Foto bij 1

Hold me close
Through the night
Don't let me go, we'll be alright
Touch my soul and hold it tight
I've been waiting all my life
I won't scar your young heart
Just take my hand

Ravenna Morena



Met mijn handen diep in mijn zakken verstopt wandelde ik door de met sneeuw bedekte straten van Londen heen, het was winter, mijn favoriete tijd van het jaar. Londen zag er altijd prachtig uit in de wintermaanden, versierd met lichtjes, verliefde stelletjes die samen door de verlichte straten heen liepen. Het gezang van mensen en de mensen die de straten opgingen, om met een grappige act of een klein dansje wat geld probeerde in te zamelen voor een goed doel.
Kerstmis. Ik had het in jaren niet meer gevierd, december was tot heden toe de maand van de nachtmerries voor me geweest, maar dit jaar was het anders, iets in me had me toegefluisterd dat dit jaar anders zou gaan zijn dan de jaren daarvoor. Er waren acht lange en vermoeiende jaren voorbij gekropen en ik had leren omgaan met mijn verdriet en andere akelige emoties waar ik tot voorheen geen controle over had, de acht zware jaren hadden ook zeker wat moois met zich meegenomen, zo had ik een nieuwe beste vriendin gekregen: Sira, ze had me enorm veel gesteund en ze had zeker wat leegte weten op te vullen met haar aanwezigheid, al was ze absoluut geen vervanging van Charlot en miste ik Danielle elke dag, er ging geen dag voorbij dat ik niet dacht aan mijn zus of aan mijn beste vriendin. Acht jaar lang had ik gevochten met het lege gevoel wat zich elke dag plaatsvond in mijn lichaam, ik had mijzelf gehaat, ik had het leven gehaat. En soms, op momenten dat ik de jongens niet bij me had. Werd dat gevoel enkel versterkt. Maar ik wist mijn emoties onder controle te houden, ik wist mijn wispelturige gedrag in toom te houden. Therapie deed wonderen.
Het was voor het eerst na acht jaar dat ik weer een voet durfde te zetten in Londen, de wereld was me vergeten. Letterlijk vergeten, toen ik Londen had verlaten, toen ik Harry had verlaten was de wereld gauw vergeten wie ik was. Ik had het ook op die manier gewild. Af en toe zag ik wat over mijzelf voorbij komen op social media. Als de 'ex' van.. Alsof ik niets meer was dan dat.
Londen bracht pijnlijke herinneringen in me naar boven, het was de plek die me deed denken aan Danielle en Harry, maar ik negeerde de opkomende gevoelens, gemixte gevoelens van verdriet en woede. Londen had ooit mijn leven moeten veranderen en het had mijn leven ook zeker veranderd, het had mijn leven veranderd op een onvergetelijke, pijnlijke maar zeker onvergetelijke manier. Acht jaar geleden zwoor ik mijzelf nooit meer terug te keren naar deze plek. Alles achter me te laten en mijn leven voort te zetten in Nederland en niet eens meer te denken aan Londen.
Maar toch stond ik hier dan.. Acht lange jaren verder.
Ik was veranderd enorm veranderd.
Maar, ik was natuurlijk voor een reden in het prachtige Londen en niet zomaar een reden.
Ik slikte moeizaam toen we stopte voor het grote gebouw waar ik zelf acht jaar geleden nog had rond gelopen, de jongere naïeve Ravenna Morena, met haar grootste plannen en dromen. Onwetend van alles wat haar te wachten stond.
Ik stond er opnieuw, Ravensbourne. Het voelde als de dag van gisteren toen ik zelf dit grote gebouw betrad met het doel mijn dromen waar te maken.
''Kom nou tante, de voorlichting zal zo wel gaan beginnen!'' ik werd uit mijn gedachten getrokken door de zware stem van mijn oudste neefje, mompelend liep ik hem achteraan.
Mijn kleine jongen was inmiddels bijna achttien jaar, hij wilde studeren. Studeren in het buitenland en uiteraard wilde hij in de voetstappen van zijn tante treden en zijn studie volgen aan het Ravensbourne in Londen.
Ik wilde niet dat mijn jongen zijn eigen kant op zou gaan en alles in mijn lichaam schreeuwde dat ik hem bij me moest houden, veilig in mijn armen en afgeschermd van de harde, vreselijke wereld. Hij was achttien, onwetend, maar ik wist dat ik hem niet meer kon afschermen voor alles en dat hij uiteindelijk zelf moest ervaren hoe rot de wereld soms kon wezen. Ik kon er alleen maar voor hem zijn, hem vasthouden en vertellen dat ik trots op hem was.
Hij was een ambitieuze jongen en ik kon het niet over mijn hart verdragen hem te weerhouden van zijn dromen, hoe erg ik hem ook bij me wilde houden.
''Tante, kom hier moeten we wezen.'' Vince trok me mee door de grote klapdeuren, afwezig nam ik plaats in de stoel naast hem, terwijl ik een brochure van het tafeltje voor ons griste. De brochure was niets veranderd, het was precies hetzelfde foldertje dat ik al die jaren geleden in mijn handen had gehad.
''Het is hier enorm.'' Vince liet zijn ogen door de zaal heen glijden, verwonderd over de enorme ruimte, ik had zelf acht jaar geleden precies hetzelfde gedaan. Scholen in Nederland stelde niets voor in vergelijking met de scholen in Londen.
''Tante?''
''Tante!''
''Huh, ja wat Vince?''
''Tante, je bent de hele dag al zo afwezig, ik vroeg me gewoon af of we dalijk misschien..''
''Good evening ladies and gentlemen..''
Vince sloot direct zijn mond om verwonderd naar de professor te staren die lachend de zaal ingelopen kwam, zijn aandacht was volledig gevestigd op hem en zijn vraag was niet meer belangrijk genoeg om af te maken.
De voorlichting was langdradig en was uiteraard voor mijzelf een herhaling, ik had in dezelfde zaal gezeten acht jaren geleden met Danielle aan mijn zijde. Nu zat ik hier, met haar oudste zoon.
Het leven was een raar iets en het voelde onwerkelijk om te bedenken dat Vince hier op school zou gaan studeren straks.
Vince was met zijn achttien jaar een enorm ijverige jongen, enorm creatief en enorm gedreven.
Ik hoorde Danielle haar stem al roepend door mijn hoofd heen dwarrelen.
''Ik heb een kloon van mijn zusje op de wereld gezet.'' God, ik miste haar..
Toen de voorlichting tot een einde kwam krabbelde ik omhoog uit de stoel, Vince schoot direct in de slappe lach door de kreunende geluiden die uit mijn mond ontsnapte, mijn rug was echt versleten.
''Pff, je lijkt wel een of andere porno ster!'' grinnikte hij vrolijk terwijl hij me aan mijn arm verder de stoel uittrok. Ik trok mijn wenkbrauw omhoog en gaf hem een speelse tik tegen zijn arm aan.
''Je tante is geen achttien meer en hoe weet jij hoe een porno ster klinkt jongeman?'' ik kneep mijn ogen samen en onderzocht het blozende gezicht van mijn oudste neefje. Stotterend probeerde hij een antwoord te zoeken.
''Nee ja, dat weet iedereen.. toch, je hebt weleens van die reclames op tv en..''
''Ja soms komen ja..''
''Dus zullen we nog wat gaan eten tante? ik geloof dat je daarnet nog zei dat je honger had?''
''Ja verander het onderwerp maar weer wijsneus.''
''Maar we kunnen inderdaad ergens wel een hapje eten en een beetje bijkletsen schat als je dat wilt, maar het moet niet te lang duren, ik ben best wel moe ik wil graag voor negen uur weer in het hotel wezen.'' Vince knikte vluchtig terwijl hij zich tussen de mensen baande op weg naar de auto. Te beschaamd door het gesprekje van een paar minuten geleden.

''Mama zou het vast geweldig gevonden hebben!'' ik trok de dekens verder omhoog en stopte mijn neefje nog wat verder in. Al was hij achttien het was een vast ritueel geworden om elke avond nog wat te kletsen met elkaar. Ik zat aan het eind van het bed, starend naar zijn prachtige gezichtje.
ik lachte zwakjes, knikkend humde ik. Danielle had zo trots geweest, ze had net zo trots geweest als vroeger.. toen ik mij eigen had aangemeld voor Ravensbourne.
''Het is jammer dat mam er niet bij is, ik.. ja..'' ik fronste mijn wenkbrauwen, Vince was in de laatste twee jaar enorm nieuwsgierig geworden naar zijn moeder, hij had enkel wat vage herinneringen die hij soms wilde bespreken. Soms hield hij ze liever voor zichzelf en soms schreef hij gedichtjes of liedjes over zijn moeder.
''Vince?''
''Zit je ergens mee?'' vroeg ik hem voorzichtig, al wist ik dat hij ergens mee zat.
''Nee, nou. Het is gewoon.. Ik weet het niet.. Ik ben gewoon bang denk ik.'' hij leek niet uit zijn woorden te komen, haast alsof hij bang was zijn gevoelens te uiten tegenover mij.
''Alle nieuwe beginnen zijn eng jongen, maar dat is maar van korte duur, de grootste dromen zijn altijd de engste maar worden uiteindelijk wel de mooiste herinneringen.''
''Nee dat is het niet.'' hij schudde zijn hoofd met een zachte zucht.
''Waar ben je dan bang voor.'' vroeg ik onderzoekend door.
''Het is gewoon, mam is er niet, pap wilt ons niet meer zien, we hebben alleen jou.'' ik knikte niet begrijpend, ik snapte namelijk niet echt waar hij naar toe wilde met dit verhaal.
''Ja en je hebt mij voor altijd, dat weet je toch?'' verzekerde ik hem
''Ja dat weet ik wel, maar ik weet hoe belangrijk Rayvin en ik voor je zijn, ik wil niet dat je denkt dat ik je in de steek laat omdat.. ik wil je gewoon niet kwijt tante Ravenna.. echt niet.'' hij blies zachtjes wat lucht uit en sloeg zijn ogen neer.
''Jongen..'' fluisterde ik gepijnigd.
''Jongen je raakt mij niet kwijt en ik ben enorm trots op je dat je je dromen achter na gaat, ik wil dat je dat doet, dat weet je hé.''
''Ja.'' zijn stem was zachtjes.
''Het is moeilijk om je een beetje los te laten jongen.. Ik hou enorm veel van je en..''
''En..''
''En.. wat?'' vroeg Vince, terwijl hij met zijn donkerbruine ogen vragend in mijn blauwe kijkers keek.
''Je bent samen met je broertje het enigste wat ik nog heb van Daan... ik heb...'' mijn gedachten schoten direct naar Danielle, het was immers de waarheid. Haar kinderen was het enigste wat ze me heeft achtergelaten, het was het dichtste wat ik bij Danielle kon zijn. Als ik bij mijn neefjes was, was ik bij haar.
''Ik hou van je Vince, enorm veel.'' voegde ik toe aan mijn zin.
''Ik ook van jou tante.'' hij drukte een kus op mijn wang en nestelde zich opnieuw tegen het kussen achter hem aan.
''Mam is ook trots op jou, ik weet het zeker.''
''Zou je denken?''
''Ja duh! Je bent een wereldberoemde schrijfster! Al schrijf je onder een andere naam ze zou het helemaal geweldig vinden tante! Je bent ook echt geweldig.'' ik glimlachte bij het horen van zijn liefkozende woordjes.
''Ga wat slapen knul, dan gaan we morgen gezellig de stad even in ja.''
''Ga jij ook slapen?''
''Ja, even je broertje bellen en welterusten wensen en dan ga ik ook.'' zei ik terwijl ik zwakjes naar hem glimlachte.
''Trusten tante.''
''Trusten mijn grote liefde.''





Reacties (3)

  • CrazyUnicornLuf

    woehoe! weer een nieuw stukje!
    wil graag verder, het is nu al leuk <3
    Ga zo door!(lol)(Y)

    4 maanden geleden
    • ccsx

      Dankjewel ❤️❤️

      4 maanden geleden
  • VampireMouse

    ❤❤ ❤

    Fijn dat je er weer bent!
    Mag ik je een tipje geven? Het is enige ipv enigste. 😇

    Ben benieuwd hoe het verder gaat!

    X

    4 maanden geleden
    • ccsx

      Bedankt voor de tip! 😘

      4 maanden geleden
  • Deesvinray

    Yes finally! Wow tijdsprong! De geschiedenis herhaalt!!!(dance)

    4 maanden geleden
    • ccsx

      Jajaaaaa

      4 maanden geleden
    • ccsx

      ☺️

      4 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen