“Now I feel glorious, glorious,
Got a chance to start again.”


!TRIGGER WARNING: heavy shit ahead!

Justine Heidi Harbours

Aarzelend omklemmen mijn vingers het kapje dat zuurstof toedient. Ik werp een schuwe blik op zijn asgrauwe gezicht, bang dat ineens zijn storm-grijze, emotieloze ogen zich openen en zich realiseren wat ik van plan ben. Dat zijn vingers snel de weg vinden naar het knopje dat de zuster bij zich roept, voordat ik het kapje van zijn gezicht kan trekken. Ik weet dat het niet kan, ze hebben hem immers in een kunstmatige coma gebracht, maar toch kan ik de gedachten niet helpen. Mijn vader heeft het nog nooit opgegeven, of begeven, dus toen we thuiskwamen en een collega van mijn vader ons op stond te wachten met de mededeling dat ons vaderlief een hartaanval had gehad en hij ons naar het ziekenhuis moest brengen, was dat een onverwachtse klap.
      Met tranen in mijn ogen kijk ik naar het gezicht van mijn vader. Voor het eerst zijn zijn wenkbrauwen niet in die akelige frons gewerkt en kunnen de rimpels rond zijn mondhoeken doorgaan voor lachrimpels. Als ik werkelijk mijn best doe, kan ik me zelfs een man inbeelden die werkelijk een vader en een goede man geweest zou zijn. Ik zie zelfs waarom het lammetje van mijn moeder ooit voor deze man heeft kunnen vallen. Dat haalt echter niet het feit weg dat zelfs Ariel wist dat er een permanent einde aan moest komen.

Ik werp een ongeduldige blik op de klok die aan de muur hangt. Half negen, zei deze, al drie uur op deze godvergeten krukjes in de wachtruimte met allerlei andere zenuwenlijders zonder ook maar enige update. Onderweg naar het ziekenhuis had meneer Max, mijn vaders loyale zakenpartner, ons verteld wat er gebeurd was. Net voordat ze met de zaak uiteten zouden gaan zou onze vader ineens op zijn knieën gezakt zijn, rood aangelopen en heftig transpirerend. Een hartaanval.
      Ik had mijn rol als bezorgde dochter goed gespeeld. Een zacht kneepje in mijn been, eentje die zou kunnen doorgaan als een reality-check, was genoeg om de tranen over mijn wangen te doen rollen. Toen ik het naar Ariel vertaalde kon ze het niet eens voor elkaar krijgen om gechoqueerd of aangedaan te kijken, dus was het aan mij om aan meneer Max te vertellen dat Ariel waarschijnlijk ook in shock was.
      Schuddend met mijn hoofd om mijn gedachten bekijk ik de vrouw in de witte doktersjas die de wachtruimte nadert. Momenteel zitten er twee andere wachtende ruimte, een oude man en een jonge vrouw met een zoontje. Beide zaten er al voordat wij aankwamen, dus het verbaast me als de dokter onze achternaam uitroept.
      Met een waterige glimlach en een arm om de schouders van mijn zusje geslagen, volg ik de arts naar een kantoortje. De vrouw is best jong, niet ouder dan dertig, maar haar lichaam straalt een soort vermoeidheid uit die ik nog nooit eerder heb gezien. Desalniettemin bekijkt ze ons met een glimlach, haar blauwe ogen niet half dezelfde sfeer uitstralend.
      ‘Goed, het zal jullie vast doen geruststellen dat we jullie vader hebben weten te stabiliseren na zijn hartaanval door een kunstmatige coma. Hij is nog niet buiten levensgevaar, maar we doen ons best,’ zegt de arts die zich heeft voorgesteld als dokter Selma Jameson. ‘Maar zoals jullie kunnen begrijpen, willen we tot op de bodem uitzoeken hoe dit heeft kunnen gebeuren, zodat het in de toekomst niet nog een keer zal gebeuren. Voor zover ik begrepen heb van de collega’s was jullie vader een vrij gezonde man.”
      ‘Dat is niet waar,’ zeg ik direct, schuddend met mijn hoofd. Ik geef Ariel een geruststellend kneepje in haar arm. ‘Mijn vader kampt al jaren met hartklachten. Hij heeft er speciale medicijnen voor die hij iedere dag slikt.’
      ‘Juist, over die medicijnen wil ik het graag hebben,’ zegt de dokter met een knikje. Ze schuift een blaadje onze kant op. Op het blaadje staan verschillende namen, waarschijnlijk van lichaamseigen stoffen en medicijnen, met daarachter waardes. Een naam in het specifiek is omcirkeld. ‘Dit is het stofje dat in die medicijnen zit en het hart zijn normale ritme moet geven. Deze waarde zegt jullie waarschijnlijk niks, maar het is ontzettend laag. Zo laag zelfs, dat het een wonder is dat zijn hart het nog niet eerder begeven heeft. Je weet zeker dat hij iedere dag zijn medicijnen slikt, want hier lijkt het alsof zijn lichaam de stofjes niet opnemen?’
      Met gefronste wenkbrauwen kijk ik naar de lage waarde op het papiertje, terwijl mijn hersenen logica proberen te scheppen in deze chaos. Voor geen seconde heb ik mezelf toegelaten om iets te voelen, omdat ik zo ontzettend bang ben dat als ik eenmaal het gevoel van verbazing van me heb afgezet, en een golf van opluchting me overspoelt en ik niet de bezorgde dochter act opnieuw op kan zetten. Van Ariel hoef ik het sowieso niet te verwachten, want die heeft de afgelopen uren stilletjes voor zich uit gekeken, alsof het niet eens een verrassing voor haar was.
      En dan klikt het ineens in mijn hoofd als een soort puzzel die ineens op te lossen valt, alle stukjes op de juiste plek. Een paar weken eerder was ze bezig geweest met een pot suiker, een lepel en medicijnen. Toen ik haar liet schrikken, gingen alle gele capsules over de grond, maar ik had me toen niet gerealiseerd dat het mijn vaders medicijnen waren, noch dat ze de inhoud ervan aan het vervangen was met suiker.
      Oh, God, daarom had hij de laatste tijd zoveel last van zijn borst.
      Ik verrek geen spier, het enige wat ik doe is mijn hoofd schudden. ‘Ik zou het niet weten, dokter, mijn vader slikt altijd zijn medicijnen.’


Ik heb Ariel na het gesprek op laten halen. Tijdens het lange wachten raakte ik langzaam in paniek, want ik moest iemand op de hoogte stellen, maar ik wist niet wie. Onze vader had ons compleet afgezonderd van de rest van de familie, om ergernis en bemoeial te voorkomen, en vrienden leefden ook niet in de buurt. Uiteindelijk heb ik uit hopeloosheid Nessie maar gebeld, die me direct gerust wist te stellen met het nieuws dat haar ouders het compleet begrepen en Ariel en mij graag opvingen.
      Daarna heb ik een uur naast het bed van mijn vader gezeten, zijn hand vastgehouden zoals iedere liefhebbende dochter zou doen. Mijn tranen maakten zijn blauwe deken nat, maar ik huilde niet voor hem. Ik huilde voor mezelf en voor Ariel en de dingen die we dankzij deze man mee hebben gemaakt. Dingen die geen enkel kind zou moeten beleven. Ik huilde tot mijn wangen droog werden van de zoute substantie en tot mijn ogen geen vocht meer op konden brengen.
      Toen ben ik opgestaan, heb ik het gordijn deels dicht getrokken zodat mijn vaders bovenlichaam niet meer zichtbaar is vanuit het raam en ben ik naast zijn hoofd gaan staan, zoals ik nu nog steeds sta, met een zwakke grip op het kapje dat mijn vader in leven houdt.
      In de verte hoor ik een alarm afgaan, gevolgd door de gehaaste voetstappen van een team specialisten. Ik wacht een paar seconden, vijf om precies te zijn, en dan trek ik het kapje van mijn vaders mond. Met brandende ogen en een troebel zicht bekijk ik het scherm waarop zijn hartslag en ademhaling te zien zijn, beide momenteel ontzettend onregelmatig.
      Het duurt niet lang voordat beide lijntjes zich terugtrekken naar het middelpunt en samen één lange streep vormen. Met een zucht die noch opgelucht noch verschrikt is, plaats ik het kapje terug op mijn vaders gezicht. Ik buig me voorover, terwijl nieuwe tranen zich een weg uit mijn ooghoeken banen, en ik druk een zacht kusje op de slaap van de man die in een andere wereld misschien een geweldige vader geweest zou zijn.

Reacties (6)

  • EvaSalvatore

    wooowwww HEAVY but nice BUT HEAVY

    snel verder!!

    1 jaar geleden
  • Slughorn

    Wauw heftig...
    En opeens zo snel...

    1 jaar geleden
  • SPECS

    Op een of andere fucked up manier ben ik ontzettend trots op deze twee meiden. En blij dat jij weer schrijft (:

    1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Wooooooow

    1 jaar geleden
  • iceprinces14

    Omg!! Snel verder!!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen