Die nacht had ik geen oog dichtgedaan. De hele nacht lang had ik onder de dekens artikelen gelezen, filmpjes gekeken en onderzoeken bestudeerd. Het bleek dat er een stuk meer bewijs voor het bestaan van Keyon’s stoornis was dan ik had gedacht. Om eerlijk te zijn had ik altijd gedacht dat het hebben van meerdere persoonlijkheden een bijwerking van schizofrenie was, al bleek het dus dat die twee niks met elkaar te maken hadden, ondanks dat sommige symptomen wel overlapten. Toen ik hem die ochtend bij het ontbijt zag, en weer herinnerd werd aan wat een oprechte en bescheiden jongen het was, besloot ik definitief dat ik hem geloofde, dat hij dus eerlijk tegen me was en dat ik mijn beste wilde doen om hem te begrijpen. Een deel van dat gevoel stamde af van wat hij eerder in de hal had gezegd over zijn probleem, voordat ik wist wat het was:
‘Hoe weet je dat ik het niet zal begrijpen?’
‘Omdat niemand dat doet. Jij zult alleen maar denken dat ik lieg, dat het waanvoorstellingen zijn, of dat ik aandacht wil.’
Juist daarom wilde ik bewijzen dat ik anders was, dat ik het wel kon snappen. Ook wilde ik hem ontzettend graag troost bieden, en die persoon zijn die hem wilde helpen, die hij nooit gehad had. Ik wilde hem de steun bieden die hij al die jaren had moeten missen.

‘Hey,’ begroette ik hem op het moment dat hij zijn lepel in zijn yoghurt stak.
‘Hey,’ zei hij terug.
‘Sorry als dit misschien een beetje onbeleefd kan klinken, maar ben jij Keyon?’ vroeg ik zachtjes.
Hij glimlachte gelukkig om mijn vraag, en knikte alleen, omdat zijn mond vol yoghurt zat. Hij slikte, en antwoordde op fluistertoon: ‘Ja, ik ben het. Geen zorgen, het is niet onbeleefd om te vragen, als je het maar niet om de seconde doet. We zullen het aangeven als er een switch heeft plaatsgevonden, beloofd?’
Dat was fijn om te weten. ‘Beloofd.’
‘Een switch is als-‘ begon hij uit te leggen.
‘Geen zorgen, ik weet wat het is,’ kapte ik hem af. ‘Als één alter het bewustzijn van het lichaam verlaat en een andere die plaats overneemt, toch?’
Hij leek verbluft, en knikte.
‘Ik heb wat onderzoek gedaan vannacht,’ legde ik nonchalant, al voelde ik me best trots, uit.
Tot mijn schrik, zag ik Keyon zijn vochtige ogen afvegen en gauw een hap yoghurt nemen zodat hij even niks hoefde te zeggen. Toen hij weer sprak, zei hij zachtjes: ‘Dat stel ik erg op de prijs, werkelijk. Ik vind het echt heel fijn dat je ondanks alles vrienden wilt blijven, en zelfs tijd besteed aan je erin te verdiepen. Je bent een goede gast, Yoeri.’
Ik klopte hem even broederlijk op de schouder.
‘Geen probleem, man. Ik zie niet in waarom ik geen vrienden meer zou willen zijn. Ik mag je graag, en tenslotte sta ik open voor een hoop.’

Ik vroeg me af of hij bewust die nacht had uitgekozen om het me te vertellen, want het kwam goed uit met de activiteiten van die dag. We zouden het bos in fietsen, en daar zowat de hele dag onze vrije tijd besteden. Het was perfect om samen een rustig plekje te zoeken en de tijd te nemen mij aan iedereen voor te stellen.
‘Kunnen jullie niet gewoon zeven keer switchen, en dan kan ik iedereen persoonlijk ontmoeten?’ stelde ik voor toen Keyon het notitieboekje van eerder tevoorschijn haalde.
‘Oh nee, dat is veel te vermoeiend,’ had hij gezegd, alsof ik had voorgesteld de Mount Everest te beklimmen. ‘Ten slotte kunnen we het niet zomaar op commando, als een soort trucje. Verschillende dingen kunnen een switch aanmoedigen, maar het is geen fijne ervaring.’
Ik knikte begrijpend. ‘Geen geforceerde switches dus, begrepen. Kunnen we beginnen bij wie ik al een keer ontmoet heb?’
Die vraag lag al vanaf het moment dat Keyon had verteld dat ik sommige van hun al ontmoet had op mijn tong. Ten slotte wilde ik hem ook nog ontzettend graag vragen wat die hele scène in de slaapzaal te maken had met al dit, maar ik was daar op dat moment nog iets te bang voor. Ik was bang een gevoelige snaar te raken, omdat ik met zekerheid kon zeggen dat het met een trauma uit het verleden te maken had, en hij al gezegd had dat hij het daar liever niet over had.
‘Nou,’ begon hij. Hij sloeg het boekje open op Mert’s pagina, die ik al eerder had gezien. ‘Je hebt een aantal keer met Mert gevoetbald. En die keer dat je ons confronteerde over die zonnebril was ook met hem.’
‘Aha.’
Keyon sloeg de pagina om en wees op een tekening van een knap, blond meisje met helderblauwe ogen. Er stond bij dat ze zestien jaar oud was en Lola heette.
‘Je hebt karaoke gezongen met Lola,’ vertelde hij.
Ik las wat er bij stond, en voelde mijn wangen warm worden bij het lezen van haar taak.
‘Wat is een seksuele beschermer?’ vroeg ik, en ik probeerde luchtig te klinken.
‘Ehm... het is als iemand... en dan..’ Keyon haalde zijn hand door zijn haar, en plotseling leek er iets in zijn ogen te veranderen. Het was alsof iemand het licht uit had gedaan, want zijn blik leek wazig te worden en hij knipperde een paar keer krachtig. Toen hij zijn hoofd naar beneden boog en over zijn voorhoofd wreef alsof hij hoofdpijn had, besefte ik met een schok dat hij aan het dissociëren was (ik herkende het van een video die ik die nacht gezien had) en dat er waarschijnlijk een switch aan zat te komen.
‘Sorry ik wilde niet-‘ stamelde ik. Ik voelde me schuldig, want het was totaal niet mijn bedoeling geweest om dit te veroorzaken.
‘Nee het ligt niet aan jou, ik...-‘
Ik kreeg niet meer te horen wat hij verder wilde zeggen, omdat ik meteen aan de gezichtsuitdrukking, houding en de een beetje versufte uitdrukking kon zien dat dit Keyon niet meer was.
‘Ik heb hem,’ mompelde hij in zichzelf. ‘Ik heb hem, het is goed.’
Toen keek hij op naar mij, en slaakte een zacht gilletje.
‘Oh hemeltje, het spijt me, Yoeri. Keyon begon nare gedachten te hebben, dat lag echt niet aan jou, dus moest Mert hem even terug nemen. Ik ben Eva.’
Hij, nee, zij, stak haar hand naar me uit, en die schudde ik een beetje beduusd. Het was Keyon’s lichaam, maar het was Keyon niet.
‘Dit is vast heel gek voor je, dat snap ik. Waar hadden jullie het over voordat ik jullie zo onbeleefd in de reden viel?’
‘Weet je wie ik ben?’ vroeg ik, haar vraag negerend.
‘Ja,’ zei ze. ‘Keyon heeft het hele systeem ingelicht over jullie vriendschap.’
Ik wist zeker dat ik nu rood aan begon te lopen, want ik voelde me nog erger opgelaten.
‘Geen zorgen,’ zei ze. ‘We mogen je graag, en we stellen alles waar je toe bereid bent echt op de prijs.’
Ik zuchtte, en voelde me opgelucht. Ik was bang dat de anderen me misschien niet zouden mogen, me opdringerig zouden vinden.
‘Ik vroeg hem wat een seksuele beschermer was,’ zei ik zachtjes, en sinds dit een vrouw was klonkt die vraag opeens een stuk beschamender.
Eva zag het notitieboekje en Lola’s pagina, en snapte waar de vraag vandaan kwam.
‘Zie, Keyon is door een hoop trauma gegaan die te maken heeft met seks.’
Blijkbaar had Eva er geen problemen mee om over hun verleden te praten.
‘Kinderen in het weeshuis, en vervolgens zijn tijdelijke stiefvader... niet prettig. Lola is er om grotendeels van die herinneringen voor hem te dragen, en, in het geval er nieuwe bijkomen, die gebeurtenissen door te maken. Maar,’
Eva keek me plotseling aan met een strenge blik die me deed denken aan het soort uitdrukking die mijn moeder soms had wanneer ze me een wijze les leerde.
‘Dat betekent niet dat dat alles is wie ze is. Ze vind het ook leuk om te dansen, zingen, schrijven, en soms helpt ze me met koken.’
Eva introduceerde me aan de rest van de alters, wat allemaal wat sneller ging. Buiten Keyon, Mert, Eva en Lola waren er ook nog Olivier, Bex en Billy. Bij de introductie van die laatste kreeg ik ook meteen antwoord op mijn vraag die ik gehad had, over de “nachtmerrie”. Blijkbaar was Billy een alter die ontzettend veel nare herinneringen had, en bijna altijd vast zat in flashbacks en PTSS episodes. De film die we die avond aan het kijken waren was op de een of andere manier een stimulus geweest voor hem om te fronten en helaas een hevige flashback te krijgen.
Toen we klaar waren, voelde ik me een beetje misselijk. Ik vond het lastig om me te moeten inbeelden wat voor verschrikkelijke dingen er allemaal met mijn vriend gebeurd waren, en laat staan dat ook nog eens grotendeels in zijn kleutertijd had plaatsgevonden.

Ik ging met Eva terug naar het kamp huis, en pas een dag later zag ik Keyon weer. Ik moest eerlijk toegeven dat, en hoe aardig en moederlijk Eva ook was geweest, ik hem gemist had.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen