(Made by Miss L)
Omdat ik me verveel en niet echt huiswerk meer heb, heb ik besloten om nog een hoofdstuk toe te voegen vandaag. Ik probeer iedere dag iets toe te voegen, maar omdat school binnenkort nog wel eens tijd zal gaan innemen, kan ik dit niet beloven. Als je mijn verhalen leuk vindt, heb ik ook nog een eigen account, Novathetabbycat. Hier ben ik bezig met twee fanmades van Warrior Cats en Five Nights at Freddy's, alleen heb ik daar even pauze van genomen omdat ik nog niet genoeg inspiratie heb. Ook heb ik daar tips om beter te kunnen schrijven, dus je mag ze zeker lezen! Ook heb ik een verhaal al afgerond, namelijk "Het hoorde een onschuldig schoolkamp te zijn...". Hier komt vandaag of morgen een vervolg op, namelijk "We gingen een verlaten flatgebouw binnen, maar kregen er al snel spijt van...". Als je zoiets leuk zou vinden, lees het dan zeker! Ook zijn tips altijd welkom, of als je iets in een van de verhalen wil laten voorkomen of een geniaal idee hebt voor een nieuw verhaal! Je mag ons altijd een pb sturen! Maar ja, sorry dat ik jullie tijd in beslag neem door dit te schrijven, geniet maar snel van het nieuwe hoofdstuk van "Kale vlaktes"!

'Wie roostert een kakkerlak boven het vuur, Jeremy de Jong!'
Terwijl Jeremy Lily laat lachen door zijn eigen rare liedje te zingen die hij heeft gebasseerd op SpongeBob SquarePants, zijn Alex en ik druk bezig met allerlei gekke theorieën te bedenken over hoe dit alles is ontstaan.
'Misschien waren er wel aliens,' bedenk ik. 'En hebben ze iedereen in monsters veranderd!'
'Misschien was Moeder Natuur zo boos,' vervolgt Alex. 'Dat ze zowat iedereen heeft vervloekt!'
'Of er was een of ander mislukt experiment, dat het proefkonijn boos werd doordat hij de eerste was die in zo'n monster veranderde en dat hij dat andere toen aandeed en uit wraakgevoel iedereen zo heeft gemaakt!'
'Of er kwam zo'n monster uit een andere universa die de mensen heeft veranderd en gehypnotiseerd!'
'Of...' Ik wil nog iets zeggen, maar onze ogen richten zich op Lily en Jeremy die hun neuzen tegen elkaar gedrukt hebben. Een ongemakkelijke stilte hangt in de lucht en niemand weet wat te zeggen. De twee hebben ook niks door maar uiteindelijk staat Lily op en ziet ze ons. Even schrikt ze.
'Zo hé, zussie.' zegt Alex met een grijns op z'n gezicht. 'De liefde hangt in de lucht? Net zoals het awkward moment van daarnet.'
Lily krabt op haar achterhoofd en trekt een glimlach die duidelijk laat zien hoe cringe ze dit vindt.
'Het was niks,' zegt ze met een hoge stem. 'Echt niet, dat kan ik je verzekeren!'
Ik zeg niks en wil haar niet pesten, dus eet ik mijn laatste kakkerlak op terwijl Lily de track binnengaat om alles te checken, maar ik weet dat het maar een smoesje is. Plotseling horen we haar schreeuwen en rent ze de bus uit.
'Ze komen!' gilt ze, maar het is al te laat. Felle lichten cirkelen zich om ons heen en we zien vreemde wezens van hun voertuigen stappen. Het lijken op een soort brommers van gangsters, maar we weten dat dit een groot gevaar betekent. Gelukkig voor ons zijn we nooit gevonden, doordat we ons altijd verplaatsen, maar nu zullen we ons geluk wel opgemaakt hebben. Ik heb al veel over ze gehoord, maar ze zijn nog veel angstaanjagender dan ik in eerste instantie dacht. Het zijn allemaal roofdieren. De meesten lijken op panters, maar er zijn ook tijgers, leeuwen en andere katachtigen. Ze hebben veel littekens en dragen leren kleding. Achter hun stoere zonnebrillen zie ik de vechtlust branden in hun ogen en ik weet dat we echt in de purree zitten. Nu heb ik honger.
'Wat willen jullie?!' schreeuwt Alex als een of andere dappere strijder. Een van de mutanten stapt af en komt in het licht van de maan die geel gekleurd is. Meteen zie ik dat het een ander soort dier is dan de anderen. Hij heeft een witte vacht en zwarte strepen, die soms onderbroken worden door littekens in zijn vacht. Zijn ogen zijn ambergeel en zijn pupillen zijn spleetjes. Uit zijn broek steekt een lange staart die heen en weer zwiept van het plezier. Hij grijnst en meteen worden zijn vlijmscherpe tanden zichtbaar. Dit is niet iemand waar je mee moet sollen.
'Dit alles is al acht jaar gaande en jullie weten niet wat wij willen?' grinnikt hij. 'Mijn naam is Claw en ik ben de leider van deze groep die een opdracht heeft gekregen.'
'Claw?' vraagt Lily verbaasd. 'Bedoel je niet die schurk van Inspector Gadget?'
'Dat jij je dat nog kan herinneren,' fluistert Alex.
'Nee!' roept Claw geërgerd. 'Wij gehoorzamen enkel een iemand en die moeten jullie ook gehoorzamen! Grijp ze!'
Meteen springen de roofdieren op ons af en voel ik verschillende klauwen door mijn huid gaan. Pijn vult mijn lichaam en het liefst huil ik het uit, maar ik weiger. In plaats daarvan haal ik een paar scherpe glasscherven tevoorschijn en begin ze daarmee te steken. Ik zie hoe Lily aan het bijten is in de staarten en aan het krabben is en haar lange nagels terwijl Jeremy een groot stuk ijzer uit zijn broekzak haalt om daarmee aan te vallen. Steeds is zijn doel de slaap zodat verschillende mutanten bewusteloos op de grond vallen. Alex gebruikt schijnbewegingen om de vijanden voor de gek te houden en springt af en toe op hun rug om ze te irriteren. Ik kijk hem aan en zijn ogen zeggen precies wat ik denk. We moeten nu gaan, voor iemand van ons gewond raakt. Alex rent naar de track en start hem terwijl Jeremy op het dak vlucht en gaat zitten. Hij progammeert zijn wapen even en voor ik het weet, schiet hij allemaal stenen op onze tegenstanders. Lily springt ook in de bus en zoekt de weg uit terwijl ze wegrijden. Ik spring zo snel ik kan in de bus en we laten onze vijanden bloedend achter.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Het lijkt me verschrikkelijk om onder zulke omstandigheden te moeten leven. Zeker als kind!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen