Jax merkte dat iets Shane dwarszat. Hij was nooit zo heel erg aanwezig, maar nu leek hij helemaal in zichzelf gekeerd. De eerste dagen had hij er niet zo veel aandacht aan besteed, maar de starende blik van de jongen trok steeds opnieuw zijn aandacht. Normaal gesproken had hij zijn sponsor gevraagd wat er loos was, maar Chibs was vandaag niet in de buurt van het clubhuis. Even kwam het in hem op het aan Juice te vragen. Toch schudde hij die gedachte gauw van zich af. Hij was de voorzitter van de club. Hij hoorde begaan te zijn met zijn leden, zelfs als het contact met sommigen moeizaam verliep. Misschien werd het tijd dat hij er als leider boven ging staan. Het welzijn van al zijn jongens was van belang, ook dat van de prospect.
      'Shane.' Met een gebaar van zijn hand droeg hij de jongen op naar hem toe te komen. Hij was bezig geweest de vloer te bezemen, maar Jax had al gezien dat hij hetzelfde stuk al vier keer had geveegd. De vingers van de knul verstijfden rondom de bezemsteel toen hij Jax aankeek. Zijn gezicht werd een strak masker. Toch zette hij de bezem tegen de muur en liep op hem af. Jax draaide zich om en ging hem voor naar de Chapel. Normaal gesproken kwamen daar geen prospects, maar het was een van de weinige plaatsen die volkomen geluiddicht waren. Misschien was dat nodig.
      Hij nam plaats aan het hoofd van de tafel en gebaarde naar de stoel naast zich. Shane's ogen werden groot.
      'Dit is geen officiële vergadering,' verklaarde Jax. Hij respecteerde tradities, maar zo nu en dan vond hij al dat formele gedoe maar irritant. Hij wilde gewoon eens een openhartig gesprek met de knul voeren. Dat had hij nog nooit gedaan en eigenlijk zat dat hem wel dwars. Sinds de prospect een geweer op zijn hoofd had gericht was er altijd een soort weerzin wanneer hij de jongen aankeek. Toch moest hij eerlijk toegeven dat als hij een prospect moest kiezen die hij aan zijn zijde wilde hebben als de wereld naar de klote ging, hij toch voor Shane zou kiezen. Als het erop aankwam, wist hij wat hem te doen stond. Het was alleen lastig dat hij zo moeilijk te peilen was. Op sommige momenten was hij de rust zelve, op andere momenten had hij een kort lontje en tartte hij ieder gezag.
      Shane trok de stoel naar achteren en zakte erop neer. Hij oogde niet zenuwachtig, zoals veel jongens in zijn plaats hadden gedaan. De knul bestudeerde zijn gezicht. Er lag een donkerte in zijn ogen, alsof hij zich op een sneer voorbereidde en die direct terug zou kaatsen.
      'Hoe gaat het?' vroeg Jax.
      Shane trok zijn wenkbrauwen op.
      Ja, zelf hoorde Jax ook hoe belachelijk het klonk, aangezien hij al weken zijn gal op de knul spuwde. Ook nu laaide de ergernis weer op omdat hij hem slechts aanstaarde in plaats van een antwoord te geven.
      'Luister knul. Ik weet dat jij en ik het niet altijd even goed met elkaar kunnen vinden, maar ik ben wel de voorzitter van deze club en ik zie dat jij er niet bij bent met je gedachten. Dus ik moet weten hoe dat komt, zo simpel is het. Aan het einde van de dag voel ik me toch verantwoordelijk voor je, net zoals ik me voor al mijn mannen verantwoordelijk voel. Dus vertel, wat zit je dwars?'
      'Moet je dat echt nog vragen?' snoof Shane. Even schemerde er woede in zijn ogen, of iets anders misschien, pijn, daarna boog de prospect zijn hoofd alsof hij dat wilde verbergen. Hij staarde naar zijn handen.
      'Als ik het niet hoefde te vragen had ik het niet gedaan.'
      Shane zuchtte diep. Hij keek niet op. Even dacht Jax dat hij hem weer botweg zou negeren, toen mompelde hij: 'De baby is dood.'
      'De baby?' herhaalde Jax verdwaasd.
      'Van Roosevelt.'
      Jax vervloekte zichzelf omdat hij die link zelf niet gelegd had. Het was al een paar dagen geleden dat het nieuws bekend was gemaakt dat Rita het had overleefd, maar het ongeboren kind niet. 'Je hebt alles gedaan wat je kon, Shane.'
      De jongen keek niet op. Zijn stem klonk koud toen hij antwoordde: 'Het is niet mezelf die ik iets kwalijk neem.'
      Jax wist niet of hij dat helemaal geloofde, maar hij luisterde naar de rest van zijn verweer.
      'Twee Sons hebben dat gedaan, Prez. Twee mensen die ik als mijn broeders zou moeten beschouwen. Maar sinds die dag vraag ik me af: wil ik bij zulke mensen horen? Die op zwangere vrouwen schieten? Vrouwen die hen helemaal niets hebben aangedaan, alleen omdat er goud in hun ogen blinkt?' Shane keek op, zijn blik was strak.
      'Ik betreur ook wat er is gebeurd. Maar we zijn niet allemaal zo. En soms –'
      Shane trok minachtend zijn wenkbrauwen op. 'Wat, denk jij dat je ook maar een haar beter bent dan zij? Jij geilt zo op die voorzittershamer dat je je eigen stiefvader een mes onder zijn strot houdt in een ziekenhuisbed. Waarom denk je in vredesnaam dat je mannen anders zijn als er zo'n hufter is naar wie ze op moeten kijken? Nou ik doe dat niet. In mijn ogen ben je een laf zwijn.'
      Jax' armen spanden zich aan en hij stond op het punt om de jongen een dreun voor zijn harses te geven. Toch hield hij zich in en negeerde zijn respectloze praat. Hij wist dat de jongen met halve waarheden leefde, dat zijn versie van de waarheid volslagen anders was dan de echte waarheid. En ergens sierde het hem, dat hij durfde te zeggen hoe hij werkelijk over de dingen dacht. Er was een grote dosis lef voor nodig om je zo uit te laten tegenover je president, en op hetzelfde moment begreep hij ook waarom Shane hem niet kon luchten of zien. Hij was loyaal aan zijn president, ook als een ander hem van zijn troon stootte. Hij wist niet wat er allemaal op de achtergrond speelde en wat Clay op zijn kerfstok had. Kon hij hem zijn gebrek aan loyaliteit dan echt kwalijk nemen?
      Hij slaakte een zucht en bestudeerde de jongen een tijdje. Hij was een goede prospect, iemand waar ze wat aan konden hebben. Als hij hem bij de club wilde houden, moest hij hem de waarheid vertellen. Zolang Shane dacht dat híj de rotte appel was in plaats van Clay, zou het blijven botsen tussen hen.
      'Ik ga je iets vertellen wat bijna niemand weet. Alleen Chibs en Bobby. Ik ben niet voor wie je me aanziet, maar ik begrijp waarom je het zo ziet. Je kunt dit niemand vertellen, Shane. Als Clay er lucht van krijgt, dan gaat hij ervandoor, krijgen we gezeik met de IRA en zitten we nog veel dieper in de stront dan we nu al zitten. Zodra Clay weet dat jij de waarheid kent, ben jij de volgende die we in een oven schuiven.'
      'Ik word liever begraven.'
      Jax trok zijn wenkbrauwen op. De knul maakte geen geintje, hij keek hem bloedserieus aan en daaruit leidde Jax af dat hij bereid was het risico te nemen. 'Vlak nadat we terugkwamen uit Ierland, vond Tara brieven die mijn vader naar zijn geheime liefde in Ierland had verstuurd. Daarin stond onder andere dat hij bang was dat Clay hem zou gaan vermoorden en niet veel later stierf hij inderdaad doordat er aan zijn motor was geknoeid.'
      Voor het eerst zag hij Shanes blik wat zachter worden. Hij oogde niet eens zo geschokt om wat Jax hem vertelde, het was alsof mededogen en begrip de overhand hadden. Het verwarde hem, en hij schudde zijn hoofd om zijn gedachten weer op een rijtje te krijgen.
      'Tara sprak erover met Piney, en toen Clay daar achter kwam, wilde hij hen allebei uit de weg ruimen. Die keer dat mannen haar probeerden te ontvoeren en ik hen er net van kon weerhouden waardoor haar hand verbrijzelde, was het Clay die erachter zat. Piney dreigde het geheim met de rest te delen en daarom heeft Clay hem in zijn blokhut neergeschoten en Lobos Sonora ervan de schuld gegeven.'
      'Jemig...' Shane boog naar voren, steunde met zijn ellebogen op zijn knieën en wreef over zijn gezicht. In zijn heldere ogen zag Jax hoe hij probeerde alles aan elkaar te rijmen. Jax staarde een tijdje naar zijn gezicht, het was alsof hij voor het eerst zag hoe jong die knul eigenlijk was. Twintig ofzo? Al die tijd had hij dat wel geweten, maar nu zág hij het ook en hij vroeg zich af hoe hij zelf gehandeld zou hebben als hij in Shanes schoenen had gestaan.
      'Opie kwam erachter dat Clay niet alleen zijn vader had vermoord, maar dat hij ook de oorzaak van de dood van zijn vrouw was geweest. Hij ging door het lint en schoot Clay neer.'
      'En jullie maakten er zwarten van.' Shane vloekte. 'Jemig, deze hele club hangt met leugens aaneen! Waarom heb je Clay alleen bedreigd en niet meteen gedood? Dat kunnen jullie toch als club besluiten?'
      'De Ieren willen alleen met Clay onderhandelen. Anders gaat de deal niet door en dan laat het kartel niets van ons heel. Ik kan hem niet zomaar omleggen, maar ik ben met iets bezig. Dat is de reden dat Clay niet kan ontdekken dat ik weet wat hij heeft gedaan: dan neemt hij de benen en hij mag hier niet ongestraft mee wegkomen.'
      Shane zuchtte en wreef in zijn nek. 'Dat is een mooie klerezooi.'
      Hij trok een mondhoek op. Dat was het zeker. 'Wat denk je...' Hij trok een pakje sigaretten uit zijn broekzak. 'Denk je dat wij een vredespijp kunnen delen?' Hij stak het naar de prospect uit.
      Die tuurde even in zijn ogen, toen knikte hij en trok er een sigaret uit. Jax schoof hem zijn aansteker toe en stak daarna zelf ook een sigaret op.
      'We zijn dus niet allemaal zoals Clay, Greg en Gogo.'
      Shane blies een rookwolk uit en hield zijn blik vast. 'Nee, niet allemaal.' Hij was even stil en leunde achterover in zijn stoel. 'Ik heb wel respect voor je hoe je het allemaal hebt op proberen te lossen.'
      Jax slikte moeizaam zonder te weten waarom. Die ogen... ze waren zo gefocust, zo berekenend. Hij geloofde niet dat de jongen zich makkelijk wat liet wijsmaken en was blij dat hij zijn woorden niet in twijfel trok. Hij voelde zich een beetje opgelaten en probeerde dat weg te grijnzen. Uiteindelijk was hij pas net tot voorzitter verkozen, kreeg meteen een enorme lading shit over zich heen wat zelfs tot de dood van zijn beste vriend had geleid en had hij het gevoel dat hij er een zooitje van maakte.
      'Thanks,' zei hij oprecht. 'Dat waardeer ik. Het is niet makkelijk.'
      Hij boog verslagen zijn hoofd en staarde naar de vloer. Hoe was alles gelopen als Clay nog aan het roer had gestaan? Was Opie dan nog in leven geweest? Hij beet op de binnenkant van zijn wang, het gemis trok als een ijzige kou door hem heen. Zijn vriend zou nooit genoegdoening zien voor wat Clay Donna en Piney had aangedaan.
      Hij keek met een ruk op toen hij een hand op die van hem voelde. Shanes hand was fijntjes, zijn vingers smal en zo kort dat die van Jax op zijn minst een kootje langer waren.
      Gauw trok Shane zijn hand terug en kreeg een kleur op zijn wangen. 'Sorry. Je bent niet als Juice.'
      Gek genoeg had het gebaar troostend gevoeld, en hij vroeg zich af of Juice' gevoelens zo waren ontstaan, door aanrakingen als deze. Al die tijd had het hem verbaasd dat iemand die zo hard oogde als Shane op mannen viel, maar deze keer ving hij een onbekend stukje tederheid op, al vroeg ook dat om moed om het te laten zien.
      'Het is oké,' antwoordde hij. Het hoefde geen gewoonte te worden, maar hij merkte dat Shane hard zijn best deed om zijn plek te vinden en wilde niet dat hij zichzelf gek maakte met de vraag of hij iemand wel of niet zo kon aanraken. Zolang hij zijn tong niet in zijn mond duwde, vond hij het wel best.
      'Je voelt je wel schuldig over de baby, is het niet?' vroeg hij na een tijdje, toen hij zag dat Shane weer voor zich uit begon te staren. Jax vroeg zich constant af of hij dingen anders had kunnen doen, dus hij kon zich dat gevecht goed inbeelden.
      Shane zuchtte. 'Ik had nooit kunnen vermoeden dat ze haar zouden neerschieten. Maar toch... Als ik eerder naar binnen had gelopen was het misschien nooit gebeurd.'
      Jax knikte langzaam. 'Misschien niet. Aan de andere kant – dan was je misschien zelf wel dood geweest. Weet jij veel hoe het dan gelopen was. Feit is dat Roosevelts vrouw nog in leven is dankzij jou.' Hij was even stil. 'Denk je dat het goed zou zijn om er een paar dagen tussenuit te gaan? Je hebt zoveel shit gezien de afgelopen tijd... meer dan de andere prospects. En nou je weet wat Clay allemaal hebt gedaan... misschien moet dat ook even bezinken.'
      De prospect zweeg even. 'Misschien wel,' zei hij toen. 'Ik wil eigenlijk al een tijdje naar Colorado toe. Daar woont een vriend van een vriend van mij, een orthopedisch technoloog. Dan kan ik eens horen of hij wat voor Koz kan betekenen.'
      Verbaasd trok Jax zijn wenkbrauwen op. 'Dat je daar niet eerder meegekomen bent.'
      De ander haalde zijn schouders op. 'Kozik was nog niet zo ver, en ik moet zeggen dat ik die vriend al heel lang niet gesproken heb. Ik bleef het uitstellen. Er zijn wat... nare herinneringen.' Hij was even stil, toen vervolgde hij: 'Ik denk dat Kozik het best meteen mee kan gaan. Zijn therapeut had laatst al eens gezegd dat een paar dagen buitenshuis zijn hem goed zouden doen.'
      Jax knikte langzaam. Hij kon Shane wel een paar dagen missen. 'Neem Juice anders ook mee. Zolang hij zijn telefoon en laptop bij de hand heeft, kan dat wel. Breng een bezoekje aan SAMDEN, het kan nooit kwaad de clubbanden wat aan te halen.'
      Shane keek hem aan, er lag een miniem glimlachje rond zijn lippen. 'Thanks, pres.'
      Jax beantwoordde de glimlach toen hij de titel hoorde, en deze keer niet spottend. Daarna stond hij op en gaf de knul en tik tegen zijn achterhoofd. 'Nou, aan het werk. Voordat je Old Man komt kijken wat we hier in vredesnaam aan het doen zijn.'




Reacties (2)

  • NicoleStyles

    Ja Jax klinkt zo nu en dan zo slecht nog niet

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Jax valt gelukkig dan toch nog wel mee.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen