijn Lancashire accent was duidelijk te horen en Lieke was er gaan van houden. Ook al verstond ze hem in het begin amper.

    DAT LAATSTE VOEL IK THO ALKFJSDLKFJDSKLF JBUT SAME I LOVE TO HEAR HIM TALK.

    1 jaar geleden
  • Long

    Lieke zakte neer op het bed dat hij amper nog gebruikte. De helft van de tijd lag John bij haar in bed. Ze deden niks, ze sliepen gewoon. Lieke voelde zich veilig als John bij haar was.

    dit is tE CUTE THO maar also wow hoe heb ik dat 3 jaar vol gehouden naast hem zonder iets te doen tbh dat is een echt wereldwonder

    1 jaar geleden
  • Long

    Zijn blonde haren door de war. Een grote glimlach op zijn gezicht.

    F E E L S

    1 jaar geleden
  • Long

    En elke dag speelde ze het spelletje man en vrouw alsof ze al jaren verliefd op elkaar waren.

    ofc he loves me

    1 jaar geleden
  • Long

    Ze keek maar al te vaak naar de prachtige ring die John voor haar had uitgekozen.

    (blush)(blush)(blush)(blush)

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen