Bill POV.

Het voelt toch een stuk beter nu ik niet meer in zelfmedelijden aan het verzuipen ben. Ik weet ook wel dat Tom al die tijd gelijk heeft gehad toen ik het wel deed, maar ik ben blij dat ik het zelf nu ook in zie. Het is ten slotte wel zo dat Tom is teruggekomen omdat hij mij en ook de jongens mistte omdat hij van ons houdt. Ik voel hoe Tom zijn armen om mij heen legt waarna ik mij naar hem toe draai. "Je gaat nooit meer ineens weg he?" vraag ik dan en gelijk schudt Tom zijn hoofd. "Dat ga ik zeker nooit doen, daarvoor zou ik het hier te veel missen, jij betekent veel meer voor mij dan dat ik ooit heb durven toegeven" bekend Tom dan en ik glimlach even. "En dat kon je niet eerder zeggen omdat?" vraag ik dan en Tom lacht even. "Omdat ik het ook niet aan mijzelf toegaf en zolang ik dat niet aan mijzelf kon toegeven was het eigenlijk onmogelijk om het aan jou toe te geven" zegt Tom dan waarna ik begrijpend knik. "Ja, okay, dat snap ik wel" zeg ik en Tom knikt waarna de jongens als in koor beginnen te huilen en ik lach even. "Ieder 1?" vraag ik dan en Tom knikt. "Ieder 1."

Reacties?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen