Juice had de hele nacht amper een oog dichtgedaan. Hoe goed het ook was gegaan tijdens hun vorige dagje weg, hij was evengoed bang dat hij het alsnog zou verpesten. Hij wist wel dat Dana een hoop kon hebben en dat hij zich sinds ze terug was al vaak genoeg als een hufter had gedragen, maar toch was hij bang dat haar geduld opraakte en ze tot de slotsom kwam dat ze toch niet echt op een vriendschap met hem zat te wachten.
      Zoals altijd, had haar aanwezigheid echter een kalmerende invloed op hem. Zodra ze bij hem achter op de motor zat en haar armen om hem heen had geslagen, ebde de onrust iets weg. Nog steeds had hij geen specifieke bestemming in gedachten, volgde zijn instinct en na een tijdje voelden haar armen om hem heen zo vertrouwd dat hij helemaal niet meer nadacht. Na een halfuur bracht hij het voertuig tot stilstand. Hij was de bergen in gereden, had de rust willen opzoeken. Pas toen Dana van zijn motor was gestapt, realiseerde hij zich waar hij werkelijk naartoe was gereden. Direct spande hij al zijn spieren aan. Nee... hier wilde hij niet naartoe? Wat had hem hier in vredesnaam naartoe gebracht?
      'Hier had ik je niet mee naartoe willen nemen,' mompelde hij. 'Kom, we rijden nog een stuk verder.'
      Dana bestudeerde zijn gezicht. 'Wat is dit dan voor plaats?'
      'Niets,' mompelde hij. 'Ik... Ik wil gewoon '
      'Juice,' zei ze zacht maar streng. 'Wat is dit voor plek? Je bent helemaal verkrampt.'
      Hij ontweek haar blik en haalde zijn schouders op. Zijn adem brandde in zijn borst. Dana pakte zijn hand. Ze zei verder niets, wachtte totdat hij haar schichtig aankeek.
      'Ik geloof niet dat we hier per ongeluk terecht zijn gekomen. Onbewust wilde je hier naartoe.'
      'Maar ik zou niet weten waarom,' mompelde hij. 'Ik ben hier nooit meer geweest na... na...' Hij zuchtte diep. Toen haar blauwe ogen hem afwachtend bleven aankijken, gaf hij toe. 'Ik heb Lottes as hier uitgestrooid. Ietsje verderop, aan het water.' Hij beet op zijn lip. Het voelde zo idioot, Dana meenemen naar de laatste rustplaats van een vrouw die hij zelf vermoord had. 'Hier is niets leuks te beleven. Sorry, ik weet niet wat me bezielde.'
      Dana bleef zijn hand stevig vasthouden. 'Een vriendschap betekent meer dan samen lol hebben, Juice. Kom, laat me de precieze plaats zien.'
      'Waarom?' vroeg hij kleintjes. Hij wilde Dana niet confronteren met zijn duisternis, met de moordenaar die hij was.
      'Omdat ik niet geloof dat je hier zonder reden naartoe bent gegaan.' Ze gaf een klein rukje aan zijn hand.
      Met een zucht kwam hij van zijn motor af. Zwijgend en zonder haar hand los te laten, liep hij bij de weg vandaan, tussen de bomenrij door tot hij het heuveltje bereikte. Onderaan, vlak aan het meer, stond het beeld van de engel.
      Dana gaf een kneepje, daarna liet ze zich halverwege de helling in het gras zakken. Juice staarde naar het beeld, er zat een klein beetje groene aanslag op. Er was plotseling een akelige steek in zijn buik en hij boog zijn hoofd. Het was een lange tijd geleden dat hij aan Lotte had gedacht, maar plotseling zag hij haar gezicht weer helder voor zich. Een beetje beverig haalde hij adem.
      'Waarom vind je het moeilijk om me dit te laten zien?' vroeg Dana. 'Mis je haar? Denk je dat je het nog niet goed hebt verwerkt? Of schaam je je voor deze zijde van jezelf?'
      Hij kromp ineen bij haar laatste woorden.
      'Ik veroordeel je niet, lieverd. Bovendien ben je niet de enige die met zo'n duisternis worstelt. Ik weet hoe je je voelt, hoe het is om iemand te vermoorden en niet te weten of je er spijt van hebt of niet.'
      Juice keek opzij. 'Bedoel je Ope? Je had geen keuze...'
      'Nee, ik doel op Casper.' Ze sloeg haar ogen neer.
      Juice herinnerde zich Maddox' broertje, dat ze had doodgeschoten, de eerste keer dat ze van hem ontsnapt was. Ze had hem een vriend genoemd. Eigenlijk hadden ze er nooit over gepraat, hij kon Dana niet als een moordenaar zien en had het zich nooit écht gerealiseerd.
      'Ik hoefde hem niet te doden,' vertelde ze. 'Hij was goed voor me. Troostte me vaak. Voordat Maddox en ik serieus wat kregen, had hij me zelfs gewaarschuwd voor zijn broer. Als ik het pistool gewoon op hem gericht had, had hij me ook laten vertrekken. Of ik had in zijn been kunnen schieten. Maar dat deed ik niet, zodra ik het pistool te pakken had richtte ik op zijn hoofd. Ik haalde bewust de trekker over. Er was zoveel boosheid in me omdat hij me nooit écht geholpen had dat ik wílde dat hij stierf.' Ze keek naar hem op, hij zag dat er tranen in haar ogen stonden. 'Zo verschillend zijn onze situaties niet. Ze hebben ons allebei pijn gedaan, maar geen van tweeën haatte ons. Ze lieten zich bespelen, allebei, maar ze zijn ook een steun voor ons geweest. Dus je mag haar missen, Juice, en je mag ook boos op haar zijn. Daar hoef je niet tussen te kiezen, het een sluit het ander niet uit.' Ze streek met haar duim langs die van hem. 'En je hoeft je er niet voor te schamen. Zeker niet bij mij, ik begrijp je.'
      Juice kneep zijn lippen op elkaar. Plotseling kon hij de afstand tussen hen niet meer aan, hij trok haar dichter naar zich toe, sloeg zijn armen om haar heen en begroef zijn gezicht in haar haren. 'Ik dacht niet dat iemand me ooit zou begrijpen,' mompelde hij. 'Of me er niet om zou haten.'
      'Ik zou je nooit kunnen haten, Juice.'
      Hij sloot zijn ogen even. Een traan kriebelde in zijn ooghoek. Zou ze dat ook zeggen als ze over Cherry wist? Zou ze hem kunnen vergeven? Konden ze dan al deze ellende achter zich laten en weer samen zijn? Hij wilde het hij wilde het zo graag, maar hij was te bang dat ook haar liefde grenzen had, of dat nóg een dood haar liefde simpelweg zou verkillen.
      Het was even stil. Juice bleef haar vasthouden, haar warmte trok door hem heen en zorgde ervoor dat hij hier eeuwig met haar wilde blijven zitten.
      'Het is een vredige plek. Vind je het goed als ik het aan Charley laat zien, op een dag? Zodat ze afscheid van haar zus kan nemen?'
      Het idee dat nog iemand van deze plek zou afweten benauwde hem, tegelijkertijd realiseerde hij zich ook dat hij het het meisje verschuldigd was.
      'Weet ze het?' vroeg hij zacht. 'Dat ik haar heb gedood?'
      'Nee. Ik heb gezegd dat Maddox haar uit de weg heeft laten ruimen.'
      Ze kwam weer overeind. Haar vingers verstrengelden met die van hem terwijl ze de heuvel afdaalden en een stukje langs de waterlijn wandelden. 'Ben je hier weleens met Fye geweest?' vroeg Dana na een tijdje.
      Hij schudde zijn hoofd. 'Sinds we hier de as uitstrooiden, ben ik hier nooit meer geweest. Ik heb het haar onlangs wel verteld. Dat ik Lotte gewurgd heb.' Hij sloeg zijn ogen neer. 'Zodat ze weet waartoe ik in staat ben. Toch wil ze bij me blijven.'
      'Ze houdt oprecht van je,' zei Dana zacht.
      'Ja.' Hij zuchtte. 'Maar voor mij... voelt ze nog steeds als een afleiding.' Hij voelde zijn wangen warm worden toen hij het opbiechtte. 'Eerst niet. Maar sinds jij terug bent... Jij helpt me helen, Deen. Zij zij helpt me wel om me beter te voelen, maar nooit permanent.'
      Dana was even stil. 'Denk je dat je bij haar wil blijven? Waren jullie... serieus voor ik terugkwam? Toekomstplannen ofzo?'
      'Ik weet het niet,' mompelde hij. 'Ik keek nooit zo ver vooruit.'
      Ze lachte zachtjes. 'Ik herinner me andere dingen, met je praatjes over alle kinderen waar je me mee wilde opschepen.'
      Zijn mondhoeken krulden om, zelfs al voelde hij zich triest door die woorden toen hij aan hun dochtertje dacht. 'Een kind verliezen... dat verandert je.'
      Dana keek op. 'Denk je dat je geen kind meer zou willen?'
      Hij trok zijn schouders op. 'Ik heb er nooit zo bewust over nagedacht. Ik weet niet of ik het zou kunnen. Met mijn OCD én PTSD? Ik denk dat ik mezelf en mijn partner compleet tot waanzin drijf met mijn angststoornissen en om het geringste in paniek raak. Ik geloof niet dat ik een goede vader zou zijn.'
      'Om een goede vader te zijn hoef je alleen maar van je kind te houden, Juice. Dan ben je al een betere vader dan die van ons.' Ze gaf een bemoedigend kneepje in zijn hand.
      Er viel even een stilte terwijl hij nadacht over zijn relatie met Fye. Zou zij kinderen willen? Als hij ze niet wilde wat betekende dat dan voor hun relatie? Zou ze bij hem weggaan? Haar wens voor hem opgeven? Ze hadden er nooit over gesproken.
      'Wil jij proberen een gezin te vormen met Casper en Kip?' vroeg hij na een tijdje, toen hij zich begon af te vragen of dat de reden was geweest dat ze het onderwerp ter sprake had gebracht.
      'Misschien,' zei ze. 'Voor Casper zou het fijn zijn. Kip wil het ook...' Ze keek hem niet aan.
      'En jij?' Zijn stem was bijna niet te horen.
      'Ik denk dat ik het ook wil, over een tijdje.'
      Nog steeds vermeed ze zijn blik, wat hem aan het twijfelen bracht. Ze ontweek zijn ogen nooit. Loog ze? Wilde ze liever hem terug? Durfde ze het niet te zeggen omdat ze bang was dat hij haar wéér afwees? Uiteindelijk was dat wat hij de hele tijd deed...
      Er bleef een gespannen stilte hangen terwijl ze verder liepen langs het meer. In Juice' hoofd was de chaos teruggekeerd. Toen ze even later op een strandje in het zand neerzakten en vooruit staarden, besloot hij voorzichtig te polsen of een relatie tussen hen echt onmogelijk was.
      'Vraag je je weleens af wat er met Cherry is gebeurd?'
      Het was vreselijk hypocriet om te vragen, gevaarlijk zelfs aangezien ze hem altijd zo makkelijk doorzag. Dana vatte het echter op alsof hij van onderwerp wilde veranderde.
      'Ik denk heel vaak aan haar.' Dana sloeg haar armen om haar knieën. 'Vaak hoop ik dat ze terugkomt naar het clubhuis. Ik wil haar gewoon laten weten dat ik haar snap. Ik heb voor hetzelfde dilemma gestaan, toen ik moest kiezen tussen Opie en zijn kinderen. Ergens... wens ik gewoon dat ze dat inziet. Ik mis haar.' Ze slaakte een trillerige zucht. 'Ik mis haar eigenlijk heel erg. Ik hoop... ik hoop gewoon dat ze in orde is. Dat ik haar nog een keer zal terugzien.'
      Juice boog zijn hoofd en probeerde de tranen uit zijn ogen te bannen. Hoe goed ze zijn situatie met Lotte ook begreep, hij wist zeker dat de wetenschap over wat er met Cherry was gebeurd haar kapot zou maken. Hij had geen keuze dan haar los te laten. De enige troost die hij had, was dat hij wist dat Kip haar goed zou behandelen.






Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen