Foto bij Scar 86

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:

'Wil je wat te eten?' vraag ik wanneer de deur achter Haileys rug gesloten is, beseffend dat het al bijna middag is en Paige nog niet eens heeft ontbeten.
Paige schudt zwakjes haar hoofd. Ze ziet er opeens een heel stuk zieker uit dan toen Hailey er was.
'Nee,' antwoordt ze. 'Nee, ik ben echt heel misselijk. Ik denk niet dat ik überhaupt iets binnen zou kunnen houden.'
Ik frons bezorgd en zet automatisch een stapje naar haar toe.
'Denk je dat je moet overgeven?'
Ze schudt weer van nee, bijna hijgend. 'Nee, het is waarschijnlijk vooral psychosomatisch en ik moet echt proberen die antibiotica binnen te houden. Ik-ik moet gewoon even niet eten.'
Ik knik bedenkelijk, maar slaag er niet in de bezorgdheid uit mijn blik te halen. Ik kijk haar even onderzoekend aan en vraag: 'Gaat het? Je ziet er opeens een stuk slechter uit.'
Ze haalt haar schouders op.
'Ik voel me niet slechter. Ik was net gewoon aan het acteren,' antwoordt ze, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Misschien is dat voor haar wel zo. Ze heeft maar één litteken, dus liegen doet ze niet, maar de waarheid manipuleren is iets anders.
'Wat?' vraag ik, een beetje van mijn stuk gebracht.
'Ik wilde niet dat Hailey zich al te veel zorgen zou maken.'
Hailey heeft je door, wil ik zeggen, maar ik doe het niet. Heel lang kijk ik haar gewoon aan, piekerend over de andere momenten waarop ze mogelijk heeft geacteerd. Dan knik ik zachtjes.
'Ik zal even een pilletje tegen de misselijkheid halen, oké?' stel ik voor en ze knikt. 'Wil je daarna weer even naar bed?'
Ze werpt een blik op de klok.
'Het is misschien tijd dat ik weer ga functioneren volgens het ritme van de rest van de wereld,' werpt ze er luchtig tegenin, ook al ziet ze er lijkbleek en doodmoe uit.
'Het is misschien tijd dat je normaal gaat doen!' zeg ik, net iets te hard. Het komt er veel feller en bozer uit dan bedoelt, en we staan allebei even met ons mond vol tanden.
Ze kijkt me aangedaan aan en opent haar mond even, maar er komen geen woorden uit. Ze zet heel langzaam een stapje naar achteren, weg van mij, bijna alsof ze het zelf niet door heeft.
'Paige, ik-' probeer ik haperend, maar ze onderbreekt me.
'Het gaat wel.'
Ik schud mijn hoofd.
'Paige, dat was niet wat ik bedoelde. Het-het kwam er verkeerd uit.' Ik worstel even om de juiste woorden te vinden. 'Ik bedoel dat je je minder moet focussen op hoe anderen denken dat het met je gaat en dat je je meer moet focussen op hoe het echt met je gaat. De dokter zei dat je veel moet rusten. Dat advies sla je nu al de wind in, alleen omdat je zo snel mogelijk weer... hoe noemde je het... wil "functioneren volgens het ritme van de rest van de wereld". Ik... Ik ben gewoon bang, oké? Dat is het. Ik ben bang dat je zal blijven weigeren voor jezelf te zorgen en dat het een keer misgaat.'
Ze wendt haar blik af en verplaatst een beetje ongemakkelijk haar gewicht van haar ene been op haar anderen. Uiteindelijk knikt ze bedeesd.
'Het... Ik... Ik vind het gewoon niet makkelijk om om hulp te vragen. I-Ik wil je gewoon niet tot last zijn.'
Ik wist het. Ik wist het, maar om het hardop te horen zorgt ervoor dat mijn borst te klein lijkt voor de pijn die ik erin meedraag.
'Dat ben je niet, oké? Ik hou van je. Paige, ik hou echt heel veel van je. Je hoeft niet te twijfelen om me om hulp te vragen. We hebben een relatie. We houden van elkaar. Voor elkaar zorgen hoort er dan bij. Oké?'
Ze bijt op haar lip. Nog altijd durft ze me niet recht aan te kijken, maar na een tijdje knikt ze gedwee.
'Oké,' zegt ze zachtjes. 'Ik.. Ik vind het gewoon moeilijk.'
'Dat is oké,' druk ik haar op het hart. 'Daar kan ik je mee helpen. Ik bedoel... We zijn een team. Zulke dingen horen erbij. Oké?'
Ze knikt weer.
'Ik zal even wat meclozine en een pijnstiller voor je pakken, oké? Ga jij maar vast naar de slaapkamer.'
'Is goed,' zegt ze en ik kan niet anders dan naar haar blijven kijken tot ze de deur achter zich dicht heeft gedaan, bang dat ze zal struikelen of flauw zal vallen.
Wanneer ik een paar minuten later klungelig een glas water, twee pillen en een thermometer tegelijkertijd vast probeer te houden terwijl ik ook de slaapkamer binnen kom, zit Paige op de rand van het bed. Ze ziet er nerveus uit, en een beetje angstig. Ik leg alles neer op het nachtkastje en ga naast haar zitten.
'Paige?' vraag ik en ze kijkt naar me op, haar gezicht nog iets bleker dan het al was.
Ze schraapt haar keel en probeert zich overduidelijk zo snel mogelijk weer bijeen te schrapen.
'Ja?' Ze doet heel erg haar best om haar stem zo nonchalant mogelijk te laten klinken.
'Gaat het wel?' vraag ik voorzichtig en ze laat haar act vallen.
Ze kijkt weg en slikt even. 'Het is niet jouw schuld, maar ik... ik kan er nog niet helemaal tegen wanneer mensen boos op me worden.'
Fuck. Mijn schouders gaan hangen en ik zoek wanhopig naar de juiste woorden.
'Ik ben niet boos. Het spijt me echt heel erg dat ik je bang heb gemaakt. Het kwam er feller uit dan bedoeld. Echt, ik ben niet boos. Paige, het spijt me zo, zo erg,' druk ik haar sputterend op het hart.
'Ik weet het. Het kwam ook niet door jou. Ik... Het is alleen... Ik ben nog niet oké, Nathan. Zodra iemand ook maar een béétje zijn stem verheft, denk ik weer aan mijn vader en...' Ze schiet vol en maakt haar zin niet meer af.
Ik maak een beetje vragend aanstalten om haar te omhelzen en wanneer ze geen bezwaar maakt, neem ik haar in mijn armen. Ze rust haar gezicht in mijn hals en ik hoor haar zachtjes sniffen. Haar huid voelt heet en klam tegen de mijne.
'Ik ben niet oké,' weet ze kleintjes uit te brengen en ik hoor zo veel pijn in haar stem dat ik mijn hart in duizend stukjes voel breken.
Ik blijf haar vasthouden en ik verwacht elk moment dat ze in tranen uit kan barsten, want haar hele houding straalt verdriet uit, maar na een tijdje maakt ze zich van me los en slikt ze de brok in haar keel weg.
Ze slikt in een keer de twee pillen weg en drinkt het glas leeg. Ze huivert even, zoals ze - is me opgevallen - altijd doet wanneer ze medicatie moet slikken. Ik geef haar de thermometer en zonder dat ze moeite doet om te verbergen dat ze dat allemaal overbodig vindt, steekt ze het in haar mond. Na een tijdje klinkt er een piepje en ik lees even de display af.
'41 graden,' lees ik hardop voor. Fuck. De koorts is zelfs verergerd.
'Vertel me alsjeblieft dat je me nu niet weer helemaal naar de eerste hulp sleept,' zegt ze. Het is bedoeld als grap, maar ik ben te nerveus om te lachen. Ze ziet mijn zenuwen en zegt: 'Het komt wel goed, Nathan. Ik ga gewoon even slapen, oké. Daarna voel ik me vast beter.'
Ik slik, maar knik na een tijdje toch. Het is een beetje afwezig, maar ze neemt er genoegen mee en kruipt onder de dekens.
'Welterusten, liefje. Zeg het me meteen als je iets nodig hebt, oké?'
Ze knikt en ik geef haar een kus op haar voorhoofd, waarna ik een beetje vertwijfeld de slaapkamer uit loopt. Als ze me gevraagd had om te blijven, had ik het gedaan.
Ik loop naar de koelkast om wat te drinken te pakken en daarna loop ik met mijn glas in mijn hand door de kamer, niet in staat om te gaan zitten en mijn rust te vinden. Morgen, neem ik mezelf voor, zal ik haar appartement even opknappen. De jaloezieën moeten vervangen worden en er moet een nieuwe tafel en deurklink naar de badkamer komen - allemaal slachtoffers van haar gewelddadige ontvoering. Als ik wacht tot ze zich weer iets beter voelt voordat ik begin te klussen, zal ze het ongetwijfeld zelf willen doen en ik wil dat ze uitrust.
Opeens blijft mijn blik hangen bij het terrarium van Paiges slang, Ody. Zou ze die al eten hebben gegeven sinds ze terug is? Haar kennende wel - waarschijnlijk nog eerder dan dat ze überhaupt iets voor zichzelf gedaan heeft - maar ik loop er toch even naar toe om te checken. Zodra ik door het glas naar binnen kijkt, lijkt er iets te verkrampen in mijn borst en mijn schouders gaan hangen.
Aarzelend loop ik de slaapkamer binnen. Paige ligt op haar zij onder de dekens, met haar rug naar me toe. Ik kan zien dat ze nog wakker is. Ik ga op de rand van het bed zitten en strijk zwijgend over haar haar. Pas na een minuut van stilte durf ik te zeggen: 'Ody's terrarium is leeg.'
Ze knikt zonder te antwoorden.
'Wat is er gebeurd?' vraag ik, ook al denk ik dat ik het antwoord al weet.
Het duurt een tijdje voordat ze iets zegt.
'Papa heeft hem vermoord,' zegt ze. Haar stem klinkt vlak, emotieloos. Na een korte stilte voegt ze eraan toe: 'Net als Laika.'
Ik loop naar de andere kant van het bed en kom voorzichtig naast haar liggen, onze gezichten naar elkaar toe. Ze heeft haar blik afgewend, maar zelfs in het halfdonker van de slaapkamer kan ik zien dat haar ogen vol tranen staan en haar onderlip trilt. Ik heb geen idee wat ik moet zeggen, dus ik leg maar gewoon een hand op haar wang en strijk eroverheen met mijn duim, zoekend naar woorden die niets beter zullen maken. Wanneer ik een traan tegen mijn duim voel, sla ik mijn armen om haar heen en ze kruipt dichter tegen me aan. Ze drukt haar gezicht tegen mijn schouder en ik voel haar tranen door mijn shirt heen. Ze begint te snikken. Haar hele lichaam schokt mee en ze klampt zich aan me vast alsof haar leven ervan afhangt.
'Je vader is een klootzak,' zeg ik na een tijdje, want wat moet ik anders zeggen? Ze knikt zonder iets te kunnen zeggen.
De snikken blijven maar komen, ondanks dat elke beweging pijn moet doen aan haar ribben. Ze haalt haast hikkend adem en het klinkt bijna alsof ze stikt.
'Sorry, ik-ik weet dat het stom klinkt,' snift ze en ik omhels haar iets steviger.
'Het klinkt helemaal niet stom.'
Ze klampt zich steviger aan me vast. 'Het-Het... Het is gewoon... Ik weet dat het moeilijk lijkt om een band te hebben met een slang zoals bij een hond of zo, maar... ik hield van hem en hij... hij was van mij. Het was eindelijk iets wat ik aan kon raken zonder dat ik het verpestte.'
Met een hol gevoel in mijn borst strijk ik over haar haar. 'Ik vind het zo erg, liefje.'
Het duurt heel lang voordat ze ophoudt met huilen. En zelfs daarna durven we ons niet te bewegen. Ze blijft rillen. Het is zelfs nog niet opgehouden wanneer ze een half uur later vraagt: 'Nathan? Kunnen we alsjeblieft naar jouw appartement gaan. Ik... Ik voel me hier gewoon niet...'
Ze maakt haar zin niet af. Haar stem is zacht en kleintjes, alsof ze bang is dat de lucht zal breken als ze teveel ruimte inneemt.
Ik maak me van haar los en kijk haar even onderzoekend aan, maar ik knik vrijwel meteen.
'Ja. Ja, natuurlijk. Zal ik helpen met wat spullen inpakken?'
'Dank je.'
Samen halen we ergens een weekendtas vandaan en doen alle nodige spullen die niet al bij mij thuis liggen erin - laten we eerlijk zijn, ze is vaker bij mij dan in haar eigen appartement. Onder luid protest ben ik degene die de spullen naar de auto draagt. Terwijl ik naar mijn flat rijd, moet ik mezelf eraan helpen herinneren om niet steeds sneller en sneller te gaan rijden wanneer ze een hoestbui krijgt of kermt van de pijn wanneer we over een hobbel heen gaan, maar ik kan elke keer alleen maar aan haar vader en mijn haat voor hem denken en haast automatisch drukt mijn voet steeds wat op het gaspedaal. Aangekomen bij mijn appartementencomplex, draag ik met één hand de tas en heb ik mijn andere arm om haar middel geslagen. Ze protesteert niet wanneer ik ons naar de lift leidt in plaats van het trappenhuis en het feit dat ze met steeds meer gewicht tegen me aan begint te leunen, vertelt me dat ze zich slechter begint te voelen.
Ik geef een kus tegen haar slaap en zeg: 'We zijn er bijna, oké, liefje?'
Ze knikt, maar het is niet heel geruststellend.
Wanneer we eenmaal in mijn appartement zijn aangekomen, zegt ze dat ze even op de bank wil gaan liggen. Wanneer ik vraag of ze niet liever naar bed wil, zegt ze dat ze daar nu even niet tegen kan, dat ze een week lang op de grond heeft moeten slapen en eten matras nu haast drijfzand lijkt.
'Nathan?' vraagt ze terwijl ik haar weekendtas op de grond neerzet. Ik maak een hummend geluidje ten teken dat ze mijn aandacht heeft. 'Kun je misschien een van je hoodies voor me pakken? Ik heb het koud.'
'Ja, natuurlijk,' zeg ik en ik loop even naar mijn kledingkast om daar de marineblauwe hoodie met de witte koordjes te pakken, want ik weet dat dat haar favoriet is. Ik geef het haar en ze mompelt een bedankje.
Net wanneer ze de trui over haar hoofd heeft getrokken, krijg ik een berichtje binnen van een nummer dat voor mij onbekend is, maar het bloed uit Paiges gezicht weg doet trekken.

Reacties (1)

  • BethGoes

    Oh nee. Oh nee! Nathan en Paige moeten echt naar Marco en Hailey gaan! Ze moeten samen in een apartement slapen want samen zijn ze sterk!

    3 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen