Foto bij Scar 87

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
'Nathan?' vraagt ze terwijl ik haar weekendtas op de grond neerzet. Ik maak een hummend geluidje ten teken dat ze mijn aandacht heeft. 'Kun je misschien een van je hoodies voor me pakken? Ik heb het koud.'
'Ja, natuurlijk,' zeg ik en ik loop even naar mijn kledingkast om daar de marineblauwe hoodie met de witte koordjes te pakken, want ik weet dat dat haar favoriet is. Ik geef het haar en ze mompelt een bedankje.
Net wanneer ze de trui over haar hoofd heeft getrokken, krijg ik een berichtje binnen van een nummer dat voor mij onbekend is, maar het bloed uit Paiges gezicht weg doet trekken.

'Paige?' vraag ik, maar ze heeft haar blik strak op het scherm van mijn telefoon gericht. Mijn woorden lijken niet eens binnen te komen. Ik probeer het opnieuw: 'Paige?'
Nu lijkt het wel te lukken en met een verstarde uitdrukking kijkt ze me aan.
'Paige, wiens nummer is dit?' vraag ik indringend.
'Dat van mijn vader.' Ze slikt en met trillende stem zegt ze, meer tegen zichzelf dan tegen mij: 'Dat is het nummer van mijn vader.'
Ik open het bericht. Het is een filmpje, zonder nog een tekstbericht erbij. De gefilmde omgeving is te donker om te kunnen zien wat er aan de hand is zonder het af te spelen. Paige vouwt haar hand om mijn pols. Ze knijpt niet hard, maar de boodschap is duidelijk. Ze wil niet dat ik het zie.
'Ik weet al wat hij gestuurd heeft. Ik-Ik denk niet dat je dat zou moeten zien,' sputtert ze.
Met moeit scheur ik mijn blik los van het scherm en ik kijk haar aan. Haar gezicht is lijkbleek. Er ligt een angst in haar blik die ervoor zorgt dat zij er niks meer mee te maken wil hebben en ik juist wil weten wat er aan de hand is.
'Wat is het?' vraag ik. Ze schudt zachtjes haar hoofd. 'Paige... Alsjeblieft.'
Ze klemt even haar kaken op elkaar en haalt diep adem. Dan zucht ze en verbergt ze haar gezicht achter haar handen, haar ellebogen steunend op haar knieën.
Ik raak voorzichtig haar middel aan en probeer nog één keer: 'Paige?'
Ze haalt haar handen weg van haar gezicht, maar ze kijkt me nog steeds niet aan.
'Dinsdagnacht...' Ze zucht en schudt haar hoofd. Het duurt een tijdje voordat ze verdergaat. 'Ze begonnen opeens Engels te praten en zeiden dat ze een video aan het maken waren om naar jou te sturen. Ik weet niet precies waarom. Om jou te treiteren, waarschijnlijk. Vadìm heeft je die klap in zijn gezicht nog steeds niet helemaal vergeven. Ik dacht niet dat ze het meenden, want aan de hand van het filmpje zou jij misschien kunnen achterhalen waar ze me gevangenhielden en dat wilden ze niet. Daarom sturen ze het waarschijnlijk ook pas nu. Ik dacht gewoon dat het bluf was. Ik... Nathan, ik kan het me niet meer goed herinneren. Ik weet niet hoe erg het is. Ik weet niet of het goed voor je is om dit te kijken. Ik-Ik denk van niet.'
Ik knik. Na een paar seconden zeg ik: 'Oké... Laten we even eerlijk zijn, we weten allebei dat ik het toch ga kijken, maar toch bedankt.'
Ze glimlacht. Het is half droef en half gemeend. 'Ja, dat verbaast me niet. Nou, speel maar af. Dan hebben we het maar gehad.'
Ze zakt tegen me aan en legt haar kin op mijn schouder om mee te kunnen kijken. Ik zet het geluid van mijn telefoon aan en begin de video af te spelen.
Eerst zie ik niet goed wat er gebeurt. Het is donker. Het beeld is wat schokkerig en de camera wordt niet goed stil gehouden omdat de filmer aan het lopen is. Na een tijdje wordt het scherper en ik zie iemand op de grond liggen in het midden van een gigantische, leegstaande loods. Ondanks het slechte licht zie ik meteen dat het Paige is. Ze ligt in een houding die om de en of andere reden nét onnatuurlijk is, ook al kan ik mijn vinger niet leggen op de precieze reden. Het ziet eruit alsof ze gewoon omvergeduwd is en niet meer bewogen heeft. Ik kan niet zien of ze slaapt of bewusteloos is. Misschien geen van beide. Misschien is ze nog wakker, maar is ze te zwak om iets te doen, of kan het haar niet meer schelen.
Er komt een tweede persoon in beeld, iemand die samen met de filmer aan het lopen is. Vadìm. Hij draagt een emmer bij zich en wanneer ze bij haar aan zijn gekomen, kiepert hij de inhoud over haar heen. Ik zie dat het water met ijsblokjes is en ik maak een geluid dat ergens balanceert tussen een gepijnigde kreun en een gedempte kreet. Paige slaat een arm om me heen en ik schaam me direct. Ik ben niet degene die getroost moet worden.
In het filmpje komt Paige met een schok een stukje overeind. Ze maakt een geluid als in een snik. Even kijkt ze gedesoriënteerd om zich heen, haar ademhaling zo snel en luid dat het zelfs op video te horen is. Het duurt een tijdje tot haar blik haar twee broers vinden. Ze krimpt ineen, alsof ze zich schrap zet.
'Hallo, zusje,' zegt Vadìm opgewekt en ze probeert moeizaam overeind te komen. Hij hoeft haar niet eens een heel hard tikje met zijn voet te geven om ervoor te zorgen dat haar armen het al begeven. 'Nee, blijf maar liggen. Je ziet er beter uit op de grond. Lach even naar de camera, trouwens. We zijn een video aan het maken voor dat lieve vriendje van je.'
Paige zegt iets, maar het is te zacht om het te verstaan. Vadìm hurkt bij haar neer en tilt met een handvol haar haar hoofd op, zodat ze richting hem en de camera kijkt. 'Wat zei je? Ik verstond het niet.'
'Laat hem met rust,' herhaalt ze. Het komt er zwakjes uit en haar stem klinkt iets slepend.
Vadìm laat haar haar los, waardoor haar hoofd weer wat naar beneden valt. Hij grijnst. Zelfs in het halfdonker kan ik het zien. Zijn tanden glinsteren in het zwakke licht. 'Of anders?'
Ze weet geen antwoord. En als ze het wel wist, krijgen we het nooit te horen, want opeens gaan de lampen van de loods aan. Het licht is fel en wit en plotseling, en met een kreun verbergt Paige haar ogen achter haar onderarm. Nu pas zie ik hoe erg ze eraan toe is. Haar kleding is gescheurd en vuil en de stof plakt aan haar huid door het bloed en ijskoude water. Ze rilt van de kou en de laatste paar ijsblokjes glijden nog van haar lichaam af. Haar gezicht kan ik niet goed zich, maar heel veel beter kan het niet zijn. De camera draait zich om, naar de deur van de loods. Een oudere man, onmiskenbaar Paiges vader Vanir, komt naar binnen lopen, samen met een van zijn zoons. Hij en degene die aan het filmen is moeten Dennis en Grigory zijn, maar de foto die ik van hen gezien heb was een jeugdfoto en ik zie niet wie wie is.
Ze praten wat met elkaar in het Russisch, maar ik kan niet afleiden wat. Dan trekt Vadìm ergens een mes vandaan en hij draait zich op zijn hakken om naar Paige, die met grote ogen naar hem opkijkt.
'Kom overeind,' zegt hij kalmpjes. Het klinkt niet boos. En hij hoeft niet te dreigen.
Moeizaam brengt ze zichzelf op haar voeten. Ze ziet er kleiner uit dan normaal, zo naast haar grote broer.
'Als je me gaat vermoorden, wil ik niet dat Nathan dat hoeft te zien,' zegt ze op een hele diplomatieke toon, alsof haar familie voor reden vatbaar is.
'Je hebt niks te willen,' zegt Vadìm minachtend. 'Helemaal niets.'
Hij duwt de punt van het mes tegen haar buik en ik houd op met ademen. Ik weet dat hij haar niet heeft neergestoken, maar toch verwacht ik elk moment het lemmet in Paiges lijf te zien verdwijnen. De punt gaat omhoog, over haar middenrif naar boven tot het bij haar keel uitkomt. Ze durft zich niet te bewegen en haar blik glijdt van Vadìms gezicht naar de plek waar haar vader buiten beeld staat. Ze kijkt hem niet smekend aan. Dat is het niet. Ze denkt dat ze doodgaat. En, als ze haar vermoorden, wilt ze dat haar vader haar ziet sterven.
Vadìm heeft dat inmiddels ook al uitgevogeld, blijkbaar, want hij rolt met zijn ogen en zegt: 'Niet zo dramatisch, zuslief. Ik ga je nu niet vermoorden.'
Hij beweegt het mes omhoog naar haar gezicht, waardoor het scherpe lemmet tegen haar wang aandrukt, net niet hard genoeg om de huid te splijten. Ze kijkt hem aan, en ze probeert overduidelijk boos te kijken, maar ze ziet er eigenlijk vooral bang uit, hoe goed ze het ook probeert te verbergen.
En vanaf dat moment gaat het een paar seconden heel snel. De beeldkwaliteit is dusdanig slecht dat ik niet goed zie wat er gebeurt, maar tegen de tijd dat het beeld weer scherp is gesteld, zie ik Vadìm en Paige weer staan. Hij staat met zijn rug tegen haar borst en deze keer is zij degene die het mes vasthoudt en dreigend tegen zijn keel drukt. Als in één beweging worden er drie pistolen op haar gericht, klaar om haar te doorzeven met kogels. Ze heeft geen andere keus dan het mes te laten vallen en weg te stappen van haar broer, die een paar stappen de andere kant op struikelt en over zijn pijnlijke keel wrijft. De pistolen worden weer weggestopt alsof het niets is.
Ik dacht dat ze net al bang keek, maar de blik die ik nu in haar ogen zie, vertelt me dat de angst nog dieper gaat dan ik dacht. Ze heeft haar vader heel veel mensen zien vermoorden op heel veel verschillende manieren, de ene nog gruwelijker dan de andere. Dat waren dingen die hij gedaan heeft met mensen die zijn zaken bedreigden. Wat zou hij doen met de verrader die zijn zoon heeft bedreigd? Het kan niet anders dan dat ze dacht dat het nu echt over moest zijn. Haar aandacht blijkt op haar vader gevestigd, waardoor ze niet op Vadìm let, die duidelijk even wraak wil komen nemen.
Hij grijpt haar schouder vast met zijn ene hand en geeft haar een stoot in haar ribben met zijn ander. Ze maakt een geluid alsof ze doodgaat en dreigt door haar knieën te zakken, maar hij houdt haar overeind en geeft haar nog een klap, bijna op dezelfde plek. Na nog een derde vernietigende stomp in haar maag, laat hij haar los en ze valt met een klap op de grond, kokhalzend en naar adem happend. Ik krimp steeds verder ineen op de bank, al mijn spieren maximaal aangespannen.
Hij geeft haar een trap en mikt opnieuw op haar buik, maar ze schermt zichzelf af met haar arm, die de kracht van de klap volledig op moet vangen. Ze begint te snikken en te hoesten. Ze grijpt naar haar ribben en haar familie staat daar maar, te kijken naar hoe ze lijdt, genietend. Vadìm bukt en grijpt haar bij haar keel vast, waarmee hij haar overeind trekt en van zich afgooit. Een paar meter verder komt ze weer hard op de grond terecht, kreunend van de pijn en worstelend om adem te halen. Ze rolt zich op haar zij in de hoop om beter te kunnen ademen. Hij loopt naar haar toe, gevolgd door de man die aan het filmen is. Met zijn voet duwt Vadìm tegen haar schouder, waardoor ze op haar rug rolt. Hij zet zijn schoen op haar borstbeen en pint haar daarmee tegen de grond. Hij torent boven haar uit, groot en sterk en gestoord. Ze probeert zijn been weg te duwen, maar ik kan aan haar zien dat ze bijna flauwvalt van het ademtekort en de pijn en het heeft nauwelijks effect.
'Je bent een fucking schande voor de familie,' snauwt hij haar toe. Zijn accent is een stuk minder hoorbaar dan normaal. Hij heeft op deze zin geoefend, blijkbaar.
Ze lacht, vreugdeloos en schamper. Ik vraag me af waarom ze na dit alles nog brutaal durft te zijn. Het ziet eruit alsof hij elk moment kan breken en haar zal vermoorden. Misschien kon het haar niet schelen. Misschien dacht ze dat ze al dood was.
'Welke familie?' sist ze.
Vadìm spant al zijn spieren aan en ik ben er zo van overtuigd dat hij haar pijn gaat doen, nog meer dan eerst, nog meer dan ooit, maar hij doet het niet. Hij kijkt alleen maar op haar neer en antwoordt: 'De familie die je verraden hebt.'
Hij zet zijn voet weer op de grond en draait zich van haar af, alsof ze het niet eens waard is om op te staan. Op de achtergrond zie ik Paige wat bloed ophoesten, wat ervoor zorgt dat mijn hart een slag overslaat. Vadìm vangt de blik de broer die aan het filmen is en met zijn hoofd gebaart hij naar Paige, doelend op dat hij dichterbij moet komen. Hij hurkt weer neer bij zijn zusje en gebaart naar de camera.
'Wil je nog iets tegen je liefje zeggen? Wie weet is dit wel je laatste kans,' treitert hij haar, maar ze is al te ver buiten bewustzijn om te kunnen reageren. Hij grijpt haar haar weer vast en tilt haar hoog omhoog en richting de camera. 'Let eens op, prinses. Nog wat romantische laatste woorden?'
Voor het eerst kijkt ze recht in de camera, waarschijnlijk niet eens volledig bewust, maar in die fractie van een seconde zie ik haar angst en pijn en het is genoeg om mijn maag te doen samenknijpen. Haar blik drijft weer weg en ze knippert traag, alsof haar ogen elke keer dicht kunnen blijven. Haar lippen zijn droog op alle plekken waar geen bloed zit. Ze mompelt iets wat niemand verstaat, wat misschien niet eens woorden zijn, en ik weet niet eens of het voor mij bedoeld is. Daarna vallen haar ogen dicht en is ze bewusteloos. Met iets te veel venijn ontwart Vadìm zijn vingers van haar haar en haar hoofd klapt hard tegen de vloer. Ze reageert er niet meer op.
Paiges derde broer, die tot nu toe uit beeld is gebleven, loopt naar haar toe en knielt bij haar neer. Hij duwt twee vingers in haar hals, zoekend naar een hartslag. Dan kijkt hij op naar de plek waar haar vader buiten beeld zou moeten staan en knikt hij ten teken dat ze nog leeft.
'сволочь,' sist Vadìm en hij spuugt een klodder speeksel naast Paiges hoofd. 'Шлюха.'
De camera zoemt uit, waardoor nu ook haar vader in beeld komt. Hij staat een meter of twee bij haar vandaan, zijn gezicht een donkere grimas en zijn armen over elkaar heen geslagen. Ik kan niet helemaal goed zien of hij geniet van de situatie. Misschien kan hij gewoon niet blij zijn. Zijn blik vangt die van de zoon die aan het filmen is en hij zegt iets in het Russisch, waardoor ik niet kan verstaan, maar ik weet hoe afdanking klinkt wanneer ik het hoor. Hij zet een stap naar de cameraman toe en maakt een wegwerpend gebaar, waarna zijn zoon de camera naar beneden richt en uitzet. Ik zie nog net een uitgeveegd beeld van zijn broek glimmend gepoetste schoenen. Blijkbaar heeft hij de tijd genomen zijn schoenen te poetsen voor ze zijn zusje gingen martelen.
Zodra het filmpje is afgelopen, zet ik mijn telefoon uit en werp het apparaat net iets te hard op de salontafel voor ons, alsof het vervloekt is. Ik ben op zijn zachtst gezegd een beetje van slag en op zijn hardst gezegd helemaal over de fucking rooie.
Ik kijk opzij naar Paige, die naast me zit. Ze ziet er niet blij uit, maar ook niet erg aangedaan.
'Gaat het?' vraag ik toch maar, gewoon voor de zekerheid.
Ze knikt. Wanneer ze aan mijn blik ziet dat ik haar niet helemaal geloof, voegt ze eraan toe: 'Nathan, het gaat wel. Ik was erbij toen dit gemaakt werd. Het is een beetje raar om het van dit perspectief te zien, maar het gaat wel.'
Ik knik en haal een hand door mijn haar. Ik maak een soort instemmend geluidje dat ervoor zorgt dat ik klink alsof ik doodga. Hoewel ik erg mijn best doe, slaag ik er allesbehalve in om te verbergen dat ik aan het hyperventileren ben. Ze kijkt me even aan, met een frons die steeds dieper wordt.
'Nathan, gaat het wel met jóú?'
Ik schud mijn hoofd.
'Nee. Nee, ik...' Mijn stem breekt en ik slik. Mijn zin kan ik niet meer afmaken, want ik heb geen idee wat ik zou moeten zeggen. Stug ontwijk ik haar blik, bang dat ze anders de tranen in mijn ogen ziet.
Ze draait zich naar me toe en neemt bezorgd mijn gezicht in haar handen. 'Hé, het is oké. Het is weer oké, nu. Ik ben veilig.'
Ik knik haastig, maar kan het niet laten om haar op mijn schoot te trekken en mijn armen om haar heen te slaan. Ik kan alleen maar denken aan Vadìms vuist tegen haar ribben, of voet op haar borstbeen, of zijn mes tegen haar buik, haar keel, haar wang, zo dichtbij haar angstige ogen. Met bevende ademhaling rust ik mijn gezicht in haar hals, te bang om haar los te laten. Ze kamt met haar vingers door mijn haar, wat me gek genoeg toch iets gerust weet te stellen.
'Ik kan gewoon niet... Ik... Ik vind het zo erg dat je dat allemaal mee hebt moeten maken terwijl ik er niks aan heb gedaan.' Ik ben even stil in de hoop mijn adem weer onder controle te krijgen, maar wanneer ik verderga, kraakt mijn stem toch. 'Het ziet er gewoon zo verschrikkelijk uit en ik... ik kan niet geloven dat iemand je zoveel pijn zou willen doen en ik vind het zo, zo erg.'
Ze drukt zich dichter tegen me aan en ik pak haar steviger vast, niet meer denkend aan haar verwondingen. Als het al pijn doet, laat ze het niet merken. Ze strijkt sussend door mijn haar en ik snif even. Ik verlies de strijd tegen mezelf en begin te schokschouderen, mijn inmiddels betraande gezicht nog steeds in haar hals.
Ik begin zachte kussen op haar sleutelbeen te drukken. Tussen de kusjes door, fluister ik dat ik van haar houd. Mijn stem wordt steeds onvaster en het duurt niet lang voordat ik begin te snikken. Ze geeft een kus tegen mijn hoofd en zegt dat ze ook van mij houdt. Zonder ook maar één moment te klagen laat ze me mijn zenuwinzinking hebben en wanneer ik mezelf weer bijeen heb geschraapt, buigt ze achterover, zodat we elkaar aan kunnen kijken. Ze neemt mijn hoofd in haar handen en kust me zacht op de lippen. Ik wil haar tegen me aantrekken en kussen tot ik geen lucht meer in mijn longen heb, maar ik ben te bang om haar pijn te doen.
'Ik ben weer veilig. Bij jou. Oké, Nathan? Dat ze dit filmpje nu pas sturen, is omdat ze ons willen treiteren zonder dat ze op het verkeerde moment wilden vrijgeven waar ze me gevangenhielden. Het is nu allemaal oké. Ik laat hen met rust. Zij laten mij met rust. We gaan gewoon weer verder met ons leven.' Ze glimlacht naar me om haar woorden meer kracht bij te zetten. Wetend dat ze de waarheid spreekt, sta ik mezelf toe om te ontspannen. 'En we hoeven ze geen van beiden ooit nog te zien.'

Reacties (1)

  • Sunnyrainbow

    Ik hoop dat Paige gelijk heeft..

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen