Een paar tellen lang kon Dana het meisje alleen maar aanstaren. Ze probeerde te begrijpen waarom Fye zoiets reusachtigs zo plompverloren in haar gezicht smeet. Haar ogen begonnen te jeuken en ze boog voorover. Met haar ellebogen leunde ze op haar knieën terwijl ze over haar gezicht wreef.
      Een paar tellen lang kon Dana het meisje alleen maar aanstaren. Ze probeerde te begrijpen waarom Fye zoiets reusachtigs zo plompverloren in haar gezicht smeet. Haar ogen begonnen te jeuken en ze boog voorover. Met haar ellebogen leunde ze op haar knieën terwijl ze over haar gezicht wreef.
      ‘Waarom vertel je me zoiets,’ vroeg ze zacht. Haar stem trilde en ze deed haar best om niet te gaan huilen. Fye was een lieve meid, maar het idee dat zij Juice een stukje geluk zou geven dat haar zelf was afgenomen, deed verschrikkelijk veel pijn. Ze dacht aan het kindje dat ze zelf maandenlang in haar schoot had gedragen, aan alle keren dat ze aan het wiegje had gezeten en haar verzekerd had dat ze haar vader ooit eens zou ontmoeten – een belofte die ze nooit na had kunnen komen.
      ‘Sorry… ik… ik wilde niet…’ Plotseling was het Fye die begon te snikken. ‘Ik weet het gewoon allemaal niet meer. Ik weet niet of hij het wil, een kind, ik weet niet of hij mij nog wil… Alles is gewoon een grote puinhoop en ik heb niemand met wie ik erover kan praten, die me kan helpen… Ik weet niet waarom ik naar jou toe ging… jij kent hem beter dan wie dan ook, en je bent altijd zo begripvol. Ik dacht… Ik wist niet…’ Snikkend deed ze er het zwijgen toe.
      Dana zuchtte zachtjes. Even was ze bang geweest dat Fye een soort claim op Juice had willen leggen doordat ze nu zijn kind droeg; dat ze de verandering die Juice vandaag had ondergaan gezien had en dat ze bang was hem kwijt te raken. Nu zag ze in dat het geen arrogantie was die haar dreef, maar angst.
      Ze sloeg een arm om het meisje heen en trok haar tegen zich aan, terwijl ze zachtjes door haar haren streek tot ze weer wat rustiger werd. Nooit had ze zich gerealiseerd dat Fye zich zo alleen voelde; dat ze de ex van haar vriend als de enige zag die haar kon helpen. Na zelf zo lang met eenzaamheid geworsteld te hebben én twee zwangerschappen te hebben doorlopen zonder veel gezelschap, kon ze zich wel een beetje in het meisje verplaatsen.
      ‘Wil je het kindje zelf?’ vroeg Dana na een tijdje.
      Fye knikte en veegde langs haar wangen. ‘Ik was er heel blij mee. Op Valentijn had ik het hem willen vertellen, maar toen was hij erg in zichzelf gekeerd en vlak daarna keerde jij terug…’ Ze boog haar hoofd. ‘En sindsdien kan ik hem nog maar moeilijk peilen. En ik… ik heb hem een paar keer flink boos zien worden en ik weet niet of ik mijn kind bij zo’n gewelddadige vader wil zien opgroeien.’
      Dana kon zich niet voorstellen dat Juice zijn eigen vlees en bloed ooit iets zou aandoen, zeker niet na wat zijn dochtertje overkomen was. Ze wist echter niet of hij zijn emoties gewoon moeilijk kon reguleren of dat hij soms helemaal niet meer doorhad wat hij deed, en dat laatste was natuurlijk wel zorgelijk. Ze zou langer in zijn buurt moeten zijn om dat te kunnen monitoren.
      ‘Misschien maakt het hem juist zachter,’ zei Dana aarzelend. ‘Een kindje. Iemand voor wie hij zich moet beheersen. Het kan een goede motivatie zijn om aan zichzelf te werken.’
      Fye boog haar hoofd en staarde naar haar vingers. ‘Ik durf het hem niet te vertellen. Nu kan ik nog weggaan, dan zal hij er nooit achter komen dat hij een kind heeft. Denk – denk je dat hij het wil?’
      Nee zeggen – het was zo makkelijk. Ze kon het meisje vertellen dat Juice het niet zou willen, dat hij háár terug wilde en ze twijfelde er niet aan dat Fye dan zou vertrekken. Het zou een obstakel minder zijn; misschien dat Juice en zij echt weer samen konden zijn.
      Maar zo was ze niet. Bovendien wist ze niet zeker of het wel weer zou gaan gebeuren tussen Juice en haar. Vandaag was geweldig geweest, maar misschien was er nog steeds te veel gebeurd en konden ze beter goede vrienden blijven. Juist dan verdiende Juice deze nieuwe kans; een kans op een gezin. Maddox had zijn dochter gedood, had zijn toekomst verwoest. En indirect was dat haar schuld; zij had Maddox naar hem toe geleid, was bereid geweest om verregaande risico’s te nemen puur omdat ze haar gevoelens niet in toom kon houden. Die fout zou ze niet nog een keer maken. Als Fye hem een kans op geluk kon bieden dan moest hij die grijpen. Dat betekende dat ze zelf van hem zou moeten wegstappen en de hoop die vanmiddag was opgebloeid weer moest laten verdorren.
      De starende, vragende blik in Fye’s ogen trok Dana weer terug naar de vraag die ze haar gesteld had. Of hij het zou willen… ‘Zijn hoofd is nu een chaos. Als ik eerlijk ben, denk ik dat hij compleet in paniek raakt als hij het nu hoort en dat het hem geen goed doet. Niet omdat hij het niet zou willen, maar een kindje verwachten brengt een hoop stress met zich mee en hij balanceert al op het randje. Vandaag had hij een goede dag, maar hij heeft er daar veel meer van nodig voordat hij weer een beetje tot zichzelf zal komen.’
      Fye zei niets en bleef haar met grote ogen aanstaren. Het gaf Dana een ongemakkelijk gevoel; het was niet háár beslissing om te nemen. Ze kon alleen advies geven, maar Fye’s blik gaf haar het gevoel dat ze klakkeloos zou doen wat ze zei.
      Daarom zei Dana verder niks, zodat het meisje zelf ging nadenken.
      ‘Je denkt dat ik beter kan wachten?’ vroeg ze zacht.
      Dana knikte langzaam. ‘Het duurt nog wel even voordat anderen zullen zien dat je zwanger bent. Ik denk dat je die tijd moet gebruiken om zelf tot een besluit te komen. Ik kan dat niet voor je maken, Fye. Het gaat niet om mijn relatie, niet om mijn kind. Ik begrijp waarom je terughoudend bent, maar ik denk dat je de tijd moet nemen om zelf te leren wat Juice nodig heeft en hoe je met hem moet omgaan in plaats van volledig op mijn oordeel te vertrouwen.’
      Fye boog haar hoofd en beet op haar lip. ‘Ik weet dat hij diep vanbinnen zou willen dat jij zijn kind draagt en niet ik. Maar hij – hij is ervan overtuigd dat hij jou niet verdient.’
      ‘Hij is er net zo van overtuigd dat hij jou niet verdient, Fye.’ Ze was even stil. ‘Ik heb hem gezegd dat hij eerst aan zichzelf moet werken voordat hij een keuze maakt tussen jou of mij en ik sta daar nog steeds achter. Hij moet eerst helen.’
      ‘En een kindje zal hem daar waarschijnlijk niet bij helpen?’ vroeg ze verslagen.
      ‘Ik weet het niet,’ benadrukte Dana nogmaals.
      ‘Hoe vond jij het om weer zwanger te zijn na… na wat er met je dochtertje was gebeurd?’
      Dana was even stil. Hoewel het een hele persoonlijke vraag was, waardeerde ze het dat Fye er toch naar durfde te vragen. ‘Ik werd gedwongen om weer zwanger te worden, dus dat is sowieso anders. Ik wist dat het zou gaan gebeuren. Het was heel dubbel. Soms riep het vreugde op, soms maakte het me verdrietig. Ik ben heel blij dat ik Casper heb – maar tegelijkertijd herinnert zijn aanwezigheid me altijd aan mijn meisje. Iedere keer als hij lacht, vraag ik me af hoe Tabitha’s lach zou hebben geklonken. Hoe het zou zijn om hem samen met zijn zus te zien rondbanjeren, hoe haar omhelzing gevoeld zou hebben.’ Haar ogen vulden zich weer met tranen. Nooit had ze dat hardop gezegd, het was alsof ze nu pas echt nadacht over de invloed die het verlies van Tabitha op haar en haar gezin had.
      Fye’s hand gleed naar die van Dana en ze gaf een kneepje. ‘Ik vind het zo knap dat je erover kunt praten. Juice slaat altijd meteen dicht. Hij praat er nooit over.’
      Dana keek haar peinzend aan. ‘Ik denk dat hij er wel over wil praten, maar niet met jou.’
      Het meisje kromp ineen, de pijn flitste over haar gezicht.
      ‘Ik bedoel dat niet gemeen, Fye. Maar jij staat los van alles wat er is gebeurd en hij vindt dat fijn. Hij beschouwde jou als zijn toekomst en hij wilde niet dat die verweven zou worden met zijn verleden. Jij was zijn veilige haven, zijn vlucht uit zijn pijn.’
      ‘Was,’ herhaalde Fye zachtjes. ‘Maar nu niet meer hè? Nu heeft hij me verteld wat er met Lotte is gebeurd. Wat er met…’ Ze was even stil en wendde haar hoofd af. ‘Nu ben ik ook deel van zijn verleden. En jij – jij bent niet meer alleen zijn verleden. Jij kan ook zijn toekomst zijn.’ Met een diepe zucht kamde ze door haar haren. ‘Het is allemaal zo ingewikkeld… Misschien dat ik was weggegaan als ik niet zwanger was geweest, maar nu ik zijn kind draag… ben ik alleen maar bang dat hij woest wordt als ik me later bedenk, terugkom en hij ontdekt dat hij al die tijd een zoon of dochter had.’
      ‘Ik denk niet dat het fair is als je het hem helemaal niet vertelt,’ zei Dana. ‘Zelfs als jullie niet als stel samenblijven heeft hij er recht op van het bestaan van zijn kind te weten. Het is alleen zoeken naar een goede timing. En zelfs als zijn woedeaanvallen je echt bang maken en je het veiliger voor je kind vindt om hem of haar ergens anders op te voeden, dan kun je hem een brief sturen zodat hij er in ieder geval van af weet.’
      ‘Maar hoelang moet ik dan wachten?’ vroeg ze kleintjes.
      ‘Totdat je niet meer twijfelt.’ Dana gaf een kneepje in je hand. ‘Je weet het pas een paar dagen, nog niet eens drie weken… Gun jezelf ook de tijd, Fye. Het is een hele verandering en je bent onzeker, je bent in de war. Neem de tijd om erover na te denken wat je wilt. Als jij rust in je hoofd hebt, kun je ook rust in zijn hoofd creëren. Eerder werkt het niet.’ Ze was even stil, overwoog haar woorden even om zeker te weten dat ze het meende. ‘Ik wil dat hij gelukkig wordt, Fye. Misschien is dit kindje wel het laatste duwtje in zijn rug die hij nodig heeft om het verleden los te laten, om zich op een toekomst met jou te concentreren.’
      Fye keek haar aan. Tranen glommen in haar ogen. ‘En jij dan?’
      Dana haalde een beetje verslagen haar schouders op. ‘Misschien geldt voor mij wel hetzelfde. Een laatste duwtje in mijn rug om hem los te laten, om me ook te concentreren op een toekomst met iemand anders.’
      Ze dacht aan Kip en wist een waterig glimlachje te produceren. Dat was misschien geen toekomst die ze vroeger had uitgestippeld, maar als ze erin slaagde om Juice los te laten, geloofde ze dat Kip, Casper en zij een gelukkig gezin konden vormen – zeker als ook Juice zijn kans kreeg op een eigen gezin, op eigen geluk.

Reacties (1)

  • Sunnyrainbow

    Wow Dana is zo'n bijzondere personage, vind het echt knap hoe je haar hebt neergezet!

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen