A/N samenvatting is hier ook te vinden. Kunnen spellingfouten in zitten!

Hoop. Hoop was een verlangde waar mensen op koesteren. Als alles tegen viel, maar toch een sprankelend diepen gevoel voor verlossing. Alsof hoop een intens vreugdevol gevoel was en andere redt van de ondergang of ellende.
Ik had jaren gehoopt op een ware vriendschap. Vriendschap dat volgens ander iets bijzonders was en eeuwenlang kon duren.
Telkens ging het mis, en dat deed pijn.
Telkens eindigde de vriendschap tot heftige vijandschap, die me vol leed en verdriet achter liet.
Het gevoel alsof er hele tijd een verborgen vijand midden in de vriendenkring bevond. Een vijand die zich als vriend verschuilde tot het tijd rijp was om zijn slag te slaan. Ik zag het nut van vriendschap niet meer. Wat was het nut van vriendschap dat iets tijdelijk was?
Waarom geloofde de mensen in de eeuwige vriendschap als ze komen en gingen?
Ik geloof sterk in de hoop. Hoop dat het beter ging, maar de hoop op vriendschap en relaties waren voor mij verloren. Er bestond voor mij geen hoop meer in vriendschap of een langdurige relaties.
Relaties was voor mij een ander geval.
Tranen brandde in mijn ogen en rolde vaak over mijn wangen. Waarom kon ik geen lange en serieuze relatie aangaan?
Waarom lukte het Sheila een blond grietje die een klas lager zat dan ik wel?
En paar andere meiden?
Wat konden ze beter dat ik telkens niet kon?
Tranen bleven over mijn wangen rollen. Een pijnlijke steek drong vanbinnen door mijn hopeloze gevoel. Het gevoel dat ik het telkens verknalde. Misschien was ik niet geschikt voor een relatie. Misschien was ik niet bestemd voor de liefde.
Eeuwige liefde was niet voor mijn aangelegd. Dat dacht ik totdat ik hem zag.
Hij die vaak door de gangen liep op school.
Hij waarvan iedereen hem wel kende.
De wereld leek voor heel even vertraagd te zijn.
Meestal vond ik het niks bijzonders als hij door de gangen van de school liep, maar vandaag was alles anders.
Een of andere fijn gevoel knaagde bij me op. Ik wist zeker dat het niks zou worden. Hij was erg populair op school en ging met populaire mensen om.
Ik was een muurbloempje.
Hij praatte veel.
Ik was meer het verlegen meisje.
Ik had de boeken voor de les al gepakt en deed mijn kluisje weer dicht.
De volgende dag zag ik hem. Hij liep mijn kan op. Mijn hart maakte een sprongetje.
Gevoel van diepte en verlangens maakte bij mijn los.
De groene ogen die ik bij hem zag. Het stond bij hem zo zacht en vriendelijk. De kleur van gras, munt en harmonie zag ik recht in zijn ogen schitterende ogen. De mooiste ogen die ik tot nu toe zag.
‘Je lijkt me best een leuk persoon.’
Ik was verbaasd. Meestal praatte hij nooit tegen me, maar ik probeerde het niet aan hem merken.
‘Bedankt,’ antwoordde ik nerveus.
‘Ik wil je best beter wel leren kennen.’
Mijn hart maakte een sprongetje.
De dagen daarna verliep fijn. Mijn hart bonkte in mijn keel. Ik kwam meer van hem te weten. Ik ontdekte wat zijn favoriete eten was, waar hij graag naar luisterde en waar hij van hield. Na paar dagen elkaar leren kennen sprankelde meer gevoelens bij me los. Het voelde alsof ik een elektrische schrok kreeg. Diepliggende gevoelens maakte meester van me.
Zijn groene ogen leken te fonkelen.
‘Ik hou ervan om bij mijn huisdieren te zijn,’ zei hij.
Ik keek hem recht aan.
‘Dat is best schattig,’ zei ik.
Een gevoel van harmonie en verdriet voelde ik. Alsof er een emotionele aantrekkingskracht kwam. Een vurige connectie, die ik niet meer los kon laten.
Elke Adem leek een connectie naar verlangens en diepte te zijn.
Liefde die tot de sterren geschreven stonden.
Hij liet allerlei gevoelens bij me los
Ik zag dat hij gevoelig was. Ik zag niet meer de stoere jongen die ik vaak op school zag. Ik zag iets dat de meeste mensen bij hem niet zagen. Daarmee voelde ik me het meeste emotioneel aangetrokken.
De vriendschap bloeide voor heel kort.
Het leek meer dan vriendschap te zijn.
Na weken drukte hij zijn lippen op de mijne. Wachtend tot ons zoen vurig vol passie beantwoord werd. Een zoen zou voor meer bij me moeten opwekken. Een elektrische schrok dat tot me door moest dringen, maar ik voelde helemaal niks tijdens onze zoen. Alsof de donkere leegde het enige was die de zoen beantwoordde.
Hij streelde mijn wang.
Zijn zachte aanraking tintelen op mijn wang.
Ik wachtte hele tijd lang wanneer we een relatie hadden.
Of we ooit een serieuze relatie kregen, maar de weken begonnen steeds slechter en slechter te worden.
Ik herkende hem zoals eerst niet meer.
De laatste tijd gedroeg hij zich boos en lomp. Waar was de jongen die ik eerst zag?
Het leek alsof zijn verbogen aard geopend werd.
Zei hij daarom dat hij zich aangesproken voelde op het woord: ‘mysterie’ en ‘duisternis’?
Hij had me misleidt door zijn worden. Mijn gekwetst door zijn valse beschuldigende narigheid. Ik dacht dat hij anders was. Bijzonder was. Niet zoals al die andere mannen, maar ik had me vergist.
Hoop zou het antwoord op de problemen moeten zijn, maar bij hem bestond er geen hoop. Hij vernietigde alle hoop op een vriendschap en een lange relatie bij mij. Hij liet mij alleen koud in de duisternis achter. Ik barste in tranen uit.
Hoe kon hij zoiets aandoen.
Door hem verloor ik weer de hoop op een vriendschap, en op een echte relatie. Maar de hoop was voorgoed vernietigd door hem. Mijn hoop op een vriendschap was voorgoed verdwenen. Hoop dat nooit meer plaats zal vinden en niet meer te redden was.
Ik zat op het grasveldje. Tranen brandde in mijn ogen. Mijn gedachte waren verdwaald in de ellende die hij veroorzaakt had. Ik kon de tranen en verdriet niet onder bedwang houden. Tranen stromen over mijn wangen. Enkelen druppels belande op het grasveld.
Ik begon te trillen. Ik was zo overstuur.
Bij mijn ooghoek zag ik iets naar me toe komen. Een konijn.
Hij kwam op me af en snuffelde in mijn buurt.
Ik gaf hem een aai. Hij was zo schattig dat ik het gevoel had dat het dier me troost gaf. Misschien was mijn hoop op vriendschap niet vergoed verloren, misschien had ik tijd nodig.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen