HET VERLEDEN


June voelde een zenuwachtige tinteling door haar lichaam gaan toen ze van de motor afgleed. Gisteren hadden ze uiteindelijk alleen een paar tellen naast elkaar gezeten tijdens de lunch, dat was waarschijnlijk niemand opgevallen. Maar er waren niet veel leerlingen met een motor en al helemaal niet zo'n mooie als die van Juan, die sowieso al ieders aandacht trok.
      Ze was gewend dat niemand haar opmerkte, wat nu duidelijk veranderde. Het zou haar niet eens verbazen als sommigen dachten dat ze nieuw was op school. Juans hand gleed in die van haar en hij gaf een kneepje. Toen ze naar hem opkeek, gaf hij haar een knipoog en liep in de richting van het schoolgebouw. Onderweg knikte hij vriendelijk naar mensen die zij nog nooit gesproken had, zei hij hier en daar gedag of bleef even kort staan om een praatje te maken. June deed heel hard haar best om niet de hele tijd naar de grond te turen, al was dat een hardnekkige gewoonte van haar. Naast hem voelde ze zich echt een sociale ramp. Ze wist dat haar sociale vaardigheden er wel op vooruitgegaan waren sinds ze verkering met elkaar hadden, maar ze dacht niet dat ze ooit zo spontaan zou worden als hij.
      Ze voelde zich zelfs een beetje opgelucht toen ze bij haar kluisje aankwam en haar boeken verwisselde. Het was vast haar verbeelding, maar ze had het gevoel dat iedereen naar haar keek. Nadat ze de juiste boeken bijeen had geraapt en de helm achter het deurtje stopte, kwam ze overeind. Ze verstijfde toen ze Rodey een paar meter bij haar vandaan zag staan. Sinds het feest had ze hem niet meer gesproken, hij was tot aan de vakantie bezig geweest met zijn herstel.
      Hij schraapte zijn keel. 'Hé.'
      June antwoordde niet. In plaats daarvan schoten haar ogen naar Juan toe. Zijn kluisje was ietsje verderop en hij praatte met een jongen die ze niet kende.
      'Je hoeft je vriendje er niet bij te roepen.' Er lag een bittere toon in zijn stem. 'Ik wilde gewoon zeggen dat het me spijt. Van wat ik deed.'
      June wist niet wat ze erop moest antwoorden. Uiteindelijk knikte ze alleen.
      'Ik hoop alleen dat je weet wat je doet. Hij is gevaarlijk, June. Pas goed op jezelf.'
      'Hij is niet degene die me aanrandde,' antwoordde ze, plots verontwaardigd.
      'Dat weet ik. En dat spijt me. Ik –'
      Hij verstijfde. Op hetzelfde moment voelde ze hoe Juans arm om haar heen gleed.
      'Blijf bij haar vandaan. Als je ooit nog maar naar haar kijkt dan zorg ik ervoor dat je daarna helemaal nergens meer naar kunt kijken.'
      De toon in Juans stem was zo donker dat ze er zelfs zelf van overtuigd raakte dat hij echt van plan was Rodey's ogen uit te steken. Hoewel ze in eerste instantie verontwaardiging voelde opkomen omdat hij zo iets bruuts voorstelde, kon ze er nu ook iets anders in zien. Zijn liefde voor haar, zijn beschermingsdrang, zijn verlangen om ervoor te zorgen dat niemand haar ooit nog pijn zou doen. En het werkte, want Rodey droop stilletjes af en maakte zich uit de voeten. Hoe arrogant hij eerst ook geweest was, ze zag nu de angst in zijn ogen glanzen. Niet gek natuurlijk; het had weinig gescheeld of hij had niet meer geleefd.
      Pas toen Rodey een hoek om was geslagen, werd de greep in haar zij iets minder stevig.
      'Hij bood zijn excuses aan,' zei ze zacht. Of hij er echt spijt van had of dat hij gewoon bang voor Juan of zijn broer was, was moeilijk te zeggen.
      'Zelfs als hij honderd keer zijn excuses aanbiedt zou het niets veranderen,' antwoordde hij grimmig.
      'Heeft hij nooit aangifte gedaan?'
      Juan schudde zijn hoofd. 'Wat moet hij zeggen? Dat hij een meisje aanrandde op een feest? Dat hij dronken en aan de drugs was? Hij kan niets bewijzen, kan alleen vermoedens spuien. Hij is wel zo slim om z'n bek te houden.'
      De blik in zijn ogen was koud, zijn kaak strak. Opeens leek hij heel erg op zijn broer, op het moment dat die zijn moeder aanviel. Omdat ze niet wilde dat hij zo opgefokt de klas in ging, stapte ze naar hem toe en duwde hem zachtjes tegen de kluisjes aan. Ze vond het niet prettig om te zoenen in het openbaar, maar ze voelde aan dat Juan het nodig had en ze wilde maar wat graag zien dat zijn ogen weer warmte uitstraalden in plaats van kilte.
      'Ik vind je beschermingsdrang best een beetje sexy,' fluisterde ze, met haar handen tegen zijn borst gedrukt.
      Er zat een vreemde kriebel in haar buik; ze had nog nooit gezegd dat ze iets sexy vond. Ze bloosde een beetje omdat haar stem niet als de hare klonk. De verbazing spiegelde zich ook in Juans ogen, en voordat ze hem kon teleurstellen, drukte ze haar lippen tegen die van hem, iets ruwer dan normaal.
      Hij reageerde onmiddellijk en liet zich gewillig tegen de kluisjes aandrukken. Zijn linkerhand gleed naar haar nek, de ander schoof hij in haar kontzak waarmee hij haar dichter tegen zich aantrok. Nog steeds deed zijn groeiende opwinding haar blozen en ze dacht aan gisteren, toen ze zijn boxer voor het eerst had aangeraakt. Hij kneep de vingers van zijn rechterhand samen alsof hij dezelfde herinnering beleefde en June beet zachtjes in zijn lip. Een prettige rilling schoot langs haar rug toen hij heel zachtjes in haar mond kreunde. De spanning in haar lijf nam toe, tot een punt dat ze ervan baalde dat ze op een publieke plaats waren. Een beetje blozend trok ze zich van hem terug.
      Juan grijnsde alsof hij de jackpot had gewonnen. 'Misschien moet ik toch maar eens die sleutel aan mijn broer vragen,' mompelde hij.
      'Sleutel?' vroeg ze niet-begrijpend.
      Hij gaf haar een kus. 'Nee niks.' Zijn hand gleed in die van haar. 'Welk vak heb je eerst?'
      'Economie.'
      'Ik breng je erheen.'
      June wilde zeggen dat dat niet hoefde, maar Juan grijnsde toen hij het protest in haar ogen las en trok haar mee in de richting van de trap.

Toen June bij het lokaal aankwam, was die al voor een groot deel gevuld. Jordy en Shawna zaten al naast elkaar, met Emilio en Riley achter hen. Ze zwaaide naar haar vriendinnen. Alleen Shawna glimlachte terug, Jordy zat omgedraaid op haar stoel en probeerde Emilio een stomp te verkopen, die pennen in haar haren aan het vastknopen was. Beiden lachten, en June keek er een beetje overdonderd naar, zich afvragend of ze Emilio überhaupt eens echt had zien lachen, zonder dat hij iemand uitlachte.
      Riley leunde met twee poten tegen de muur. Toen ze June zag, maakte ze grijnzend een hartje met haar duimen en wijsvingers terwijl ze met haar ogen naar het stel seinde. June glimlachte waterig, al was ze niet helemaal zeker of dit een ontwikkeling was waar ze blij mee moest zijn. Jordy had er erg mee gezeten toen Emilio al het contact had verbroken totdat de zomervakantie over was en ze had eigenlijk gehoopt dat haar vriendin inmiddels een beetje over hem heen zou zijn. Eén blik vertelde haar dat er echter nog steeds iets tussen de twee gaande was – en opeens voelde Emilio als het schoolvoorbeeld van een puber die meisjes ging plagen om aandacht van hen te krijgen.
      Ze scheurde haar blik van hen los, kijkend naar een plekje waar ze zelf kon zitten. Haar ogen gleden door de zaal totdat ze de bruine krullenbos had gevonden waar ze naar op zoek was, en een tel later vroeg ze Erik of ze naast hem mocht zitten.
      'Hé! Ja, leuk!' Hij keek even schichtig over zijn schouder naar de hoek waar Emilio zat. 'Als hij me niet weer wil wegjagen.'
      'Hij heeft me niet eens zien binnenkomen denk ik. En zelfs als hij dat wel heeft gedaan, ik wil écht niet elke les naast hem zitten. Eén is genoeg.' Ze zakte op de stoel neer. 'Sorry nog voor gisteren. Ik was echt best wel van streek.'
      'Dat geeft niet joh. Van wat ik opving, was het allemaal best heftig. Ehm... Ik weet dat je me nauwelijks kent enzo... maar als je eens ergens over wil praten...' Hij haalde zijn schouders op. 'Ik ben best een goede luisteraar.' Hij glimlachte vluchtig.
      June glimlachte terug. Het was lang geleden dat ze zich zo erg bij iemand op haar gemak had gevoeld en dat ze het gevoel had niet te hoeven nadenken over wat ze zei of hoe ze zich gedroeg.
      Het waren twee rustige uren die volgden. Tijdens het maken van hun huiswerk kletsten ze een beetje met elkaar en toen ze aan het einde van de les naar de lunch toe liepen, stelde ze hem aan Jordy en Shawna voor. Toen ze in de lunchruimte aankwamen, bleef ze een beetje aarzelend staan. Haar blik gleed naar de plaats waar Juans vrienden zaten, maar hem zag ze niet. Toen Shawna naar hun vaste tafel toe liep, besloot ze bij haar te gaan zitten. Sinds school was begonnen hadden ze elkaar niet meer gesproken.
      Erik en Jordy schoven ook aan, zodat ze ondanks Beths afwezigheid alsnog met zijn vieren waren.
      'Jordy heeft me verteld wat er is gebeurd,' zei Shawna zacht. 'Ik vind het heel erg, June. Maar ik – ik vond het ook moeilijk om haar gisteren alleen te laten. Zeker na – na wat haar zus heeft gedaan.'
      'Ik snap het wel,' antwoordde ze. 'Ik ben blij dat ze iemand had om bij uit te huilen. Heeft ze zich weer ziek gemeld?'
      'Ik denk het.' Ze boog haar hoofd en zuchtte. 'Moeilijk dit hoor. Het voelt alsof alles anders is dit jaar.' Ze keek weer op naar June. 'Ik vind het heel fijn voor je dat het zo goed gaat met Juan, maar ik ben toch blij dat je hier bent gaan zitten. Want ik – ik heb daar niet echt behoefte aan. Bij hun zitten, bedoel ik. Vooral bij Emilio dan.'
      June begreep dat maar al te goed. Ze keek even over haar schouder en zag dat het groepje jongens inmiddels gegroeid was. Juan stond een beetje aan de zijkant en leek in tweestrijd te zijn, maar zodra hij haar blik opving liep hij naar hun tafeltje toe.
      'Jullie mogen ook bij ons aanschuiven,' zei hij toen hij naast haar neer was geploft en haar een kus had gegeven. Zijn hand schoof over die van haar. 'We gaan toch niet elke pauze apart zitten?'
      June zuchtte. 'Niet al je vrienden hebben even aardig tegen tegen mijn vrienden gedaan. Je weet wat voor rotopmerkingen Emilio altijd maakt en hij heeft Erik gisteren al ter kennismaking van zijn stoel getrokken omdat híj per se naast me moest zitten.' Ze draaide haar hand om zodat hun palmen tegen elkaar rustten. 'Misschien kunnen we gewoon afwisselen? Ik kom de ene dag bij jouw vrienden zitten, jij de andere keer bij mij?'
      'Ja... dat kan wel.' Hij toonde haar een glimlach die haar ervan overtuigde dat hij het werkelijk een goed idee vond.
      Hoe goed ze het idee ook vonden, Emilio verkoos Juan blijkbaar boven de rest van zijn vrienden want hij schoof een stoel aan.
      'Ik heb altijd al eens aan de nerdentafel willen zitten.' Hij grijnsde naar Erik, die een beetje ongemakkelijk wegkeek.
      'Denk je dat je daar slim genoeg voor bent?' vroeg Jordy met opgetrokken wenkbrauwen.
      June was blij dat haar vriendin hem in ieder geval nog van repliek kon dienen, want Shawna staarde alleen nog maar naar haar bord en van Erik verwachtte ze ook niet veel input meer.
      'Kweenie. Hebben jullie een of andere freaky puzzel die ik moet oplossen voordat ik tot het nerdclubje wordt toegelaten? Of moet ik ook een van jullie neuken voordat ik mee mag doen?' Hij pakte het blikje cola dat Erik net had opengemaakt, nam er een slok van en hield het in zijn hand. 'Wat zeg je d'r van, biggie?' Hij stootte Shawna aan. 'Jij bent vast nog maagd, toch? Zou je niet door mij ontmaagd willen worden? Ik heb het nog nooit met zo'n vetzak gedaan, misschien wordt het wel mijn nieuwe kick.'
      Shawna zei niets en staarde naar haar bord. June wist zeker dat ze de boterham die er op lag de rest van de dag niet meer zou aanraken.
      'Wil je alsjeblieft weggaan?' zuchtte June.
      'Waarom? Ik zit hier best.' Hij trok zijn wenkbrauwen op. 'En ik bedoelde het aardig man. Het is toch sneu dat ze op d'r zestiende nog steeds maagd is? Het is een nobel gebaar dat ik haar een handje wil helpen.'
      'Gast, je praat echt onzin,' reageerde Juan nu ook geïrriteerd.
      'Oh ja, jullie hebben het ook nog steeds niet gedaan.' Hij grinnikte. 'Wat een stel braverds.' Hij stootte Erik aan. 'En jij, krullenbol? Heb jij al eens geneukt?'
      'Misschien moeten we even voor E applaudisseren omdat hij geen maagd meer is. Blijkbaar was dat een hele prestatie voor hem,' stelde Jordy voor en ze klapte in haar handen.
      Juan grijnsde naar haar en applaudisseerde even. Toen er mensen naar hen omkeken, stond Jordy op.
      'Even allemaal een applaus voor Emilio jongens, die vandaag blijkbaar het verliezen van zijn maagdelijkheid wil vieren! Hij deelt gratis adviezen uit, doet graag ook het een en ander bij je voor, dus wanhopige meisjes, grijp je kans! En jongens – wie weet is deze o zo experimentele knul daar ook wel voor in.'
      Jordy kreeg al snel andere leerlingen op haar hand, die Emilio een staande ovatie gaven. Emilio had boos zijn kiezen op elkaar geklemd en staarde Jordy woest aan, die naar hem knipoogde.
      'Je bent echt een fucking bitch,' gromde hij.
      'Ik weet het. Daarom zijn we ook zo'n mooi stel. Ik wacht geduldig totdat jij het ook inziet.' Ze blies hem een luchtkusje toe.
      Emilio rolde met zijn ogen, schoof zijn stoel naar achteren en liep met grote passen naar zijn vrienden toe.

Erik deed meer dan alleen het gat opvullen dat Beth in June had achtergelaten. Binnen één week voelde hij al als een betere vriend dan haar vriendin ooit geweest was. Hij kon ook goed met Jordy en Shawna overweg, al heerste er tussen Juan en hem altijd een soort spanning en veranderde hij in een compleet ander persoon als Emilio in de buurt was, alsof hij er alles aan deed om niet opgemerkt te worden.
      De pauzes waren nog steeds een beetje ongemakkelijk, of ze nu bij Juans vrienden of bij die van haar zat. Ze vond het niet erg om af en toe níét bij elkaar te zitten tijdens de lunch, maar toen ze dat eens had geopperd had hij zo geprikkeld gereageerd dat ze het maar zo had gelaten. Feit was gewoon dat Juans gezelschap ook automatisch inhield dat Emilio erbij kwam. June verdacht haar vriend ervan iets over zijn gedrag te hebben gezegd omdat hij zijn rotte opmerkingen voor Shawna tot een minimum beperkte, maar Shawna kon zijn jarenlange pesterijen natuurlijk niet zo maar aan de kant schuiven en voelde zich alleen maar ongemakkelijk in zijn buurt. Op dagen dat ze minder goed in haar vel zat, kwam ze helemaal de aula niet in en verborg ze zich ergens in de school totdat de pauze voorbij was. Beth zag ze nooit tijdens de pauzes, dus June hoopte maar dat de meiden elkaar opzochten zodat ze niet helemaal alleen waren. Toch vulde het haar met een schuldgevoel. Jordy probeerde dat uit haar hoofd te praten en hield vol dat het Shawna's eigen keuze was, en dat ze moest leren om te gaan met mensen die niet aardig waren omdat ze die nog vaak genoeg in haar leven zou tegenkomen.
      Tussen Emilio en Jordy bleef de situatie raar. De ene dag had hij geen goed woord voor haar over, op andere dagen hadden ze de grootste lol met elkaar. Afgelopen maandag had hij haar 's ochtends vroeg zelfs geappt of ze een jurk voor hem had, en die dag was hij eindelijk zijn weddenschap nagekomen en had hij de hele dag in een zwart met roze bloemetjesjurk gelopen. Wel over zijn gewone kleding heen, maar June moest hem nageven dat hij het wel aangedurfd had.
      'Oké, ik heb hier wat ideeën in opgeschreven die in me opkwamen.' Eriks stem haalde haar uit haar gedachten en ze keek op. Hij zat op haar bureaustoel terwijl June op de rand van haar bed zat. Om haar heen lagen haar tekeningen uitgestald – in elk geval een groot deel ervan, maar ze had er goed opgelet dat die van haar en Juan verborgen bleven – waar hij heel nieuwsgierig naar geweest. Het zien ervan had hem direct enthousiast gemaakt, en was het haar nieuwsgierigheid die weldra bevredigd zou worden.
      Ze pakte het schriftje van hem aan. Zijn handschrift was netjes, een beetje vrouwelijk zelfs, en las makkelijk. Haar lippen krulden om toen ze de uiteenlopende plotideeën las: over piraten, vliegtuigkapingen, alien-ontvoeringen en parallelle werelden. Onderwerpen waar zij in ieder geval nog nooit bij had stilgestaan.
      'Je moet maar kijken waar jij ook een beetje je creativiteit in kwijt kan,' zei hij. 'De meeste ideeën zijn nogal... wild.' Hij keek langs haar heen naar haar tekeningen en grijnsde. 'Al geloof ik niet dat er iets is wat jij niet kunt tekenen.'
      June beet een beetje verlegen op haar lip terwijl ze een blos over haar wangen voelde verspreiden. Behalve haar gezin, Juan en haar vriendinnen had niemand haar werk ooit bekeken en het was nog steeds moeilijk te geloven dat iemand het echt mooi vond. Ze vond de tekeningen zelf nogal... simpel. Ze waren wel gedetailleerd en ze was er ook trots op, maar ze had niet een bepaalde eigen stijl die aan dat van niemand gelijk was, al gunde ze zichzelf de tijd om die te ontwikkelen.
      'Deze lijkt me wel leuk,' zei ze. 'Over die twee tieners die wakker worden op een andere wereld. Lijkt me leuk om zo'n wereld helemaal zelf op te bouwen, zoiets heb ik nog nooit gedaan.'
      'Klinkt goed,' grijnsde hij. 'Lijkt me echt tof, zo'n hele wereld opzetten.'
      De rest van de zaterdagmiddag zetten ze hun ideeën op een rijtje en begonnen ze met het verzinnen van hun karakters. De tijd vloog voorbij, June had het gevoel dat ze nog maar een uurtje bezig waren toen April kwam vragen of Erik wilde mee-eten en of ze ook voor Juan moest koken.
      Erik stemde toe en June vertelde haar zusje dat Juan er over ongeveer een half uur zou zijn.
      Ze was net bezig met tafeldekken toen de bel ging en April naar de deur stoof om Juan binnen te laten. June liep ook naar de hal toe, wachtte geduldig totdat haar zusje klaar was met haar uiteenzetting van het nieuwe gerecht dat ze vandaag geprobeerd had en grijnsde toen Juan haar aankeek. Uit zijn blik las ze dat hij een stuk liever haar wilde omarmen dan het gezwets van haar zusje aan te horen.
      'Pas maar op dat het niet aanbrandt, April,' zei ze in een poging Juan te redden.
      'O ja!' Ze tolde om haar as en holde weer terug naar de kamer.
      June gaf haar vriend een kus en een lange knuffel. 'Hoe was het vandaag?' vroeg ze nieuwsgierig.
      Rileys neef was onlangs een eigen car-cleaning bedrijfje begonnen waarbij hij in het weekend wel wat hulp kon gebruiken. Zowel Emilio als Juan had daar direct oren naar gehad, en toen Riley had gezegd dat ze wel twee jongens konden gebruiken, hadden beiden van oor tot oor gegrijnsd.
      'Fucking vet,' antwoordde hij, zijn ogen glommen van enthousiasme. 'Echt al die dikke wagens die ik zo maar mocht aanraken... Ik was als de dood dat ik ze beschadigde maar met al dat speciale spul ging het hartstikke goed. Echt zoveel beter dan borden schrobben!'
      Zijn hand gleed in die van haar en hij liep opgetogen naar de woonkamer toe. Zodra hij die instapte, verstijfde hij.
      'Wat de fuck doet hij hier?'
      June fronste bij het horen van zijn vijandige toon en keek even opzij. Erik zat op een stoel naast het bed van haar moeder. Ze hoorde dat hij haar vertelde over het verhaal dat ze vandaag bedacht hadden en begreep niet waarom Juan daar zo onaardig op reageerde.
      'We hebben vandaag een plot bedacht voor de strip die we gaan maken. Het wordt echt zo cool!'
      'En je vond dat ik dat niet hoefde te weten?'
      Junes frons verdiepte zich en ze keek hem aan. Zijn kaak was gespannen en alle vreugde was uit zijn ogen verdwenen. 'Ik had je toch al verteld dat hij verhalen schrijft en dat we samen een verhaal wilden gaan maken?'
      'Niet dat dat vandaag was. Of ben ik soms te vroeg gekomen en was het je bedoeling dat hij inmiddels al weer weg was?'
      June trok hem terug de gang in, liet zijn hand los en sloeg verongelijkt haar armen over elkaar. 'Waar slaat dit op? Hij vroeg me vanmorgen pas of ik vandaag tijd had, ik doe helemaal niets achter je rug om. Waarom zou ik? Hij is gewoon een vriend.'
      'En weet hij dat ook?' vroeg Juan grimmig. 'Want ik zie heus wel hoe hij naar je kijkt.'
      'We zijn gewoon vrienden,' herhaalde ze. 'Jee, wat heb jij zeg? Beth haat me al en Shawna wil niet eens meer aan dezelfde tafel lunchen dankzij jouw stomme beste vriend, mag ik helemaal geen vrienden meer overhouden?'
      Boos stapte ze langs hem heen. In de kamer haalde ze een paar keer diep adem om zichzelf te kalmeren; ze wilde niet dat iemand anders iets opving over hun onenigheid en ging aan tafel zitten.
      Een erg ontspannen avondmaal werd het niet. Er hing zo'n onweerswolk boven Juans hoofd dat zelfs de tweeling stil was en ze zag dat haar moeder een bezorgde blik op hem wierp. Erik voelde zich duidelijk ook niet op zijn gemak, hij keek vooral naar zijn eten en vlak na het eten zei hij dat hij naar huis moest.
      'Sorry,' zuchtte ze toen ze met hem meegelopen was naar de deur. 'Ik weet niet wat hij heeft. Ik zal er met hem over praten. Hij is het gewoon niet gewend dat ik jongensvrienden heb.'
      'Het geeft niet,' mompelde hij, maar June zag dat het een leugen was.
      'Ik vond het in elk geval leuk vandaag,' probeerde ze hem op te vrolijken. 'We hebben grote stappen gemaakt voor ons verhaal.'
      Zijn gezicht klaarde op en hij knikte. 'Ik zal nog wat dingetjes uitwerken, dan mail ik ze wel naar je toe. Dan kun jij onze personages tekenen.'
      Ze gaven elkaar een knuffel, daarna deed ze de deur dicht.
      Toen ze terug in de kamer kwam, ontdekte ze dat Juan in de tuin stond te roken. Dat deed hij nooit als hij bij haar was, hij moest zich wel erg rot voelen. Ze ving haar moeders blik en omdat die niet zo makkelijk naar haar toe kon komen terwijl ze dat wel wilde, liep June naar het bed toe en zuchtte.
     
'Mogen de twee jongens elkaar niet?' vroeg haar moeder. 'Ik heb Juan nog nooit zo gezien.'
      Ze sloeg haar blik neer en schaamde zich een beetje voor zijn gedrag. 'Hij doet wel vaker zo als andere jongens me aandacht geven. Meestal vind ik dat niet erg omdat ik me niet op mijn gemak voel als ze dat doen, maar Erik... Erik en ik zijn gewoon vrienden en dat vindt hij blijkbaar moeilijk.' Ze zuchtte. 'Ik ga wel met hem praten.'
      Haar moeder gaf een kneepje in haar hand. 'Goed zo. Jullie komen er wel uit. Ik denk dat hij Erik als een bedreiging ziet en dat zijn eigen onzekerheid hem vooral dwarszit. Probeer hem te begrijpen, lieverd.'
      Ze wilde net naar buiten gaan toen Juan weer naar binnenkwam. Hij keek haar niet aan, maar ze wist niet of dat kwam doordat hij zich schaamde voor zijn gedrag of doordat hij nog steeds boos was. Ze pakte zijn hand vast en liep zwijgend naar boven. Haar tekeningen lagen nog steeds over haar bed verspreid en ze stapelde ze op om ruimte voor heen te creëren.
      'Vind je hem niet aardig?' vroeg ze zacht.
      Juan haalde zijn schouders op en staarde naar de muur tegenover hem.
      Zijn nukkige gedrag liet haar zuchten. 'Je moet me uitleggen waarom je opeens zo boos doet, want ik kan niet in je hoofd kijken, Juan. Ik snap het niet. Ik bracht vandaag gewoon wat tijd met een vriend door.'
      'Een vriend die zelfs blijft eten,' bromde Juan.
      'Nou en? Jordy eet hier zo vaak! Waarom is dit zo anders voor je? Alleen omdat hij een jongen is? Jij bent toch ook met Riley bevriend?'
      'Riley is gay.'
      'En als ze dat niet was, had ik me dan zorgen moeten maken?' vroeg ze een beetje sceptisch.
      'Nee,' mompelde hij. 'Maar dat is anders. Je kent die gast net en hij is nu al op je slaapkamer geweest.'
      'Om een verhaal te bedenken! Om een strip te maken?!' riep ze uit.
      'Ja? En wat voor strip? Over jullie zelf? Ga ik straks tekeningen vinden waarop je hem zoent?'
      'Hooguit onze karakters!'
      'Winter en Juice zijn ook karakters, maar gebaseerd op ons. Ik weet zeker dat je nieuwe karakter op jou gaat lijken en die van hem op hem!'
      'Dat is anders.'
      'Hoezo? Wat is daar anders aan?' Hij draaide zijn hoofd opzij en keek haar fel aan.
      'Omdat het niet hetzelfde bij me losmaakt,' antwoordde ze. 'Kom op Juan, mag ik nu nooit meer met een ander karakter werken dan Juice? We bedenken gewoon een sciencefictionverhaal, niet een of ander erotisch iets! Ja maakt je echt druk om niets. We zijn samen een wereld aan het bedenken, misschien komt er wel helemaal geen romantiek in. Onze personages zouden net zo goed broer en zus kunnen zijn!'
      Toen hij stil was, voelde ze dat de verontwaardiging omhoog bleef borrelen.
      'Het kwetst me, Juan, dat jij denkt dat ik over andere jongens zit te fantaseren en daarover wil tekenen. Zelfs als ik een karakter bedenk en die met een ander laat zoenen, betekent dat niet dat ik dat ook wil! Wat denk je van al die schrijvers dan, gaan die volgens jou ook vreemd in hun gedachten omdat hun personages, mensen die ze verzinnen op iemand verliefd worden?'
      'Ik zeg helemaal niet dat je over andere jongens fantaseert,' bromde hij. 'Het is gewoon...' Met een zucht keek hij opzij. 'Hij wil je, oké? Ik zie het aan de manier waarop hij naar je kijkt, al vanaf de allereerste dag! Hij is op je verliefd en jij bent te blind om het te zien, maar ik zie het aan alles oké? En nee, ik vind het niet fijn als jij op je kamer zit met een knul die met je naar bed wil.'
      'We zijn gewoon vrienden, Juan. Als het aan jou ligt dan vindt iedere jongen die tegen me praat me leuk.' Ze wreef even vermoeid langs haar ogen. 'En stel dat hij wel op me verliefd is. Dan wat? Denk je dat hij me gaat aanranden? Kom op, zo is hij heus niet.'
      'Nee,' mompelde hij. Hij boog zijn hoofd. 'Maar misschien dat je ook verliefd op hem wordt.'
      Plotseling leek hij heel kwetsbaar. June slikte een zucht weg en dacht aan haar moeders woorden, die het meteen bij het rechte eind had gehad. Ze draaide zich zodat ze op zijn schoot zat en tilde met beide handen zijn gezicht op.
      'Doe ik iets verkeerd, Juan? Geef ik je het gevoel dat ik niet van je hou?'
      Hij haalde zijn schouders op. 'Nee,' mompelde hij, en hij ontweek nog steeds haar blik. 'Het is gewoon... Jullie kunnen het zo goed met elkaar vinden, jullie hebben dezelfde hobby... Hij ziet er goed uit, hij is aardig... waarom zou je níét verliefd op hem worden?'
      'Kijk me eens aan,' zei ze zacht.
      Ze zag de verlatingsangst in zijn ogen toen hij zijn ogen opsloeg, een angst waar ze door het vertrek van hun vaders beiden mee kampten. 'Ik ben op jou verliefd, Juan, en ik hou van jou. Ik vind Erik heel aardig en ik voel me op mijn gemak bij hem.' Ze streelde zijn wang. 'Maar ik voel geen vlinders als ik in zijn ogen kijk, mijn lijf gaat niet tintelen als we elkaar per ongeluk aanraken, hij laat me niet blozen door een simpele knipoog. Jij bent de enige die dat doet, Juan. Vertrouw me alsjeblieft, lieverd. Geloof in mijn liefde voor jou. Je hebt écht geen reden om jaloers op Erik te zijn, en zelfs als hij inderdaad gevoelens voor mij heeft – wat ik niet geloof – dan maakt dat geen enkel verschil voor ons. Ik blijf bij jou, Juan.' Haar lippen streken langs die van hem, en fluisterend herhaalde ze: 'Ik blijf altijd bij jou.'
      Zijn armen gleden om haar heen en hij verborg zijn gezicht tegen haar nek, waar hij zachtjes een kus tegenaan drukte. 'Sorry,' fluisterde hij. 'Het is niet jouw liefde waar ik aan twijfel. Maar ik – soms kan ik de negatieve gedachten niet tegenhouden en blijven ze maar door mijn hoofd spoken. En soms – soms wenste ik dat ik ook kon tekenen of verhalen kon verzinnen zodat wij dat ook samen konden horen.'
      June glimlachte en tilde zijn gezicht weer op. 'Nou verhalen zonder lezers zijn niet leuk, dus jij kunt ons verhaal lezen en zeggen wat je ervan vindt? Misschien krijg je zelf nog wel een toffe ingeving, je bent creatief genoeg.'
      Eindelijk glimlachte hij ook weer. 'Lijkt me leuk.' Zijn handen gleden onder haar shirtje en streken langs haar rug. Iedere keer dat ze op en neer gleden, leek de zelfverzekerdheid weer wat terug te keren op zijn gezicht. Zijn vingertoppen speelden met de sluiting van haar beha terwijl hij haar haar nek kuste totdat hij bij haar oor was. 'Als dat maar niet betekent dat je met onze eigen strip stopt,' fluisterde hij. 'Want Juice en Winter zijn alweer een stapje verder gegaan dan die keer onder de brug en ik zou het fucking geil vinden als je me tekent met mijn lippen rond je tepel.'
      Een broeierige hitte verzamelde zich in haar buik toen hij zachtjes in haar hals beet. Haar handen gleden onder zijn shirt en schoven omhoog langs zijn gespierde buik.
      'Ik denk dat je wel weer even mijn geheugen moet opfrissen,' fluisterde ze terug, en ze boog haar hoofd naar achteren zodat hij haar hals beter kon kussen.
      Direct na die woorden trok hij de sluiting los en gleden zijn handen naar voren, waar hij haar borsten opving. Ze sloot haar ogen even bij het voelen van zijn ruwe, warme handen.
      'Zal ik doen lief.' Hij trok zachtjes aan haar rechtertepel en ze voelde hem tegen haar huid aan grijnzen. 'Ik zal ervoor zorgen dat je dat beeld nooit meer vergeet.' Zijn ogen schitterden baldadig toen hij haar weer aankeek. 'Maar dan moet je deze keer wel je ogen openhouden en kijken schat, in plaats van helemaal in extase te raken.'
      Zachtjes lachend, zakte hij achterover op het bed en trok haar bovenop zich, Erik alweer vergeten.
      In ieder geval voorlopig.

Reacties (1)

  • VampireMouse

    Hoiii
    Ik hou van dit verhaal!
    Ik ben de komende 3 weken op vakabtie en mn internet is ruk, dus sorry als ik niet reageer, maar dan opening al mn verhalen zodra ik wifi heb een lees ik ze rustig offline als ik tijd heb. Dan kan ik helaas niet reageren.
    Maar lees als je verhalen met liefde!!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen