Ik wist niet waarom ik had verwacht dat alles beter zou worden zodra we in een ander land waren. Alsof alle obstakels die ons in de weg hadden gestaan ineens zouden verdwijnen. Ik denk dat ik gewoon naïef was. Een economy ticket naar Praag en een fraaie hotelkamer in het midden van het centrum zouden het verleden niet veranderen.
      Een oude vriendin van school had ooit gezegd: ‘Niets waarvoor je moet vechten is makkelijk. Behalve de liefde. Liefde hoort makkelijk te zijn. Het hoort vanzelf te gaan.’ Nu is ze wel opgepakt voor het leveren van cannabis aan minderjarigen vlak nadat ze me dit inzichtvolle advies gaf, dus ik nam het met een korreltje zout, maar haar punt was duidelijk. Hoorde liefde eenvoudig te zijn? Als het niet vanzelf ging, was het misschien niet voorbestemd. Ik wist één ding zeker: wat er tussen Harry en mij speelde was alles behalve eenvoudig.
Werd ik echt een vrouw die voor een man zou vallen die haar enkel waardeloos liet voelen? Was ik zo’n persoon? Natuurlijk maakt iedereen fouten, maar ik was geen koppige tiener meer die een ongelukkige relatie zag als karaktervorming.

      Ik bestudeerde mijn gezicht in de spiegel. Ik zag er moe uit. Slonzig. Hormonaal. Ik dacht dat dit reisje me weer tot leven zou brengen, maar ik voelde me somber. Het enige wat ik wilde was dat iemand me respecteerde, me vasthield en beschermde. En ik wist niet zeker of Harry dit voor me kon doen. Het was niet dat ik het niet gezellig vond; ik vermaakte me prima. Het flirten, de seks, de lust. Ik realiseerde me alleen dat ik te oud werd voor dit soort spelletjes.
“I’m off gorgeous,” klonk zijn stem vanuit de slaapkamer.
Ik spoelde het toilet door, bezorgd dat hij dacht dat ik al die tijd op de wc zat. “Okay, I’ll see you later.”
Ik hoorde de deur in het slot vallen en zuchtte opgelucht. Sinds we het vliegtuig waren uitgestapt had ik het gevoel dat ik moest overgeven - dat zodra ik mijn mond zou openen en ontspannen ik alles onder zou kotsen.
Harry had, zoals verwacht, niet door dat er iets aan de hand was. Hij hield van alle aandacht die hij hier kreeg en omarmde het als een peuter die schreeuwde om aandacht. Er hingen meisjes aan zijn arm die hem een beurt aanboden, zonder dat ze doorhadden dat ik achter hem aan hobbelde. Ik voelde me net een accessoire sinds we hier waren aangekomen.
      Als ik hem zou vertellen wat er aan de hand was zou hij zich vreselijk voelen. Hij had een goed hart. Hij was empatisch. Hij wilde niet dat iemand zich slecht voelde door zijn toedoen. Maar ik durfde hem niet te vertellen hoe ik me echt voelde.
      Hij had me uitgenodigd voor zijn optreden, maar het bleek niet erg gebruiksvriendelijk voor iemand met krukken. In plaats hiervan zouden we morgen samen brunchen en de stad bekijken. Voor Harry betekende dit waarschijnlijk het bezoeken van een paar bordelen en een Ierse pub, dus ik zou de leiding moeten nemen. Ik wilde de Europese sfeer tot me nemen en me op zijn minst voor één dag iemand anders voelen.
      De hotelkamer was koud. Zelfs in Juli. Ik sloeg de dekens om mezelf heen en pakte de afstandsbediening, doelloos op zoek naar een Brits kanaal. Ik keek toe hoe de tijd voorbij tikte. Hij zei dat hij rond half elf thuis zou zijn, het was inmiddels half twaalf.
Mijn eerste gedachte was dat hij bij één van die meisjes was. Of meerdere.
Ik zette de tv uit en maakte mezelf klaar om naar bed te gaan. Ik voelde me grimmig; alsof ik een kater had die al drie dagen duurde. Misschien kwam het door de vlucht.
Het was inmiddels twaalf uur.
      De lichten waren uit en er klonken geluiden van buiten. Scooters, meisjes die schreeuwden in het buitenlands. Minderjarigen die dronken, flessen kapotsloegen op de stoep en hier vervolgens om lachten. De geluiden die ze zouden spelen voor de verdachte van een misdaad als een vorm van marteling, in een poging hem te laten zwichten en bekennen.
Het was half één en nog steeds geen teken van Harry. Ik wist niet zeker of ik er nog veel om gaf. We waren geen stel. Of verliefd. We waren slechts twee mensen die een beetje flirtten en seks hadden. Dat was alles wat ons samen bracht. Ik was waarschijnlijk één van de honderd meisjes die hij naar dit hotel had gebracht.
      Ik gaf het wachten op zodra het één uur was. Ik was te moe om me zorgen te maken. Hopelijk was hij gewoon wat aan het drinken met zijn bandleden. Ik voelde me schuldig dat ik zo weinig vertrouwen in hem had.
      Hij kroop rond drie uur in bed. Hij rook naar alcohol en zweet. Ik lag met mijn rug zijn kant op en staarde door het raam naar buiten. Het rolluik werkte niet in onze kamer, maar ik vond het niet erg. Het uitzicht was prachtig.
Het uitzicht was prachtig.

Reacties (2)

  • NicoleStyles

    Whaha echt dan denk je dat je goed advies krijgt... van een junkie🤣👌🏻

    Vind ut wel zielig voor haar

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Awh.. zielig

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen