Foto bij 16.

Sorry dat het zo lang duurde voor er weer een hoofdstuk online kwam. Ik had allerlei deadlines en ben verhuisd, dus had geen tijd om te schrijven! Probeer vanaf nu weer twee keer per week een hoofdstuk te posten en nu een extra lang stuk om het goed te maken. Veel leesplezier! Dit hoofdstuk is weer vanuit Lana's perspectief geschreven:)



Lana kijkt haar nieuwe kamer rond. In plaats van in haar eentje ligt ze nu met drie anderen op de zaal. Tegenover haar ligt een oudere, grijze man, die af en toe luidruchtig zijn neus ophaalt. Naast haar voert een vrouw met kort, rood geverfd haar luide telefoongesprekken.
“Nee, weet niet wanneer ik er weer ben. Hoe bedoel je, geen vervanging? Ik lig in het ziekenhuis, Karin! Ziekenhuis! Je regelt maar wat.” Zuchtend legt ze haar telefoon op het nachtkastje. In het bed het verst van haar vandaan ligt een oudere vrouw, die voornamelijk ligt te lezen of voor zich uit staart.
Lana glimlacht als ze aan die middag denkt. Ze heeft echt zin om Julian weer te zien. Nu ze zich langzaam wat beter begint te voelen, ontstaat er meer ruimte in haar hoofd voor andere dingen, zoals interessante mannen. Ergens vindt ze het jammer dat ze niet meer bij hem op de afdeling ligt, omdat hij nu niet meer elk moment binnen kan komen. Aan de andere kant is ze ook opgelucht, omdat hij nu haar arts niet meer is. Daar voelde ze zich toch erg ongemakkelijk bij, omdat ze wist dat het eigenlijk niet mocht. Maar nu… Zijn sterke armen, die haar zo makkelijk uit bed tilden, duiken op in haar gedachten. En die blauwe ogen… Ze zucht en pakt haar e-reader erbij om wat afleiding te zoeken. Ze heeft haar pagina nog niet uitgelezen als een stekende pijn in haar buik haar afleidt. Tegelijkertijd merkt ze een zeurende pijn in haar enkel op. De pijnbestrijding begint kennelijk uit te werken. Voor ze naar deze afdeling verhuisde, heeft de verpleging de drain uit haar rug gehaald. Ze zeiden toen dat ze op deze verpleegafdeling andere medicatie zou krijgen. Onwillekeurig kijkt ze hoe laat het is. Half elf. Hopelijk duurt het niet te lang voor er iemand langskomt. Ze wil echter ook niet ‘die nieuwe patiënt die meteen begint te zeuren’ zijn, dus verbijt ze de pijn en leest ze verder.
Anderhalf uur later wordt er eindelijk een karretje de kamer binnengereden. De jonge, blonde verpleegkundige kijkt op haar lijst wie wat hoort te krijgen. Als ze bij Lana’s bed staat, reikt ze haar twee paracetamoltabletten en een glaasje water aan.
“Alsjeblieft. Doorslikken met water.”
“Is het paracetamol? Kan ik misschien iets sterkers krijgen? Ik voel m’n enkel en buik echt heel goed…”
“Nee, helaas, dat gaat niet,” antwoordt de verpleegkundige kortaf. Ze kijkt hoe Lana de tabletten slikt en rijdt dan meteen het karretje de kamer uit.
Verbouwereerd blijft Lana achter. Ze kan zich niet voorstellen dat die twee tabletten genoeg zijn, maar weet ook niet wat ze eraan kan doen. Vlak daarna wordt de lunch langsgebracht. Lana kiest een salade met geitenkaas, maar krijgt nauwelijks de helft op.

Even later licht haar telefoon op: een berichtje van Julian!
Hola guapa! Hoe is het? Hoe is het op je nieuwe afdeling?
Ze antwoordt meteen:
Hola guapo! Meh, voel me niet zo lekker. Maar wel zin in vanmiddag!
Julian: Hee, ik wist niet dat je ook Spaans kon
Ah balen! Wat dan? Of mis je me al?
En ik heb ook zin om je weer te zien!

Lana glimlacht terwijl haar vingers razendsnel over het touchscreen vliegen.
Lana: Er is wel meer dat je nog niet van me weet 😉
Pijn. ☹ Hmm, en misschien mis ik je een beetje ja:$

Julian: Vraag de verpleging om meer pijnstilling! Is niet de bedoeling.
Sorry, ik moet weer verder! Tot vanmiddag!

Lana: Doe ik. Werkse en tot later!

Lana kijkt naar de tijd. Het is al meer dan een half uur geleden dat ze de tabletten in heeft genomen en ze voelt nog geen verschil, dus drukt ze op de knop naast haar bed waarmee ze verpleging op kan roepen. Een paar minuten later komt dezelfde verpleegster binnen die de medicatie uitdeelde.
“Hee. Wat is er?”
“Kan ik misschien meer pijnstilling krijgen? Mijn enkel en buik doen echt pijn.”
“Ik zal even kijken wat ik voor je kan doen.”
Even later is ze weer terug, opnieuw met twee tabletjes paracetamol. “Sorry, meer kan ik je niet geven.”
“Okee, bedankt.” Lana neemt ze in en hoopt tegen beter weten in dat ze de pijn weg zullen nemen.
Die middag komen haar vriendinnen op bezoek. Lana is blij om hen weer te zien, maar het lukt haar niet om heel actief mee te doen aan het gesprek. De zeurende pijn in haar enkel maar vooral in haar buik leiden haar teveel af. Bovendien blijft ze steeds naar de deur kijken, in de hoop dat Julian binnen zal komen. Anna en Lilian merken het.
“Verwacht je je knappe dokter?” vraagt Lilian.
“Aahh, ze bloost!” roept Anna uit.
Lana lacht. “Hij is mijn dokter niet meer.”
“Oehh, ik zie mogelijkheden!” lacht Anna.
Lana haalt haar schouders op. “Hij zei vanochtend dat hij langs zou komen, dus wie weet zien jullie hem nog.”

Hoewel ze onwijs nieuwsgierig zijn naar Julian, laten haar vriendinnen Lana toch niet lang daarna weer alleen, omdat ze zien dat Lana zich niet goed voelt. Als ze weg zijn, lijkt het alsof de pijn alleen maar erger wordt. Lana vraagt zich af wat ze moet doen. Ze wil Julian dolgraag weer zien, maar ze voelt zich zo slecht. Kan ze hem niet beter een app’je sturen dat hij beter een andere keer kan komen? Nu ze eindelijk niet meer bij hem op de afdeling ligt, wil ze zich sterk en onafhankelijk voelen en dat lukt niet als ze zo wordt afgeleid door de pijn. De tijd verstrijkt en Julian verschijnt niet. ‘Misschien is hij het vergeten… Of er is een mooi meisje binnengebracht op zijn afdeling en nu heeft hij geen interesse meer in mij.’ Lana weet dat het onzin is wat ze denkt, maar ze kan er niks aan doen dat haar gedachten rondjes blijven draaien. De minuten glijden langzaam voorbij en het wordt vijf uur, wat betekent dat het bezoekuur voorbij is. Ze weet niet meer wat ze moet denken. Ze snapt niet waar Julian is en waarom hij zich niet aan de afspraak heeft gehouden. Ze probeert aan iets fijns te denken om de pijn niet zo duidelijk te voelen, maar het lukt niet. Net als ze uit wanhoop niet meer weet hoe ze moet liggen om de pijn enigszins te kunnen verdragen, piept haar telefoon. Eindelijk, bericht van Julian.
Sorry! Kwam een spoedoperatie tussen. Net klaar!
Tweede bezoekuur begint om 19:00 toch? Dan ben ik er dan!

Lana: Kun jij niks aan doen 😊
Even twijfelt ze voor ze verder typt. Wil ze hem zien terwijl ze zich zo rot voelt? Dit voelt ergens als een soort eerste date, omdat ze nu eindelijk niet meer bij hem op de afdeling ligt, en tot daten voelt ze zich nu echt niet in staat. Tegelijkertijd verlangt ze naar zijn kalmerende aanwezigheid. Haar verlangen wint het van haar verstand.
Tot zo! stuurt ze terug.

Ze zet Friends aan op haar Ipad en probeert zich er uit alle macht op te concentreren, de minuten aftellend tot het zeven uur is. Er worden opnieuw medicijnen uitgedeeld, vlak voor het avondeten.
“Ik voel me echt niet goed,” vertelt ze de verpleegkundige zwakjes als die haar weer twee paracetamol aanreikt.
“De maximale dosering hiervan is acht tabletten per dag, dus ik kan je niet meer geven als je er vanavond voor het slapen gaan ook nog twee neemt. Helaas.”
Lana antwoordt niet en slikt de tabletten door. Haar avondeten raakt ze niet aan. Eten is wel het laatste waar ze nu behoefte aan heeft. Ze richt haar blik weer op Friends en probeert de comedyserie te volgen.

“Hee!” Een bekende, warme stem doet haar opkijken.
“Hee!” Ondanks alles breekt een enorme glimlach door op haar gezicht als ze in Julians bruine ogen kijkt.
“Wat is er? Waarom ben je zo bleek?” Bezorgd komt hij naast haar bed staan.
Ze zucht. “Alles doet pijn,” antwoordt ze verdrietig.
“Wat hebben ze je gegeven?” vraagt Julian direct, terwijl hij gaat zitten.
“Paracetamol.”
“Ja, en verder?”
“Niks.”
“Hoezo niks? Hoe kunnen ze je nou alleen paracetamol geven? Heb je niet om meer gevraagd?” vuurt hij verschillende vragen op haar af.
Lana sluit haar ogen om zijn steeds hardere stemgeluid buiten te sluiten. “Jawel, maar ze konden me niet meer geven zeiden ze.”
“Wat is dat voor onzin! Je geeft iemand die net van de IC afkomt niet alleen paracetamol! Zijn ze helemaal gek geworden?” Briesend springt hij op en beent de deur uit. Terwijl ze hem nakijkt, valt haar op dat hij een bos bloemen in zijn handen heeft.
“Julian…” roept ze hem zwak achterna, maar hij is al verdwenen.
Hij heeft de deur open laten staan, en ze hoort hem bij de balie tekeergaan.
“...vanochtend is haar epiduraal katheter verwijderd, hoe kun je haar dan nu afschepen met paracetamol? Ze heeft toch aangegeven dat ze pijn had? Hebben jullie haar dossier überhaupt wel gelezen?”
Ze hoort hoe de verpleging hem probeert te sussen, maar hij raast maar door.
“Wat is dit voor onzin? Als een patiënt pijn heeft, scheep je die toch niet zo af?”
Ze hoort een deur dichtgaan en Julians stem sterft weg. Ze vraagt zich af wat er gaat gebeuren.

“Pittig ding is je vriendje,” merkt de vrouw met het rode haar in het bed naast haar op.
“Hij is mijn vriendje niet,” antwoordt Lana zacht.
“Oh, dat duurt niet lang meer hoor. Die geeft veel te veel om je om je te laten gaan,” vertrouwt de vrouw haar toe.
Lana glimlacht slechts als antwoord.

Zo’n tien minuten later komt Julian weer binnen, dit keer samen met een vrouwelijke arts. Het is niet de blonde verpleegkundige die haar niet meer pijnstilling wilde geven, maar een volwassen vrouw met donkere krullen.
"Kijk zelf maar,” wijst Julian naar het dossier.
De vrouw pakt het van het voeteneinde van het bed en leest het snel door.
“Ik zie het. Mevrouw Ten Kate, ik wil graag mijn excuses aanbieden. Er is een fout gemaakt met de overdracht en daardoor heb je niet de medicatie gekregen die je hoorde te krijgen. Hier heb ik een paar tabletten Tradonal Odis die snel moeten gaan werken. Verder sluit ik nu een infuus aan met Tramadol, zodat de pijnstilling constant toegediend wordt.”
Lana neemt de tabletten dankbaar aan en slikt ze door met water. Julian komt naast haar zitten en houdt haar hand vast terwijl de arts met het infuus bezig is.
“Dankjewel,” zegt ze zacht tegen hem.
“Graag gedaan. En ik wil ook sorry zeggen, omdat ik zo flipte net. Als arts kan ik dat soort onderwerpen normaal best rustig aankaarten, maar blijkbaar niet als ik aan de andere kant van de tafel zit. Dus sorry, normaal ben ik niet zo.”
Lana lacht. “Het is okee.”
De arts is klaar met het infuus en knikt haar toe. “Laat het weten als je toch nog veel pijn hebt, dan doen we er iets aan.”
“Bedankt!”
“Ik snap nog steeds niet hoe dit zo mis heeft kunnen gaan,” gaat Julian verder. “Blijkbaar was die verpleegster van vanmiddag nog in opleiding en draaide ze een heel lange dienst, maar dat is nog geen excuus. Oh shit, wacht even,” zegt hij, terwijl hij opspringt en de kamer uitloopt.

Even later komt hij terug, nu met de bloemen in zijn handen.
“Zullen we even opnieuw beginnen? Dit was niet hoe ik het me had voorgesteld namelijk. Alsjeblieft, deze zijn voor jou!”
Lana lacht. “Okee. Wauw, wat een mooie bloemen,” zegt ze dan, het spelletje meespelend. “Dankjewel! Dat had je nou niet hoeven doen!”
“Ik zoek er zo een vaas voor, eerst kom ik even je zitten. Hoe gaat het?”
“Inmiddels een stuk beter, thanks to you. En met jou? Hoe was je dienst?”
“Lang. Maar de spoedoperatie waar ik het over had is geslaagd, dus dat is goed nieuws. Heb je verder nog bezoek gehad vandaag?”
Ze kletsen verder over hun dag en het valt Lana op hoe goed ze zich meteen weer op haar gemak voelt met Julian. Tegelijkertijd kan ze nauwelijks geloven dat hij echt hier naast haar bed zit, deze knappe man, met zijn perfecte gezicht en zijn bruine ogen.
“Hee, waar zit jij met je gedachten?” Julian zwaait een hand voor haar gezicht heen en weer. “Ah, je bloost… Een dubbeltje voor je gedachten!”
Glimlachend schudt Lana haar hoofd.
“Kom op, vertel,” dringt Julian aan.
“Eerlijk?” Ze haalt diep adem en gaat dan verder: “Ik zat te denken dat je best wel knap bent.”
“Anders jij wel,” antwoordt hij.
“Kom op, heb je gezien hoe ik erbij lig?” antwoordt Lana verbaasd. “In een joggingbroek, zonder make-up en mijn haar is een ramp.”
“Zelfs na twee weken in een ziekenhuisbed ben je prachtig.”
Verlegen kijkt Lana naar beneden. Julian pakt haar hand en geeft er een kneepje in. Ze kijkt hem weer aan en verdrinkt bijna in zijn donkerbruine ogen. Hij kijkt haar indringend aan en haar hart slaat een slag over.
“Er is iets wat ik al een tijdje graag wil doen,” zegt hij zacht.
“Wat dan?” vraagt Lana ademloos.
“Dit,” en dan buigt hij zich langzaam naar haar toe.

Reacties (2)

  • Luckey

    Ik snap zijn woede heel erg goed!
    Even paracetmol geven en niet meer
    Gelukkig is super dokter Julian er voor

    Eindelijk!! De first kiss!!

    Veel plezier in je nieuwe woning!

    1 jaar geleden
  • CrazyUnicornLuf

    aww zo cute...

    Julian: Hee, ik wist niet dat je ook Spaans kon

    haha chistosos!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen