Als we een week vooruit gaan, zijn we al aangekomen bij de laatste week van het kamp. In de tussentijd had ik veel over Keyon’s stoornis geleerd en had ik ook alle alters beter leren kennen. Zeker met Mert, wie buiten Keyon om het vaakste frontte, had ik veel tijd doorgebracht. Hem herkende ik vaak meteen aan zijn Rotterdamse accent, iets wat ik ontzettend interessant vond aangezien de rest allemaal met geen- of een lichtelijk Den Haags accent sprak. Mert was een erg chill persoon om bij in de buurt te zijn, ondanks dat het soms een beetje afstandelijk kon voelen omdat hij áltijd vrolijk leek. Waarschijnlijk was dat omdat hij een van de enigen was die geen herinneringen had van de nare dingen uit hun verleden. Hij leek meer op pret maken en de lolbroek uithangen gefocust, dan het hebben van de diepgaande gesprekken die ik met Keyon vaak had.
Toch mocht ik iedereen graag, en tot mijn opluchting zij mij ook. Zelfs met Bex kon ik tot mijn eigen verbazing goed opschieten.
Bex was een lichtelijk problematisch persoon. In het verleden had hij Keyon en Olivier, wie ik nog nooit ontmoet had, veel pijn gedaan, omdat hij juist van nature een erg verdedigend persoon was. Als een van hen iets fout deed wat tot problemen zou kunnen leiden, aarzelde hij niet om het lichaam fysiek pijn te doen. Ik was ontzettend geschrokken en had me ook een beetje onveilig gevoeld toen ik voor het eerst over hem hoorde, maar Eva en Keyon hadden me allebei heel duidelijk uitgelegd dat hij niet gevaarlijk of slecht was.
‘Het was grotendeels onze eigen schuld,’ had Keyon gezegd. ‘Ik begreep hem niet, omdat ik tegen die tijd nog niet eens begreep wat er met mezelf aan de hand was. Het enige wat ik wist was dat er een gat in mijn geheugen zat, en dat ik, al zo dacht ik, mezelf pijn had gedaan. Ik was ontzettend bang van hem, en zelfs toen ik er achter kwam wat er aan de hand was met me bleef ik hem verstoten en haten, en dat deden de anderen ook. Pas toen Eva het initiatief nam en hem hulp aanbood, ging het langzaamaan beter. Hij heeft gewoon begrip nodig.’
Al met al was ik er in de tussentijd gewend aan geraakt, en voelde het zelfs natuurlijk, alsof het altijd al zo geweest was. Er was gelukkig geen sprake van flashbacks of nare gebeurtenissen meer, en het kwam pas weer ten sprake op één van onze laatste dagen.

‘We gaan morgen naar de Efteling,’ zei Mert, die op dat moment aan het fronten was. We waren met z’n tweeën plus wat begeleiders jeux de boule op het strand aan het spelen terwijl de rest aan het zwemmen was. De begeleiders wisten ook van Keyon’s stoornis, al natuurlijk niet zo veel als ik. Ik voelde me daardoor best wel speciaal.
‘Waarom zeg je dat zo ernstig? Geen zin er in?’ vroeg ik.
Ik kaatste de bal van een begeleider weg en hij gaf me afwezig een high-five.
‘Ik maak me een beetje zorgen dat zo’n drukke omgeving voor flashbacks of switches kan gaan zorgen. Niet dat we niet gaan, hoor. Maar ik hoop gewoon dat het soepel verloopt.’
‘Ik zal jullie niet uit het oog verliezen,’ beloofde ik.
‘Thanks, man. Zolang ík maar in de Python mag. Als er iemand anders front als we daar in gaan moet je hem maar net zolang slaan totdat ik er bij mag.’
‘Nou zeg,’ lachte ik.
Mert lachte ook en trok even een naar gezicht. ‘Ah, dat vindt Bex niet leuk. Rustig Bex, ik maak maar een grapje. Ik kan Yoeri gemakkelijk aan, hoor, met die spaghetti armpjes.’
‘Hee!’ Ik gaf hem een duw en hij duwde iets te speels terug waardoor ik bijna omviel. Vergeleken met de anderen was Mert erg... energiek. Hij deed me denken aan mijn vrienden van thuis, die er een hobby van gemaakt hadden elkaar met een pingpongbedje op de billen te slaan.

Tijdens de busreis naar de Efteling de volgende dag, was Keyon er weer. Ik mocht hem het liefste, misschien mede omdat hij mij ook zo graag mocht. Al wist ik dat ik die gedachte maar beter niet uit moest spreken, omdat het de anderen zou kwetsen en ik dat niet wilde. Ik was altijd ontzettend blij als hij: ‘Ik ben het ‘ fluisterde na een switch.

Gedurende de busreis probeerde hij me te leren om zijn Rubik’s kubus op te lossen, maar dat was nogal rampzalig.
‘Nee, dat is tegen de klok in, Yu. Je moet de bovenste laag met de klok méé draaien.’
Ik begon nep te huilen, en dat liet Keyon lachen.
‘Kom nou, je doet het echt goed. Het is echt niet zo moeilijk als je denkt.’
‘Ik ben niet goed in wiskunde~’ jammerde ik.
Keyon gaf me een stoot tegen mijn schouder, maar het was zachter dan hoe Mert het zou hebben gedaan. ‘Dit heeft niks met wiskunde te maken. Zelfs als je goed was in wiskunde, had je het als nog niet gekund.’
‘Hee!’

Toen we binnen waren en de begeleiders mij en Keyon met mijn broertjes opzadelden schrok ik even. Wat als, zoals Mert gevreesd had, er echt veel switches aan zaten te komen? Of nog erger, flashbacks? Hoe moesten we aan mijn broertjes uitleggen dat Keyon soms in een meisje veranderde, of soms opeens met een Rotterdams accent sprak? En zelfs als de alter in kwestie kon doen alsof hij Keyon was, wat ze bovendien in het begin continu hadden gedaan, zou een flashback onmogelijk zijn om te verbergen.
Gelukkig verliep het eerste uur vlekkeloos, en we gingen in de Piraña, de Halve Maan en in Joris en de Draak. Mijn broertjes en ik waren er al vaak genoeg geweest, dus kenden we alle vier de weg op ons duimpje. Alleen daarom voelde ik in dat het veilig was om ze bij de Carnaval Festival af te schudden en met een ander groepje mee te sturen, terwijl ik Keyon terug naam naar de Python waar Mert zo graag in wilde. Gelukkig was alleen al het zien van de achtbaan genoeg om hem tevoorschijn te laten komen, en me enthousiast mee te sleuren.
Keyon kwam pas terug nadat Lola eerst ook nog even Mert’s plaats had ingenomen toen we in de rij voor Droomvlucht stonden. Ik voelde me een beetje opgelaten toen ze voor het fotomoment me op de wang kuste, al vond ik het niet al te erg. Ze had bij onze eerste ontmoeting al duidelijk gemaakt dat ondanks ze een biseksueel meisje was die zowat 24/7 geil was (ze was er ten minste eerlijk over), ze geen interesse in me had op die manier.

Toen ik met Keyon bij een kraampje stond om een suikerspin te kopen, klonk er een spottende stem achter ons: ‘Wat leuk om jóú hier te zien, ginger.’

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen