HET VERLEDEN


Haar potlood schoof over het papier. Gedachteloos ging het, het waren geen bewuste strepen. Pas na een minuut of tien herkende ze de scène. Het was Jordy's slaapkamer, met de grote ramen waarvan de gordijnen in de wind wapperden en het king size bed waar vier meiden op zaten, een berg met tijdschriften naast zich waarmee ze allerlei quizjes deden. Een traan gleed langs haar wang. Ze wist dat ze daar nooit meer met zijn vieren zouden zitten. De schade die vandaag aangericht was, was nooit meer te herstellen. Beth zou het haar nooit vergeven. Haar woorden bleven maar door haar hoofd spoken; dat June nu haar leven had verwoest. De druppel viel op het papier en liet een vlek achter. Ze veegde langs haar oog en kromp iets ineen toen ze de zwelling voelde. Ze staarde naar de schets en zag details die geen ander mens kon zien, dingen die alleen in haar hoofd bestonden, die deel waren van haar herinnering.
      Snelle voetstappen kwamen de trap op en trokken haar uit haar gedachten vandaan. Ze had zich nauwelijks op haar bureaustoel omgedraaid toen de deur openvloog en Juan naar binnen stormde. Hij vloekte toen hij haar zag. 'Ik dacht dat ze je wat aangedaan had man! Waarom neem je je telefoon niet op? Ik heb je honderd keer gebeld?'
      'Hij staat op stil...' zei ze een beetje overdonderd. 'Vanwege de lessen.'
      Juan zakte half op haar neer terwijl hij haar stevig tegen zich aantrok. Ze jammerde door de beurse plekken die hij raakte, maar hij hoorde het niet en begroef zijn gezicht tegen haar hals. 'Ik dacht dat ze je te grazen had genomen. Dat ze je te grazen had genomen vanwege iets wat ik had gedaan. Dat je weer – dat je weer pijn had dankzij mij. Jij kwam niet opdagen in de klas en zij was er ook niet en ik dacht.... ik dacht...' Zijn ademhaling haperde en ze voelde een warme druppel in haar nek vallen. Ze huiverde.
      'Er is niks gebeurd, Juan,' zei ze zacht. Haar boosheid brokkelde af door zijn paniek. Voorzichtig duwde ze hem van zich af omdat het echt zeer begon te doen en ze niet wilde dat hij zich daar straks weer rot over zou voelen, daarna stond ze op en omhelsde hem voorzichtig.
      'Ik zou het mezelf nooit hebben vergeven als er wel wat was gebeurd,' prevelde hij in haar haren. 'Deze keer zou het echt mijn schuld zijn geweest. Ik heb geen moment gedacht dat ze wraak op jou zou willen nemen maar nu – nu ben ik daar wel bang voor. Het spijt me June. Het spijt me.'
      Gek genoeg had June geen moment aan haar eigen veiligheid gedacht. Hoe rot Beth zich op het moment moest voelen, was het enige wat haar bezig had gehouden. 'Ze zou heus niet...' Haar stem stierf weg. Ze zou heus niet wat? Haar in elkaar slaan? Dat had ze al gedaan. En om welke reden? Alleen omdat ze haar zwager thuis wilde ontvangen na zijn terugkeer uit de gevangenis. Alle blauwe plekken waren uit niets geboren terwijl Beth nu beweerd had dat ze haar leven had verwoest.
      Juan ving haar blik, zijn bruine ogen waren groot en vol zorgen. 'Besef je eindelijk hoe gestoord ze is? Waarom ik – waarom ik iets moest doen?'
      Ze scheurde zijn blik van hem los en staarde naar de grond. Haar schouders zakten naar beneden. 'Ik wil niet dat je iemand pijn doet omwille van mij. Wraak heeft nog nooit iemand geholpen. Voel jij je nu beter, nu je haar in tranen hebt gezien?'
      'Beter dan wanneer ik niets had gedaan,' hield hij koppig vol. Hij zuchtte, pakte haar hand en trok haar op het bed, waar hij zijn armen om haar heen sloeg. 'Herinner je je die nachtmerrie nog, na dat gevecht tussen Mateo en mijn moeder?'
      'Ja,' mompelde ze. Die nachtmerrie was nog vaak teruggekeerd. Ze begreep alleen niet waarom hij dat nu aanhaalde.
      'Stel nou dat dat echt was gebeurd. Dat mijn moeder mijn hoofd tegen de wasbak had geramd. Zo maar, zonder reden. Had je dan gewild dat iedereen dat gewoon zou laten gebeuren? Dat Mateo de andere kant op zou kijken?'
      'Nee,' fluisterde ze. 'Natuurlijk niet. Ik nam het Mateo niet eens kwalijk dat hij het dat deed – denk ik.'
      Hij tilde haar kin op zodat ze hem aankeek. 'Het deed pijn, hè? Toen je hoorde wat mijn moeder over me zei. Toen ze me in je droom aftuigde. Nou – wat Beth tegen je heeft gezegd en wat ze je daarna heeft aangedaan doet mij ook pijn. Heel veel.' Er glommen tranen in zijn ogen. Heel lichtjes streken zijn zijn vingertoppen langs de verwondingen op haar gezicht. 'Iemand die haar vriendin dit zonder reden aandoet, verdient het niet om vrienden te hebben. Dat de hele school straks met een boog om haar hen loopt, is voor hun eigen veiligheid. Ze is gek June. Ze is knettergek. En weet je wat ik nog het ergst vindt? Dat ze helemaal geen spijt heeft van wat ze je heeft aangedaan. Ze ziet alleen haar eigen pijn, en dat is altijd al zo geweest.'
      June sloeg haar ogen neer. Het klonk allemaal zo logisch wat hij zei, maar waarom voelde het dan zo verkeerd? 'Jullie hadden haar niet zo erg hoeven vernederen.'
      'Ach kom op June, ze krijgt een paar weken opmerkingen naar haar hoofd geslingerd en dan is de lol er wel weer van af. Ja, ze voelt zich kut, maar het is heus niet blijvend. Als ze mensen kwijtraakt dan komt het niet door ons maar door haar eigen gedrag. Ze is toxisch, June, ze zuigt je leeg als een parasiet. Soms moet je vrienden gewoon loslaten. Waarom klamp je je zo aan haar vast? Al sinds wij voor het eerst met elkaar gesproken hebben maakt ze je ongelukkig en dat is zo onderhand een halfjaar geleden. Is het medelijden omdat ze verder niemand heeft? Dat is niet jouw zorg, June. Waarschijnlijk is het juist goed als ze zich eenzaam voelt, dan gaat ze eens nadenken hoe dat komt.'
      June slaakte een zucht. Ze wist niet wat ze erop moest antwoorden. In plaats daarvan liet ze zich achterover op het bed zakken en staarde naar het plafond. Ze had hoofdpijn. Juan ging op zijn zij naast haar liggen, één elleboog opgetrokken zodat hij zijn hoofd met zijn hand kon ondersteunen. Met de ander haalde hij zijn telefoon uit zijn broekzak en begon te typen. 'Even een berichtje naar Jordy en E,' verklaarde hij. 'Die zijn je ook gaan zoeken.'
      'Spijbelen voor mij? Op hun eerste schooldag?'
      Juan grijnsde. Hij gooide zijn telefoon aan de kant en liet voorzichtig zijn hand onder haar shirt glijden, die hij op haar buik liet liggen. 'Dubbeldaten in het straflokaal. Een romantischere start van het schooljaar kan ik niet bedenken.'
      'Het is wel een veeg teken, dat ik spijbel op de eerste dag dat we op school een stel zijn.'
      Hij grinnikte zacht. 'Als mijn brave meisje maar niet te wild gaat worden.' Zijn lippen vonden een gevoelig plekje in haar hals en ze sloot haar ogen. Hitte verzamelde zich in haar buik toen hij begon te zuigen.
      'Een zuigzoen in mijn nek helpt daar niet echt bij.'
      Ze voelde hem tegen haar huid aan grijnzen. 'Ik moet iedereen toch op een manier laten zien dat je van mij bent totdat ik genoeg geld heb voor een ring? Ik vind een permanente zuigzoen wel wat.'
      Hij boog over haar heen en bedolf heel voorzichtig haar gezicht onder kleine kusjes. Op iedere plaats waar ze zijn liefde voelde, trok de pijn weg – al kon dat ook door zijn woorden komen. 'Je bent vast de enige zestienjarige jongen die daar over nadenkt.'
      'Waarover June?' Met een grijns keek hij op haar neer. 'Over wat voor ring denk je dat ik het heb?'
      Haar wangen kregen een kleur, wat zijn grijns alleen maar groter maakte.
      Hij pakte haar hand, bracht hem naar zijn lippen en plaatste een kus op haar linkerringvinger. 'Ooit ga ik hier een ring omheen schuiven.' Hij deed hetzelfde met haar andere hand. 'En niet zo lang daarna om deze.'
      Tintelingen trokken door haar vingers heen. Ze kwam ietsje overeind en streek langs zijn wang. 'Ik hou van je, Juan Carlos,' zei ze toen ze elkaar aankeken. 'Ik hou zo veel van je dat ik er soms bang van word.'
      Zijn hand streek door haar haren, zijn vingertoppen schraapten lichtjes langs haar hoofdhuid waardoor het kietelde. 'Ik hou ook van jou, lieve June. En ik weet dat ik dat altijd zal blijven doen. Steeds wanneer ik je aankijk, wanneer ik je aanraak, wanneer ik je lippen proef... dan weet ik dat jij alles bent wat ik ooit heb gewild en ooit zal willen.'
      Zijn woorden lieten haar opnieuw blozen. Zijn vingers verlieten haar haren en streken langs haar hals en haar zij, voordat hij ze weer omhoog bracht en losjes over haar borst legde. Hij zuchtte zachtjes. 'Ik wil je zo graag aanraken maar ik ben bang dat ik je pijn doe.'
      'Je laat me de pijn juist vergeten, iedere keer dat ik je lippen voel.'
      Hij keek haar aan. 'Meen je dat?'
      Ze knikte verlegen.
      'Alleen op je gezicht?'
      Ze trok haar schouders op, haar wangen werden warm. Ze verlangde naar zijn lippen op de rest van haar lichaam, maar tegelijkertijd had ze niet eens naar de verwondingen op haar eigen lichaam durven kijken, laat staan dat ze wilde dat Juan de ravage zag.
      'Het zal wel geen fraai gezicht zijn,' mompelde ze.
      'In mijn ogen ben je altijd mooi, June. Welke kleur je huid ook heeft.' Zijn hand gleed naar haar nek en hij kuste haar voorzichtig. Weer stak de wond in haar lip. Ze probeerde het te negeren, maar toen de zoen passievoller werd, jammerde ze zachtjes. Juan trok zich gelijk terug en leunde met zijn voorhoofd tegen het hare. Zijn ogen waren triest.
      'Ik haat haar,' fluisterde hij. 'Ik haat haar zo erg.'
      De trekken van zijn gezicht werden strakker. In zijn ogen gleed een duisternis die een steek in haar buik veroorzaakte.
      'Haat niet,' antwoordde ze zacht. 'Daar wordt je hart koud van. Heb lief. Heb mij lief, Juan.'
      Ze ging iets rechter op zitten. Pijn flitste door haar ribbenkast, maar ze beet haar kiezen op elkaar. Moeizaam trok ze haar shirt over haar hoofd. Schichtig keek ze naar haar bleke huid. Het was een slagveld van blauwe, groene en paarse plekken, vooral aan de linkerkant van haar ribbenkast en rond haar rechterheup. Ze liet zich weer achterover zakken. Juans blik was op haar lijf vastgekluisterd, zijn kaakspieren spanden zich aan.
      'Haat niet,' herhaalde ze. 'Heb me lief.'
      Hij scheurde zijn blik van de letsels los en keek haar aan. Toen knikte hij. Zijn vingers streken over de ongeschonden delen van haar buik en hij boog zich over haar heen. Eerst kuste hij haar sleutelbeen. Een beha had ze niet kunnen aantrekken. Hoewel haar borsten gespaard waren gebleven, kuste hij ze met net zo veel zorg. Ze sloot haar ogen toen hij aan haar tepels zoog terwijl zijn duim heen en weer gleed aan de onderkant van zijn borst. Het voelde anders dan de vorige keren dat hij het had gedaan, hij was altijd teder maar nu waren zijn aanrakingen fragiel en het feit dat hij zo begaan was met hoe zij zich voelde liet haar zachtjes zuchten van verrukking. Zijn lippen daalden verder naar beneden, langs haar beurse ribben. De druk van zijn lippen nam nog verder af, het was alsof er vlindervleugeltjes langs fladderden. Voorzichtig kropen zijn vingers langs haar zijden terwijl zijn gezicht steeds verder afdaalde. Af en toe zoog hij zachtjes aan de ongeschonden huid. Zijn ademhaling werd zwaarder toen hij haar middel bereikte. Hij trok zijn warme tong boven de rand van haar broek langs en ze beet op haar lip.
      Ze keek weer even naar hem. Zijn lippen hadden haar beurse heup gevonden. De aanraking deed een beetje pijn, maar het was niet genoeg om te willen dat hij zou stoppen. Zijn vingers verplaatsten zich naar haar knoop. Hij maakte haar broek los en trok hem een stukje naar beneden. Ze kreunde door de pijn toen ze haar heupen van het bed af bewoog om hem te helpen en bezorgd sloeg hij zijn ogen naar haar op.
      Haar aarzelende glimlach zag er waarschijnlijk uit als een pijnlijke grimas, maar hij leek zich er toch door gerustgesteld te voelen.
      'Je zou zo een joggingsbroek moeten aantrekken,' zei hij. Op zijn knieën sjorde hij haar broekspijpen voorzichtig naar beneden. 'Damn baby...' Hij staarde naar de donkerrode slip die ze droeg. Het was een nieuwe, ze had wat ondergoed aangeschaft dat wat spannender was dan zwarte slips die ze doorgaans droeg en ze had het vanochtend aangetrokken in een soort bizarre poging zich iets aantrekkelijker te voelen. Zijn vingers streken over de rode bloemmotieven waar tussendoor haar huid een beetje zichtbaar was. De pijpjes waren heel kort, net genoeg om haar liezen uit zicht te nemen.
      'Vind je het mooi?' vroeg ze zacht.
      'Hell yeah.' Hij boog zich over haar heen en fluisterde in haar oor. 'Ik kan je wel laten voelen hoe mooi ik het vind.' Zijn ogen zochten die van haar. Een grijns speelde om zijn lippen. Zelfverzekerd op een manier die haar bloed liet borrelen, maar toch voelde ze ook zijn nervositeit.
      'Oké,' zei ze zacht.
      Zijn mond zakte een beetje open, alsof hij dat antwoord niet had verwacht en haar gewoon een beetje geplaagd had. 'Oké?' herhaalde hij, bijna ongelovig. 'Wil je – wil je me voelen?'
      Haar ademhaling nam toe waardoor de pijn in haar ribben verergerde. 'Ja,' fluisterde ze. 'Ja ik wil je voelen.'
      Zijn wangen werden vuurrood. Met zijn knieën aan beide zijden van haar lichaam schoof hij tot boven haar middel. Hij maakte zijn riem los, daarna de knoop en rits. Zijn broek zakte bijna meteen langs zijn smalle heupen en onthulde een grijze boxershort met een blauwe rand waar Calvin Klein opstond. June had het gevoel dat er lava door haar aders spoot toen ze een lange vorm recht vooruit zag steken. Ze tilde haar haar hand op en legde die tegen de onderkant vlak tegen zijn lichaam, die verrassend zacht was. Daarna trok ze haar hand terug, zodat haar vingers langs de onderkant van zijn penis gleden. Halverwege hield ze even stil en vouwde haar hand eromheen. Hij was stevig en hard, en best wel groot. De gedachte dat dat op een dag bij haar binnen zou moeten, maakte haar een beetje bang.
      Ze keek naar hem op. Zijn ogen waren onstuimig, vol verlangen en verwachting. In tegenstelling tot de vorige keer vroeg hij niet of ze haar hand in zijn boxer wilde steken. Ze was hem er dankbaar voor. Ze ging ietsje rechter op zitten, negeerde de pijn en bewoog haar hand naar de bovenkant. Met haar vingertoppen liep ze de hele omtrek na. Toen de pijn in haar ribben echter te hevig werd omdat ze te ver naar voren zat, liet ze zich weer zakken.
      De pijn moest van haar gezicht te lezen zijn, want Juan streek langs haar gezicht en kuste haar voorhoofd. 'En?' vroeg hij zacht, zijn stem nerveus. 'Was dat wat je gehoopt had?'
      June wist niet wat ze moest antwoorden, het was nou niet alsof ze bepaalde verwachtingen van zijn mannelijkheid had gehad. Tot vandaag had ze nooit het verlangen gehad om hem daar aan te raken.
      'Het was groot,' zei ze. Haar stem trilde. Hij begon te grijnzen; June wist nog net genoeg van jongens om te weten dat ze dat graag hoorden. 'Ik hoop maar niet dat het – dat het te erg pijn gaat doen. Als we... Als we het gaan doen.'
      'Natuurlijk niet. Ik zal heel voorzichtig zijn. Dat weet je toch?' Hij kroop weer ietsje terug. 'Maar ik heb nog niet al je blauwe plekken gehad.' Zijn blik gleed over haar lijf tot hij een paarse bloeduitstorting op haar rechterdijbeen ontdekte. Ook daar gleden zijn lippen langs, hij drukte er talloze zachte kusjes tegenaan die zo'n aangename warmte verspreidden dat ze haar ogen weer sloot. Alle lichamelijke ongemakken leken niet meer tot haar door te dringen, ze was zich alleen nog bewust van zijn helende lippen.
      Zijn warmte bereikte haar heup weer. Zijn tong gleed langzaam over haar heupbot, vlak boven het elastiek van haar slip. Ze opende haar ogen toen zijn vingertoppen zich eromheen bogen en hij de stof een klein stukje naar beneden trok zodat hij de blauwe plek kon volgen. Langzaam schoof hij zijn lippen verder zodat haar hele heup ontbloot werd. Haar schaamstreek bleef bedekt, maar alleen de gedachte aan zijn lippen daar liet de hitte in haar opvlammen. Er was een vreemde teleurstelling toen hij haar slip weer omhoogtrok. Zijn kussen kenden echter nog geen einde, hij begon het kant te kussen en om de figuurtjes dacht ze hem rechtstreeks op haar huid te voelen. Tegelijkertijd streken zijn vingertoppen langs de binnenkant van haar bovenbeen, tot aan haar lies. Ze hield haar adem in. Hij ging door, zijn vingers streken langs de zachte kussentjes en gingen daar en paar keer heen en weer. Zijn middelvinger rustte op het gevoeligste stukje en toen hij er zachtjes tegenaan drukte, ontlokte hij een kreun aan haar lippen. Haar spieren spanden zich aan en onbewust kantelde ze haar heupen iets. Zijn lippen daalden verder af, waar meer geborduurde figuurtjes alles aan het zicht ontnamen en ze zijn warmte minder goed voelde.
      'Ik wil je kussen June, ik wil je overal kussen.' Zijn stem klonk schor, vol verlangen. 'Ook hier.'
      June wilde het ook. Ze wilde alles vergeten en alleen nog maar zijn lippen en zijn tong voelen. Toch was ze niet vergeten wat ze zelf tegen hem had gezegd, de dag nadat Mateo en zijn moeder gevochten hadden. Dat afleiding geen goede reden was om een stap verder te gaan – en vandaag waren ze al verder gegaan. Net zoals ze niet wilde dat Juans moeder een smet op hun relatie wierp, wilde ze ook niet dat Beth dat deed.
      Juan kende haar goed genoeg om haar zwijgen niet als toestemming te beschouwen.
      In plaats daarvan kuste hij zijn weg naar boven, tot haar lippen. Even hing hij boven haar gezicht, keek hij haar aan. 'Maar ik wil ook dat je zonder pijn je rug kunt krommen van genot als ik je daar kus en lik, zeker de eerste keer. Dus ik denk dat we dat maar voor later moeten bewaren.'
      Zijn woorden lieten haar naar adem happen. Pretlichtjes dansten in zijn ogen alsof hij dat gehoopt had. Het idee dat hij dat echt zou gaan doen, maakte haar gek van de zenuwen.
      'Ik denk – ik denk dat ik daar nog niet zo klaar voor ben.'
      Hij grinnikte zacht. 'Reken maar dat je er klaar voor was. Je bent heerlijk nat, en fuck – ik wil zo graag weten hoe je daar smaakt.' Zijn hand gleed tussen haar benen en hij drukte weer tegen dat gevoelige plekje. Nu pas voelde ze hoe de stof daar tegen haar aan kleefde.
      June kreeg het zo verschrikkelijk heet dat ze bang was dat het bed met haar zweet zou overstromen. Was ze er echt al klaar voor? Misschien haar lichaam wel, maar zij zelf? Mentaal? Ze had het gevoel dat ze zichzelf nog iets langer wilde bewaren – of misschien was ze gewoon bang dat hij het helemaal niet lekker zou vinden, of dat ze hem op de een of andere manier zou tegenvallen – of het zelf helemaal niet zo fijn vond om hem daar te voelen zoals ze een paar seconden geleden had gedacht.
      Hij trok zijn hand terug en streek langs haar wang. De onzekerheid sloop terug in zijn ogen. 'Ging ik te ver?'
      Ze sloeg haar ogen neer.
      'June... niet wegkijken. Ging ik te ver? Ik moet het weten als ik dingen doe die je niet fijn vindt.'
      Schichtig keek ze op. Ze voelde zich een ontzettende aansteller. 'Nee, je ging niet te ver,' zei ze zacht. 'Maar eh... wel ver genoeg voor nu, denk ik. Ik ben – ik ben gewoon bang dat ik dingen wil om de verkeerde redenen. Om niet te hoeven denken aan mijn pijn en – en mijn kapotte vriendschap. Het is een beetje – net als die eerste keer dat je bleef slapen. Ik snap nu wat voor afleiding je zocht. Maar ik – ik sta nog steeds achter de woorden die ik toen zei.'
      'Oké,' antwoordde hij. Deze keer klonk hij niet teleurgesteld. Hij zakte op zijn zij naast haar neer, legde een arm om haar heen en kuste haar schouder. 'Dat snap ik. We hoeven nu verder ook niets te doen.' Weer drukte hij zijn lippen tegen haar huid. 'Ik kan wachten. Wachten zolang je wilt. Ik wil het heel graag – maar ik wil nog liever dat jij het heel graag wilt.'
      Ze streek langs zijn kaak. 'Ik hou zo veel van je dat het voelt alsof dat woord zijn betekenis is verloren. Ik kan niet onder woorden brengen wat ik voel.'
      Hij leunde dichter naar haar toe, totdat de afstand tussen hun lippen was verdwenen.
      'Dat hoeft ook niet,' fluisterde hij. 'Ik weet precies hoe je je voelt.'
      En toen kuste hij haar weer, zo teder dat ze zich ondanks al haar verwondingen het gelukkigste meisje op aarde voelde.

Reacties (1)

  • VampireMouse

    *rent in stilte rondjes door het huis, met haar handen boven haar hoofd*
    Ik ben er stil van, maar gelijkertijd is dit zoo mooi en romantisch en cutee dat ik het van de daken wil schreeuwen!
    Verder!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen