(Made by Miss L)

Terwijl ik op mijn bed lig, kijk ik doelloos naar het plafond. Ik hoor hoe Jeremy en Lily grinnikend aan het praten zijn en ik ben aan het wachten op Alex. Gelukkig komt hij al snel binnen zonder te praten. Wij drieën kijken elkaar even verbaasd aan, maar wanneer Jeremy iets wil zeggen, is hij al in slaap gedommeld. Al snel daarna slapen ook mijn vrienden al, alleen ik moet het met veel moeite doen.

Ik sta voor een huiveringwekkend kasteel en de angst bekruipt me. Het is gemaakt met pikzwarte stenen en met de rode zon op de achtergrond ziet het er niet bepaald veilig uit. Ik hoor gegil van binnen komen en herken meteen de stem. Jeremy en Lily. Twee bewakers staan bij de poort, maar ze lijken me niet te zien. Uiteraard, het is maar een droom. Wacht, een droom? Zei ik nou serieus een droom?! Dit is een nachtmerrie! Moet je nagaan dat het net pas is begonnen. Ik weet zeker dat er meer komt. Zonder aarzeling ga ik het kasteel binnen. Het kasteel is van binnen nog huiveringwekkender dan van de buitenkant. Met vers mensenbloed is er op de muren getekend. Zelfs de tekeningen zijn vreselijk. Het zijn van die stokmannetjes die gemarteld en vermoord worden. Het lukt me net om mijn kots in te slikken. Gadverdamme, geroosterde kakkerlakken zijn heel erg vies als je ze de tweede keer in slikt. Ik hoop dat ik dat nooit meer hoef te doen, maar hoogstwaarschijnlijk heb ik het fout. Ik ben nog nooit in dit kasteel geweest, dus heb ik geen idee waar ik nu heen moet! Ik kan linksaf, een trap naar beneden. Rechtsaf, ook een trap naar beneden en rechtdoor. Ach, ik kan altijd nog terug, right? Dus kies ik maar gewoon voor links. Ik hoor gegil en geschreeuw van pure pijn en wanhopige kreetjes die roepen om hulp. Helaas kan ik ze niet helpen, ik ben hier niet echt. Maar Lily ook niet en Jeremy ook niet, toch? Die zitten veilig in hun bed. Waarom doe ik dit dan? Waarom zou ik het niet doen? Het is toch maar een droom, dus kan er niks gebeuren. Als ik de ruimte enter, zie ik hoe mensen mishandelt worden. Ik kan het niet aan en ren naar de andere kant, Nogmaals ga ik omlaag en daar kom ik uit in de kelder. Weer geen Lily en Jeremy. Waar kunnen ze toch zijn? Er is maar één kant die ik niet genomen heb, rechtdoor. Hier om ik uit bij een gigantische troonzaal. In het midden staan twee mutanten met twee kinderen. Oh nee, Lily en Jeremy! Aan de zijkant zijn een stel cellen. Ze zijn piepklein en er kunnen alleen maar kinderen in. Dat is nog niet het ergste. Tegen de muur staan aan de linkerkant en de rechterkant harnassen met skeletten erin. Daar tussenin staat een troon. Hij is werkelijk waar huiveringwekkend. Het is niet zomaar een troon, hij is gemaakt van botten. Dijbenen, ribben, wervels, noem maar op! Helemaal bovenaan op de troon staan drie schedels. Een kleine van een kind, eentje van een volwassene en een schedel van een bejaarde. Op de troon zit de meest angstaanjagende mutant die ik ooit in mijn leven heb gezien. Hij is nog gedeeltelijk menselijk, maar niet helemaal. Hij heeft een paarse huid en bruine haren met een paar grijze plukken. Zijn ogen zijn onheilspellend rood vol wraaklust en agressiviteit. Je kan het wel bloedrood noemen. Net als zijn handlangers heeft hij leren kleding, maar dat is dan ook het enige wat hij gemeen heeft met zijn hulpjes. Hij heeft een paarse huid en zes armen! Hij staat op en nu is hij nog veel angstaanjagender. Hij is ook nog eens zo'n 3 meter lang! Lily en Jeremy bevriezen en stoppen met murmelen en tegen stribbelen.
'Zo, zo, zo,' zegt hij geamuseerd. 'Kijk eens wie we hier hebben. Twee schattige, kleine kinderen. Vandaag zullen jullie eindelijk niet meer te hoeven vechten voor je leven!'
Hij grinnikt.
'W-Wat bedoel je?' stamelen Jeremy en Lily angstig.
'Het lijkt me slecht mensen van jullie leeftijd te hypnotiseren of te veranderen,' legt hij uit. 'Maar uiteindelijk moeten ook jullie een keuze maken, is het niet? Mensen zijn vreselijke wezens. Ze denken alleen maar aan zichzelf en doen alles wat ze kunnen om te krijgen wat zij willen. Wat ze er ook voor moeten doen. Ze laten liever anderen lijden dan niet te krijgen wat ze willen. Sluit je bij ons aan! Dan hoeven ook jullie geen onnodige pijn meer te hebben.'
'Mooi niet!' gilt Lily en ik bewonder haar moed. 'Wij blijven de squad trouw! Ik wil Agnes niet verraden! Noch mijn broer!'
'In dat geval.'
Hij wijst met zijn hoofd naar de mutanten en meteen krijgen ze een sprankeltje plezier in hun ogen.
'Klaar voor de marteling?'

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Wat een gestoorde idioot. Hij gaat een stelletje kinderen martelen!

    1 jaar geleden
    • MissEL

      Dat kan je wel zeggen ja!
      ~Miss L

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen