Foto bij Scar 90

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Ik ben net agressief op zoek naar waar de honing ook alweer ligt wanneer ik opeens onregelmatige voetstappen hoor. Ik ga meteen rechtovereind staan.
'Paige?' vraag ik gealarmeerd. Het klinkt niet normaal. 'Paige, ben jij dat?'
'Nathan?' hoor ik haar zeggen. Haar stem trilt en klinkt zwakjes. En, besef ik, ze klinkt bang. Mijn maag verkrampt wanneer ik het hoor. 'Nathan, ik voel me niet zo-'
Ik ben nét niet op tijd bij haar om haar op te vangen wanneer ze bewusteloos op de grond valt.

Door de schrik heen weet ik nog nét te beseffen dat ik haar waarschijnlijk niet op de grond moet laten liggen tijdens mijn zenuwinzinking. Ik til haar snel van de grond en draag haar naar de bank, waar ik haar zo voorzichtig mogelijk neerleg, alsof ze van glas is. Terwijl ik haar hoofd even optil om te kijken of er geen bloed is, besef ik dat ik al heel erg lang "fuck fuck fuck fuck fuck" aan het zeggen ben. Ze heeft gelukkig geen open hoofdwond, maar ik kan het geluid van haar hoofd dat de grond raakte niet vergeten.
Ik buig paniekerig over haar heen en strijk een pluk haar uit haar gezicht, waarna ik mijn hand op haar wang laat liggen, alsof ik haar zo weer wakker kan maken.
'Paige?' vraag ik angstig. Mijn stem trilt. 'Paige? Word wakker. Paige, gaat het?'
Ik weet niet waarom ik verbaasd ben dat ze niet antwoordt.
Ze is niet lang buiten bewustzijn. Ongeveer een halve minuut later - net wanneer ik mezelf aan het afvragen ben of ik gewoon niks moet doen of een ambulance moet bellen of mezelf uit het raam moet gooien en wachten tot alles zichzelf oplost - opent ze knipperend haar ogen weer. Ze kreunt van de pijn en schermt met haar hand haar ogen af van het licht.
'Paige,' verzucht ik, maar ik kan de bezorgdheid niet van me afschudden. 'Paige, gaat het?'
Ze kermt even. Als het al echte woorden zijn die ze zegt, kan ik het niet verstaan.
'Ik breng je naar het ziekenhuis,' beslis ik.
Blijkbaar is dat vooruitzicht erg genoeg om een reactie uit haar te krijgen, want ze maakt een afkeurend geluid en zegt kreunend: 'Nee. Nathan, ik was gewoon duizelig. Komt door de hersenschudding, waarschijnlijk. En ik heb weinig gegeten. Gewoon duizelig. Geen coma.'
'Weet je het zeker?' vraag ik, want er zijn maar weinig dingen zo moeilijk als een onwillige Paige in het ziekenhuis te krijgen.
'Ja. Ja, ik weet het zeker. Het-het doet gewoon even pijn,' verzekert ze me, maar op het laatste begint haar stem even te kraken.
Ik pak met één hand de hare vast en strijkt met de andere over haar haar.
'O-Oké,' zeg ik kleintjes. 'Oké, maar vertel me alsjeblieft wat ik wél moet doen. Want ik... ik weet het niet meer.'
Ze maakt een volledig ondefinieerbaar geluidje en haar ogen gaan weer dicht.
'Paige?'
Geen reactie.
'Paige?'
Niks.
Met trillende handen peuter ik mijn telefoon uit mijn broekzak en toets een nummer in.
'Hallo?'
'Hailey? Met Nathan. Je... Je moet langskomen,' sputter ik. Ik wist niet dat het mogelijk was om zoveel zenuwtrekjes tegelijk te hebben.
'Nathan? Nathan, wat is er aan de hand?' vraagt ze, haar stem één en al bezorgdheid.
'Paige is flauwgevallen en ik-ik kon haar niet op tijd opvangen en ze raakte echt heel hard de grond en haar hoofd klapte tegen de grond en heeft al een hersenschudding en ze werd net na een halve minuut wel weer wakker, maar nu is ze weer bewusteloos en ze reageert nergens op en ze zei dat ik haar niet naar het ziekenhuis hoefde te brengen en je moet langskomen en ik weet niet meer wat ik moet doen,' ratel ik.
Even hoor ik vooral een hele hoop "uh" en "uhm" aan de andere kant van de lijn, maar dan vraagt ze: 'Heeft ze een hoofdwond?'
Haar stem is van bezorgde vriendin overgeslagen naar professionele dokter en de overgang was zo plotseling, dat ik er even door uit het veld ben geslagen.
'Wat?' Ik kan officieel niet meer nadenken boven de capaciteiten van een kleuter.
'Bloedt ze, Nathan?'
Ik schud mijn hoofd, realiseer me dat ik aan het bellen ben, en zeg hardop: 'Nee. Nee, dat niet.'
'Was ze aanspreekbaar toen ze net wakker was?'
'Ja,' ik sla mijn armen om me heen, mijn blik vastgelijmd aan Paige. 'Ja, eventjes wel.'
Heel even valt er een stilte, met ingehouden adem. Dan vraagt Hailey, bijna bang: 'Ze ademt nog wel, toch?'
Ondanks dat het antwoord een volmondige ja is, is de vraag alleen al beangstigend genoeg om me weer helemaal in paniek te doen raken.
'Ja. Ja, ze ademt.'
Ik hoor aan de andere kant van de lijn gedempt overleg en een rinkelende sleutelbos.
'Het klinkt niet alsof je per direct naar de eerste hulp moet, maar Marco en ik komen meteen langs, oké? Ga nergens heen. We zijn er zo snel mogelijk.'

Nog geen kwartier minuten later gaat de deur open, wat waarschijnlijk betekent dat Marco zich niet helemaal aan de snelheidslimiet gehouden heeft. Ik zit nog steeds paniekerig naast Paige op de bank, die alleen maar heel even haar ogen heeft geopend om iets in het Russisch te mompelen, maar wakker was ze niet echt.
Ik kom een beetje wankel overeind om plaats te maken voor Hailey, die Paige even van dichterbij wil bekijken. Ondanks dat ik gezegd heb dat het niet zo was, checkt ze nog een keer of ze geen hoofdwond heeft. Ik neem het haar niet kwalijk. Ik zou mij ook niet helemaal vertrouwen als ik er zo aan toe ben.
Ze raakt even kort haar gezicht aan, maar trekt dan verschrikt haar hand terug.
'Jezus fucking Christus, waar komt deze koorts vandaan?' stoot ze verschrikt uit.
'Ze heeft een longontsteking,' mompel ik.
Plotseling voel ik Marco's hand op mijn schouder en ik kijk met een ruk opzij. Een beetje verbouwereerd kijk ik hem aan. Waarschijnlijk zie ik er echt niet uit.
'Hey, Nathan, ga even zitten,' zegt en en hij leidt me naar een stoel voordat ik heb kunnen beslissen of ik dat wil of niet. Ik laat me neerploffen en staar vermoeid naar Paige, met Hailey ernaast.
'Kun je me vertellen wat er precies gebeurd is, Nate?' vraagt ze.
'Ik... eh... Ik was ontbijt aan het maken en-en Paige kwam uit de slaapkamer. En ze... ze liep heel raar en toen zei dat dat ze zich niet goed voelde en toen viel ze flauw en ik was net te laat om haar op te vangen en ze raakte de grond echt heel hard en ik-ik wil niet dat ze pijn heeft. Ik weet niet wat ik met mezelf zou moeten doen als ze nog meer pijn heeft omdat ik...'
Ik kan mijn zin niet afmaken en haal een hand door mijn haar.
'Hey, Nathan, het is oké. Het valt wel mee. Ik denk niet dat je naar het ziekenhuis hoeft te gaan, maar ik zou wel even voor morgen een afspraak maken bij de dokter. En zorg dan even dat ze bloedonderzoek doen, want het zou me niet verbazen als ze bloedarmoede heeft. Verder kun je niet veel doen. Maak haar tijdens het slapen om de paar uur even wakker - als dat kan - en laat haar de komende tijd niet te lang achter elkaar televisie kijken vanwege haar hersenschudding.'
Net wanneer ik wil instemmen, begint Paige kermende geluidjes te maken en ik schiet overeind uit de stoel. Ik val op mijn knieën bij de bank neer en pak haar hand weer vast.
'Paige?' vraag ik nerveus. 'Paige, liefje?'
Ze opent moeizaam haar ogen en meteen gaat haar hand weer omhoog om zich af te schermen tegen het licht, net als de eerste keer.
'Marco, schat, kun je het licht even uitdoen?' vraagt Hailey, die het ook al gezien heeft.
Hij doet meteen wat ze zegt en na een tijdje laat Paige haar hand zakken. Ze probeert overeind te komen, maar ik leg voorzichtig een hand tegen haar schouder en duw haar terug.
'Blijf maar even liggen, lieverd.'
'Wat is er gebeurd?'
'Je bent flauwgevallen en hebt je hoofd gestoten,' zegt Hailey. Ze laat er geen gras over groeien en vervolgt: 'Ik ga je een paar vragen stellen en je moet proberen antwoord te geven, oké? Het is gewoon om te kijken in hoeverre je bij bewustzijn bent oké?'
Haar blik flitst even naar mij toe en ik knik zachtjes.
'Weet je waar je bent?' vraagt Hailey.
'Bij Nathan,' mompelt ze en ik knijp even zachtjes in haar hand ter bevestiging.
Haar ogen glijden langzaam weer dicht. Ik zie haar er heel even tegen vechten, maar het heeft niet veel zin.
'Paige, probeer even je ogen open te houden, oké?' gebied Hailey.
'Het doet pijn,' jammert ze, bijna in een snik. Mijn maag verkrampt wanneer ik het hoor.
'Ik weet het, maar je moet het toch even doen. Doe het voor mij. Zometeen mag je slapen,' zegt Hailey, waarna ze verdergaat met haar kruisverhoor. 'Weet je welke dag het is?'
Even is het stil. En even loopt over in best wel lang.
'Zondag?' antwoordt ze dan, bijna vragend. Het verbaast me bijna dat ze het goed heeft. Nadat je een week ontvoert bent geweest, kan ik me voorstellen dat je de dagen een beetje kwijt bent geraakt. Maar opeens is het enige wat ik voor me kan zien Paige in die loods, de dagen aftellend tot haar vrijlating of dood.
'Kun je me vertellen hoe je heet?'
'Agraishka,' antwoordt ze met slepende stem. Alsof ze de sfeer in de ruimte om voelt slaan, verstijft ze. 'Paige. Ik bedoel Paige. Bourgeoiselle.'
Hailey kijkt Marco even aan, en daarna mij. Haar blik is vragend. Ik schud mijn hoofd. Ik ga haar geheim niet verklappen.
'Oké... Waar ben je gebo-'
'Misschien kun je beter ander soort vragen stellen,' onderbreek ik haar, mijn stem net iets te hoog.
Weer een onderzoekende blik van Hailey. Dan knikt ze langzaam. Ik zie de tandwieltjes in haar hoofd haast draaien.
'Oké. Heb je pijn?'
'Ja,' mummelt ze.
'Waar?'
'Mijn hoofd,' antwoordt ze en ik zie dat haar ogen vochtig worden. 'En-En mijn ribben.'
Hailey knikt.
'Oké. Paige. Ik moet nu even met een lampje in je ogen schijnen om je pupilreflexen te testen. Het felle licht kan misschien een beetje pijn doen,' waarschuwt ze.
Paige maakt bij voorbaat een jammerend geluid en bij gebrek aan beter haalt Hailey haar telefoon tevoorschijn. Ze houdt Paiges ooglid open en schijnt er even in. Paige laat een snik ontsnappen. De kamerlampen gaven haar al hoofdpijn. De zaklamp moet nog veel erger zijn.
'Oké. Je pupilreflexen zijn gewoon goed. Dat is mooi. Je hoeft niet naar het ziekenhuis, nu, maar je moet morgen wel naar de dokter. Ik denk dat je flauwviel door een combinatie van je hersenschudding en bloedarmoede. Dat moet even opgelost worden. Morgen wordt dat wel geregeld. Je hoeft je er nu geen zorgen over te maken.'
'Morgen werken,' prevelt Paige.
'Je kunt morgen absoluut niet werken, Paige,' zegt Marco, nog voordat ik dat kan. 'Echt, ik waardeer je enthousiasme, maar denk alsjeblieft aan jezelf.'
Ze maakt een kreunend geluid van ongenoegen en pijn, maar heeft de woorden niet meer om te protesteren.
'Ik wil slapen,' mompelt ze, vechtend tegen het dichtzakken van haar oogleden.
'Het is oké,' zegt Hailey. 'Je mag gaan slapen.'
Paige draait zich een heel klein beetje in mijn richting en pakt iets steviger mijn hand vast. En dan is ze binnen een paar seconden weer weg.
Hailey geeft me een klap op mijn schouder en een kus op mijn wang.
'Wij gaan weer, Nate. Laat haar slapen zolang ze nodig heeft, maar maak haar telkens om de paar uur weer wakker en vraag haar een wat. Laat haar wat drinken en misschien wat eten. De eerste paar keer gaat het een beetje zijn alsof je voor een klein kind moet zorgen, maar later op de dag zal het alweer beter gaan. Bel me als er iets is. Bel me sowieso ergens in de middag wel, trouwens.'
Ik knik stilletjes, niet in staat weg te kijken van Paige.
'Oké. Dank je,' zeg ik afwezig.
Hailey loopt weg en ik voel nog een klopje op mijn schouder. Deze keer van Marco, zo te voelen.
'Wens haar beterschap wanneer ze weer bij kennis is. Doe het rustig aan,' zegt hij.
'Dank je,' mompel ik weer, bij gebrek aan iets beters om te zeggen.
Ik kijk niet eens op wanneer ze weglopen. En ook niet wanneer ik de deur dicht hoor gaan. Ik kijk alleen maar naar Paige.
Terwijl zij weg was, had ik 's nachts voortdurend nachtmerries, vooral van haar en haar dood. Dit is precies hoe ik haar voor me zag als ik droomde van haar lijk. Het enige wat er mist is de verwondingen. De gelijkenis is doodeng.
Ik heb geen idee hoe lang het duurt tot ik weer bewust genoeg ben om haar op te tillen en naar bed te dragen. Zelfs wanneer ze toegedekt in bed ligt, zo veilig als maar kan, kan ik haar niet alleen laten. Ik ga op mijn rug bij haar liggen en leg haar bovenop me, haar wang tegen mijn borstkas. Ik sla een arm om haar heen en laat haar niet meer los. Mijn andere hand vindt haar pols en ik vouw mijn vingers eromheen, zodat ik haar hartslag kan voelen. Ik klamp me haast wanhopig vast aan het ritme. Het is het enige wat ik nog voel.
Het is het enige wat me ervan kan overtuigen dat ze niet echt dood is.

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen