. . .


Alex had geen flauw idee waarom Juice opeens wegstormde. Ze wilde achter hem aangaan, maar ze was bang voor wat Jaeden tegen Kozik zou gaan zeggen. Hulpzoekend keek ze Mila aan, die bijna onwaarneembaar knikte en Koziks rolstoel in beweging zette.
      ‘Laten we ze even alleen laten.’
      Koziks ogen schoten argwanend tussen Jaeden en haar heen en weer. Met geen mogelijkheid kon Alex raden wat er in zijn hoofd omging. Had hij gehoord dat Jaeden haar Alex had genoemd? Met een zuur gezicht keek ze de twee na. Het liefst ging ze direct met hen mee, maar ze wist dat Jaeden haar nu niet zomaar zou laten gaan.
      ‘Wat de fuck is dit allemaal, Shane?’ vroeg hij met opgetrokken wenkbrauwen. Spot droop van zijn woorden.
      ‘Wat doe je hier?’
      ‘Wat denk je?’
      Ze haalde haar schouders op. Na hem meer dan een jaar niet gezien of gesproken te hebben, had ze geen flauw idee wat ze hem moest zeggen. ‘Laat me gewoon met rust.’
      ‘Niet voordat we een fatsoenlijk gesprek hebben gevoerd. Ik heb er recht op te weten waarom ik mijn beste maatje zomaar van de ene op de andere dag ben kwijtgeraakt.’
      ‘Omdat ik een kutwijf ben,’ antwoordde ze simpel. ‘Je bent hoe dan ook beter af zonder me.’
      ‘Onzin. Als dat zo was, had ik hier niet gestaan.’ Hij slaakte een zucht en stak zijn handen in zijn zakken. ‘Kunnen we niet gewoon een kop koffie drinken, Alex? Waarom moet dit zo vijandig? Vertel me gewoon hoe het met je gaat…’ Hij keek even naar haar cut. ‘En hoe het is om bij een motorclub te zitten.’ Hij fronste iets. ‘Een 1%MC nog wel.’
      Alex beet op het ringetje in haar lip. Het was schaamte en zelfverwijt wat haar bij hem en haar andere vrienden vandaan had gedreven, en het afhouden van enige vorm van contact had alles alleen maar erger gemaakt. Ze had hun vriendschap onherstelbaar beschadigd en ze wist niet of het zinvol was om erin te gaan investeren. Hij liet haar echter ook niet echt een keuze.
      ‘Goed dan,’ zuchtte ze. ‘Maar ik moet eerst Juice vinden.’
      ‘Waarom liep die opeens weg? Denkt hij dat je een broer voor hem verzwegen hebt?’
      ‘Nee. Hij weet dat Kip en ik met z’n tweetjes waren. Ik weet niet wat er is.’
      Was het jaloezie? Ze had hem verteld dat ze vroeger een crush op Jaeden had, maar ze kon niet bedenken waarom hij daar zo heftig op zou reageren. Zwijgend liepen ze de wachtruimte uit. De stilte was opgelaten, ze waren alleen beiden geen types om over koetjes en kalfjes te praten en Jaeden vond de ziekenhuisgangen blijkbaar geen goede plaats om een serieus gesprek te voeren.
      Juice trof ze buiten aan, samen met Mila en Kozik. Hij draaide zijn hoofd weg toen hij haar zag en nam een trek van zijn sigaret. Zijn schouders waren gespannen, zijn kaak strak. Terwijl Jaeden naar Mila en Kozik toe liep, pakte Alex Juice’ hand vast en zette een paar stappen opzij zodat Kozik hen niet zou horen. Zodra ze stilstonden, trok ze haar hand terug.
      ‘Waarom ben je opeens zo boos?’
      Hij snoof. ‘Nou wat denk je zelf, mrs. Brewster.’
      Ze keek hem uitdrukkingloos aan. ‘Wát, Juice. Zeg gewoon wat je denkt.’
      ‘Je hebt zijn fucking naam aangenomen,’ siste hij. ‘Als een of andere gestoorde stalker!’
      Alex fronste. ‘Het is maar een naam man.’
      ‘Er waren miljoenen andere namen die je kon kiezen maar je hebt zíjn naam gekozen.’
      ‘Dus? Het was de eerste naam die in me opkwam. Het voelde vertrouwd. Als iets van vroeger. Ik gaf mijn beste vriend op, Juice. Voor mij was het gewoon een manier om hem niet helemaal kwijt te raken. En zelfs áls ik het deed om de reden die jij denkt, wat dan nog? Ik kende jou toen nog niet eens.’
      Juice zei niets. Over haar schouder wierp hij een blik op Jaeden. ‘Wat wil hij van je?’
      ‘Praten. Weten waarom ik hem heb laten vallen.’
      ‘Nou dat is net wat ik nodig heb. Ik dacht je een paar dagen niet met de club te hoeven delen en nou ga je met je vroegere vlam ergens rondhangen en moet ik maar hopen dat de vonken niet gaan overspringen,’ bromde hij.
      ‘Ga mee.’
      Hij keek op, fronsend. ‘Wat?’
      ‘Ik denk dat het moeilijke onderwerpen zijn die hij gaat aanhalen. Dingen waar ik nog nooit over gepraat heb, hooguit in een paar zinnen tegen jou.’ Ze pakte zijn hand vast en legde haar andere hand tegen zijn wang. ‘Ik hou van jou, Juice. Wat ik vroeger ook voor hem gevoeld heb, dat verdween op het moment dat ik jou voor het eerst zag. Ik heb niks voor je te verbergen, van mij mag je alles horen wat we tegen elkaar zeggen.’ Ze liet haar voorhoofd even tegen dat van hem rusten en zuchtte zachtjes. ‘Ik wil niet weer ruzie met je, lieverd.’
      ‘Ik ook niet,’ zei hij zacht. Hij trok zijn hand los, sloegen zijn armen om haar heen en hield hij even stevig vast. ‘Heb je echt geen gevoelens meer voor hem?’ mompelde hij bijna onverstaanbaar.
      ‘Hij maakt een hoop gevoelens bij me los, maar niks hartstochtelijks. Schaamte. Spijt. Onmacht. Hij staat symbool voor een leven dat ik ben kwijtgeraakt en dat doet pijn. Hem alleen al zien weekt herinneringen los die ik ver had weggestopt. Dingen waarvan jij zei dat ik ze moet verwerken. Misschien… misschien is daar nu de tijd voor gekomen.’ Haar ademhaling trilde even. Ze vond het moeilijk om te zeggen, maar ze wist dat het waar was. ‘Maar ik weet niet of ik het zonder jou kan.’
      Juice hield haar blik even vast en knikte toen. ‘Goed, ik ga met je mee.’

. . .


Juice had nog nooit eerder concurrentie ervaren, aangezien alle mannen die hij kende dachten dat ze een jongen was. Maar nu hij samen aan tafel zat met iemand voor wie ze heftige gevoelens had gehad, voelde hij constant de behoefte om haar hand vast te houden of een arm om haar heen te slaan om de ander te laten weten dat ze bezet was. De woorden die Alex net tot hem gesproken had, veranderden daar niet veel aan.
      Juice nam de zwarte koffie van de serveerster aan en leunde naar achteren in zijn stoel. Zijn hand rustte op Alex’ bovenbeen terwijl hij naar Jaeden keek. De twee hadden alleen kort wat woorden met elkaar gewisseld, beiden leken niet goed te weten hoe ze het gesprek moesten openen.
      ‘Dus… is er een reden waarom je je vriend vertelde dat ik je broer was?’
      Het verbaasde Juice niet dat dat de eerste vraag was die hij stelde; voor hem was die opmerking ook behoorlijk uit het niets gekomen.
      ‘Ik heb je achternaam geleend voor mijn alter ego,’ antwoordde Alex. Ze keek niet van hem weg, bloosde evenmin en als Juice nog twijfels had over het feit dat ze geen gevoelens meer voor hem had, werden die nu weggenomen. ‘Dus zodra Koz hoorde dat we dezelfde achternaam hadden, leek dat me de beste uitvlucht.’
      ‘Dus je was me niet helemaal vergeten?’ Zijn stem klonk cynisch.
      ‘Nee, natuurlijk niet.’ Ze zuchtte diep. ‘Ik wilde gewoon weg van alles. Na wat er met Lara is gebeurd… Ik kon niemand meer onder ogen komen.’ Ze staarde naar het tafelblad. ‘Ik kan het nog steeds niet.’
      ‘Weet je wat nog het bitterste is aan die dag, Alex? Dat ik toen niet alleen haar kwijtraakte, maar ook jou. Ik voelde me fucking klote Alex, en jij… jij verdween gewoon zodra we terug in de VS waren. Ik had je fucking hard nodig.’
      ‘Ik dacht dat je Gina had,’ mompelde ze.
      ‘Dat is niet hetzelfde – dat weet je zelf ook heus wel. Jij kende haar, jij…’
      ‘Ik vermoordde haar.’
      ‘Het was een ongeluk. Een waar meer mensen aan schuldig waren. Een ongeluk waar ík schuldig aan was, Alex! Denk je dat je de enige bent die zich schuldig voelde? Jij zei die ochtend tegen me dat het niet ging, ik zei dat je je moest vermannen, dat je instinct het wel over zou nemen in het veld.’
      Alex keek op. In de ogen van beide ex-militairen zag hij tranen en hij kneep even bemoedigend in Alex’ bovenbeen. Het was goed dat de twee met elkaar spraken, dat iemand haar vertelde dat het niet alleen haar schuld was.
      ‘Mijn emoties namen de overhand,’ fluisterde ze. ‘Iets wat nooit in het veld mag gebeuren.’
      ‘Maar dat gebeurt wél, Alex. We zijn geen robots, we hebben onszelf niet altijd in de hand. Ik ook niet. Ik had je in de basis moeten achterlaten, maar na de luchtaanvallen op de basis bij Umm Qasr wilde ik je bij me hebben omdat ik anders al helemaal mijn hoofd er niet bij had. Het was zo’n chaos in die dagen…’
      Alex was even stil. Nu tuurde ze naar het tafelblad. ‘Ik wist het niet,’ zei ze zacht. ‘Dat je je ook schuldig voelde.’
      ‘Het gebeurde omdat ik jou niet wilde kwijtraken.’ De stem van de man klonk zacht, verslagen. ‘Maar ik raakte je alsnog kwijt.’
      Juice schoof ongemakkelijk op zijn stoel heen en weer. Het voelde alsof die gast op het punt stond een liefdesverklaring aan zijn vriendin te doen. Hij voelde hoe diep de vriendschap tussen de twee was gegaan en hij vroeg zich af of Alex wel de enige was die meer had gevoeld dan vriendschap. Hij frunnikte aan zijn nagelriem terwijl hij zich afvroeg hoe het voor Alex geweest moest zijn, om iemand om wie je zoveel gaf de rug toe te keren – en of ze dat ook ooit bij hem zouden.
      ‘Het was egoïstisch, ik weet het,’ mompelde Alex. ‘Maar het schuldgevoel dreef me tot waanzin, ik had het gevoel dat de grond onder mijn voeten wegzakte toen ik ontslagen werd. En ik was bang dat ik net als mama…’ Ze haalde scherp adem en pauzeerde even. ‘Ik moest weg van dat leven, moest het allemaal vergeten. Ik stortte me op mijn nieuwe identiteit als Shane Brewster, verruilde het ene leven voor het andere.’
      Jaeden knikte langzaam. ‘Ik snap het wel.’ Hij zuchtte. ‘Hoe gaat het nu met je? Hoe lang leef je nu al als man?’
      ‘Zeven maanden.’
      ‘En behalve Juice weet niemand dat je een meisje bent?’
      ‘Eén iemand weet het. Juice versprak zich toen hij dacht dat ik dood was. Maar hij houdt het stil.’
De bittere toon waarop ze de laatste woorden uitsprak, ontging Jaeden niet, maar hij verkoos ervoor er niets over te zeggen. ‘En wat is je plan? Hopen dat niemand er ooit achter komt?’ Hij klonk sceptisch.
      ‘Ik wil mijn top rocker halen. Volwaardig lid worden. Kip stierf vlak daarvoor. Ik doe het voor hem. Zodra ze me willen inpatchen ga ik hun vertellen wie ik werkelijk ben.’
      ‘Da’s wel link…’
      Ze haalde haar schouders op. ‘Ik raak dat leven dan waarschijnlijk kwijt. Maar deze keer hou ik daar op zijn minst rekening mee.’
      ‘Het ziet er naar uit dat je er in elk geval nog iets leuks aan overhoudt,’ knipoogde hij .
      Alex glimlachte en verstrengelde haar vingers met die van Juice. Ze keek naar hem op. ‘Het zal niet makkelijk zijn om dan aan de zijlijn te staan, maar je moet wat over hebben voor de liefde hè?’ Ze kneep even in zijn hand. ‘Hoe gaat het met Gina?’ Ze wierp een blik op Jaedens hand. ‘Ik dacht dat jullie wel getrouwd zouden zijn inmiddels.’
      ‘We zijn niet meer bij elkaar.’
      ‘Wat?’ Hij voelde Alex naast zich verstijven. ‘Maar – maar jullie waren verloofd! Je had haar dat mooie aanzoek in Australië gedaan.’
      Hij knikte, een trieste uitdrukking op zijn gezicht.
      ‘Wat is er gebeurd dan?’ Ze boog haar hoofd. ‘Nu voel ik me nog rotter omdat ik er niet was om je te steunen.’
      ‘Waarschijnlijk had ik je toch weggeduwd.’
      ‘Waarom?’
      Hij zuchtte diep. Zijn ogen schoten even naar Juice. Er ontstond een rare kronkel in zijn maag, alsof hij aanvoelde dat hij iets zou gaan horen wat hij niet leuk vond. ‘Ik was er erg kapot van, dat je opeens verdween. In het begin was ze wel begripvol, maar na een paar weken…’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Ze beweerde dat ik meer voor jou voelde dan voor haar. Ik zei dat het onzin was, maar ik kon haar niet overtuigen.’
      De manier waarop zijn ogen heen en weer schoten tussen Alex en hem, vertelde Juice dat zijn ex het bij het rechte eind had gehad. Als de twee hun vriendschap herstelden, zou Alex dan op een dag ook tot die conclusie komen? Het voelde alsof die twee al een lange tijd op elkaar verliefd waren geweest zonder dat ze het van elkaar doorhadden. Aan de ene kant wilde hij die wetenschap onder een berg zand begraven, aan de andere kant wist hij dat twijfels en geheimen toch alleen maar gingen broeien. Als ze er toch liever met hem vandoor ging, kon hij dat maar beter meteen weten. ‘En? Was dat echt onzin?’ vroeg hij.
      Alex draaide haar hoofd opzij en keek hem een beetje onthutst aan.
      ‘We kunnen maar beter alles op tafel gooien toch? Ik heb geen zin om hetzelfde door te maken als die Gina. Jij was jarenlang verliefd op hem en iets zegt me dat het een stuk meer wederzijds was dan je altijd dacht, dus dan weten jullie dat nu van elkaar. Als jullie toch wat met elkaar willen beginnen, doe het dan nu en niet op het moment dat ik –‘ Hij wilde zeggen ‘je ten huwelijk heb gevraagd’, maar hij twijfelde er niet aan dat ze dan zou gaan flippen en zei daarom: ‘dat wij samen plannen voor de toekomst gaan maken.’ Hij stond op. ‘Ik laat jullie wel even alleen.’
      Voor hij kon weglopen, greep ze zijn pols vast en keek omhoog. ‘Dit verandert niets, Juice. Ik meende wat ik net tegen je zei.’ Haar groenbruine ogen hielden zijn blik vast. ‘Ik wil jou. Vanaf het moment dat ik in je ogen keek wilde ik jou.’
      Een beetje overdonderd staarde Juice haar aan. Alex was niet iemand die zulke dingen vaak toegaf waar anderen bij waren. Zijn ogen schoten naar Jaeden, die hem een knipoog gaf.
      ‘Die pitbull laat je echt niet los, jongen. Als die eenmaal haar tanden ergens in zet…’
      Zijn luchtigheid luchtte hem op, er straalde geen jaloezie van zijn gezicht. Aarzelend zakte Juice weer naar zijn stoel, Alex hield zijn hand nog steeds vast.
      ‘Ik zal niet ontkennen dat ik met Alex naar het altaar wil lopen,’ zei Jaeden met een grijns. ‘Maar dan wel om haar weg te geven.’
      ‘Ga weg met je altaar. Dan moet ik zeker nog een trouwjurk aan ook. Ik dacht het niet.’
      ‘Dan gaan jullie allebei in pak,’ grijnsde hij.
      Juice trok een mondhoek op, maar zijn lach haalde zijn ogen niet toen hij zich afvroeg of Alex echt niet wilde trouwen. Want hij wilde het wel, op den duur. Hij wilde wel dat ze zijn naam droeg, dat ze ook op papier de zijne was.

Die avond besloot hij toch voorzichtig te polsen of ze echt geen wens om te trouwen had. Een opening was niet moeilijk te vinden; Alex vroeg hem zelf al wat zijn gedachten bezighield. Ze stonden samen onder de douche, streelden en kusten elkaar maar ze voelde feilloos aan dat hij afgeleid was.
      Ze sloeg haar armen om zijn middel en trok zijn verhitte lichaam tegen haar verhitte lichaam aan. ‘Denk je nog steeds dat ik er met Jaeden vandoor wil gaan?’
      ‘Nee,’ zei hij, en hij hield haar blik even aan om haar te laten weten dat hij het meende; hij wilde niet het jaloerse vriendje uithangen en moest haar erin vertrouwen. Hij kuste haar schouder en likte een paar druppels weg om de spanning wat te verlichten. Het moest geen zwaar onderwerp worden; hij was gewoon benieuwd.
      ‘Ik dacht gewoon aan wat je zei. Het klonk een beetje… alsof je nooit zou willen trouwen.’
      Ze haalde haar schouders op. ‘Van mij hoeft het inderdaad niet zo nodig. Zoveel toevoegende waarde heeft het niet. Zit je onze bruiloft al te plannen dan?’ vroeg ze met opgetrokken wenkbrauw.
      ‘Nee,’ mompelde hij. ‘Maar… ik weet niet…’
      Hij voelde zich een beetje opgelaten. Hij dacht dat meisjes altijd over hun huwelijksdag droomden, dat ze er grootste verwachtingen van hadden. Zijn meisje natuurlijk niet, die was veel te nuchter voor zoiets. Ergens vond hij het jammer. Haar op een mooie plek ten huwelijk vragen, een ring om haar vinger schuiven… de vreugdetranen in haar ogen zien als ze ‘ja’ snikte… Het leek hem mooi, een dag om nooit te vergeten en altijd met een glimlach op terug te kijken.
      ‘Ik had altijd wel gedacht dat ik zou trouwen,’ antwoordde hij zacht. ‘Heus niet binnen een jaar ofzo, maar gewoon, ergens daarna.’
      ‘Dan trouwen we dan toch?’ antwoordde Alex schouderophalend. ‘Als jij het wel belangrijk vindt.’ Ze grinnikte zacht. ‘En als je het werkelijk zo lang met me uithoudt.’
      Ze vergrootte de afstand tussen hun lijven iets zodat haar handen omhoog langs zijn borst konden glijden. Juice probeerde het sombere gevoel van zich af te laten glijden. Ze was gewoon niet zo romantisch – daar moest hij niet zo zwaar aan tillen.
      Zijn handen vonden ook hun weg naar haar bovenlijf en streelden haar borsten terwijl hij haar kuste en daarbij plagerig aan het metalen ringetje zoog. Toen hij haar tepels tussen zijn vingers draaide, gromde ze tegen zijn lippen. Haar mond verplaatste zich naar zijn nek, waar ze hem kuste en zoog, en verder naar beneden, naar de tatoeages op zijn borst. Zijn handen gleden naar haar achterwerk en hij trok haar dicht tegen zich aan. Zijn erectie klopte tussen haar benen, maar hij maakte nog geen aanstalten om verder te gaan.
      ‘Wil je wel mijn Crow?’ vroeg hij toen haar lippen langs het inkt op zijn bovenlijf gleden.
      Ze keek op en staarde hem even peinzend aan.
      Zijn schouders zakten naar beneden. ‘Nou, dat is ook niet het enthousiasme waarop ik had gehoopt.’
      ‘Een ring kan je nog van je vinger trekken, maar zo’n tattoo is voor altijd.’
      ‘Dus? Dat is toch het hele idee?’ Hij trok zijn handen van zijn lijf terug. ‘Het lijkt alsof jij überhaupt niet naar de toekomst kijkt.’
      ‘Juist wel, Juice.’ Ze pakte zijn handen. ‘Maar ik hou ook rekening met een toekomst waarbij we misschien niet bij elkaar kunnen zijn. We weten niet wat er gebeurt wanneer ik bekendmaak dat ik een vrouw ben. Misschien kicken ze me alleen uit de club, maar ze kunnen me ook helemaal uit Charming verbannen. En dan wat? Jij bent gebonden aan de club. Als ze me die straf opleggen, dan kun je niets anders doen dan je erbij neerleggen.’
      Haar woorden maakten hem stil. Eigenlijk had hij daar nog nooit aan gedacht, en hij voelde een wrang gevoel in zijn maag.
      ‘Ik zou je nooit laten gaan, Alex…’
      ‘Jawel.’ Ze legde een hand tegen zijn wang. ‘De club is je leven, Juice. Je hebt voor dit leven gekozen en ze laten je er niet van weglopen om bij een vrouw te kunnen zijn die zij hebben verbannen. Je zou iets anders boven de club verkiezen en iedereen zal zich verraden voelen. Dat loopt niet goed af. Voor ons allebei niet.’ De vingers van haar andere hand verstrengelden met die van hem. ‘Dat is het slechtste scenario. Misschien verbannen ze ons allebei. En misschien verbannen ze me helemaal niet.’ Ze tilde zijn hand op en drukte er een kus tegenaan. ‘Ik wil je Crow, Juice.’ Haar hand gleed naar de zijkant van haar nek, waar hij haar het liefst kuste. ‘Hier. Hier wil ik hem. Maar dat wil ik pas als we ook echt samen kúnnen zijn, dus nadat ze een oordeel over me hebben gesproken. Dan word ik je Old Lady… of ik word een herinnering. Een herinnering die we allebei zullen moeten vergeten om er niet ongelukkig door te worden. En ik… ik wil straks niet elke dag herinnerd worden aan wat ik verloren ben, als ik in de spiegel kijk, je Crow zie en niet eens weet hoe het met je gaat.’
      Juice beet op de binnenkant van zijn wang. Hij begreep haar, en toch kwamen haar woorden hard aan. Ondanks hun moeizame relatie voelde het alsof hij op een roze wolk zat; alsof hij een sprookje leefde waarbij hij er automatisch van uitging dat ze uiteindelijk lang en gelukkig zouden leven.
      Maar niet alle sprookjes liepen goed af.

Reacties (1)

  • Sunnyrainbow

    Die laatste zin bevalt me niet..

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen