"Wat dacht je: laat ik even herrie schoppen in de openbare gang op school?" vroeg Harry terwijl hij het terrein van school verliet met de auto.
Ik staarde voor me uit, inmiddels bedaard van de situatie. We waren inmiddels onderweg naar mijn psycholoog. Wellicht kon ik daar wel even mijn verhaal kwijt en kreeg ik fatsoenlijk advies. Ik voelde wel de behoefte om eens tegen een outsider te praten. Alle mensen die ik normaal gesproken sprak, had ik het afgelopen weekend genoeg gezien. Harry kende mijn situatie van buiten en dus kon ik zijn antwoorden inmiddels ook wel gokken. Maar Peter, hij wist nog niet zo veel.
"Niet zo'n slimme move, wie weet wie het gezien kan hebben" ging Harry verder.
Ik maakte zachtjes een bevestigend geluid "ik kon me niet meer beheersen".
"Had hij iets gezegd om het uit te lokken?"
"Nee, hij wou praten en toen ik weg wou lopen greep hij me vast" mompelde ik.
"Hm-hm" was het enige antwoord dat ik van Harry kreeg. Hij zette zachtjes de radio aan en humde mee. Ik staarde naar het verkeer dat aan alle kanten voorbij suisde.
"Ben je ook een beetje nerveus voor je afspraak?" vroeg Harry zachtjes.
"Een beetje, maar minder nerveus dan de vorige keer. Nu weet ik wie ik ga zien en hoe hij reageert" gaf ik toe.
"Dat is wel fijn. Wellicht kun je daar gewoon je verhaal doen en lucht het dan op" opperde hij.
"Dat hoop ik toch" antwoordde ik.
Zo'n 20 minuten later reden we het parkeerterrein op, zo'n 10 minuten voordat de afspraak plaats ging vinden. Harry zette de motor uit en keek me aan "ben je oké?"
Ik knikte langzaam en forceerde een glimlach.
Harry klopte op mijn bovenbeen "je kunt het".
Ik drukte een kusje op zijn lippen "ik zal mijn best doen. Ik zie je over.. Een uurtje?"
Harry knikte "ik vermaak me hier wel. Je weet me te vinden wanneer er iets is".
Ik knikte "tot straks". Ik drukte een laatste kusje op zijn lippen en stapte toen uit de auto, om vervolgens door de regen naar de ingang te rennen.
Ik meldde me bij de balie en nam vervolgens plaats in de wachtruimte. Uit verveling nam ik maar een magazine in mijn handen en bladerde ik daar traag doorheen.
"Louis?" klonk een stem uiteindelijk.
Ik keek op, om vervolgens de man te zien die ik de voorgaande keer ook gesproken had. Ik stond op en liep naar hem toe, om hem vervolgens te begroeten met een handgroet.
"Hoe gaat het, Louis?" vroeg hij zodra hij eenmaal de deur van zijn kantoor gesloten had achter me.
Ik hing mijn jas over de leuning van de stoel en ging toen zitten. "Het gaat wel oké'.
"Wel oké.. Dat klinkt niet helemaal geweldig. Zijn er bepaalde dingen waar je graag over zou willen praten?" vroeg Peter me nu.
"Eh... " begon ik twijfelend.
"Oké, laten we anders beginnen. Hoe was je dag?"
"Niet zo spectaculair" gaf ik toe. Ik kon niet zo goed liegen. Ik zag er overduidelijk niet gelukkig uit momenteel.
"Is er iets voorgevallen?" vroeg Peter verder.
"Nou ja, ik heb ruzie gehad met iemand" gaf ik zacht toe.
"Ruzie? Is dit met een vriend geweest? Of met je vriend, waar je een relatie mee hebt?"
"Met een... eh.. Bekende.. We zijn niet echt vrienden. We gingen langzaam in de richting van een vriendschap... Soort van" mompelde ik onhandig.
"En heeft deze.. bekende... Je boos gemaakt? Wat voor gevoel heeft deze persoon je gegeven?"
"Ik denk... Teleurstelling? En natuurlijk ook wel boosheid".
"Teleurstelling zeg je? Wat had je van hem of haar verwacht?"
"Dat hij me niet in mijn rug zou steken. Mijn verwachtingen waren hoger van hem" gaf ik toe.
"Is het iets waar je hem ooit voor zou kunnen vergeven?"
Ik dacht even na. Zo ver was ik zelf nog niet gekomen met nadenken.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen