Foto bij 20.

En weer een hoofdstukje! Dank voor de kudo's en reacties, dat is heel motiverend!:)




"En hier is de mascara waar je om had gevraagd," zegt haar moeder, terwijl ze Lana de mascara aangeeft. "Oh, en ik heb ook een handspiegel meegenomen. Krijg je leuk bezoek?" vraagt ze nieuwsgierig.
"Neeuh, niet echt. Ik dacht gewoon dat het leuk zou zijn om me weer eens op te maken," antwoordt Lana. Dan bedenkt ze zich: dit is misschien wel een goede gelegenheid om over Julian te vertellen. Ze haalt even diep adem en gaat verder: "Nouja, eigenlijk komt er wel iemand langs vanavond."
"Wat leuk! Een hij bedoel je?" vraagt haar moeder geïnteresseerd.
"Ja, een hij," lacht Lana. Haar moeder kan soms zo overenthousiast reageren als het om daten en mannen gaat.
"Ken ik hem?"
"Ja?" piept ze. "Eeehm, het is de arts van toen ik nog op de IC lag." Ze benadrukt het laatste deel van de zin, dat ze toen nog op een andere afdeling was.
"Dokter Bosveld?" reageert haar moeder met hoog opgetrokken wenkbrauwen.
"Ja. Hij heet Julian. Toen ik naar deze afdeling ging, vroeg hij mijn nummer en hebben we een beetje contact gehouden." Ze vertelt niet dat het nummers uitwisselen eigenlijk al iets eerder plaatsvond.
"Maar dat mag toch helemaal niet, als hij je arts is?"
"Hij is mijn arts niet meer. Ik bedoel, ik lig nu op een andere afdeling en hij heeft technisch gezien niks meer met me te maken. Echt mam, het stelt allemaal nog niks voor." Terwijl ze dat laatste uitspreekt, voelt ze een steek in haar buik. Voor haar stelt het wel iets voor, maar dat hoeft haar moeder niet te weten.
"Nouja okee, als jij zegt dat het kan."
"Híȷ́ zegt dat het kan, en hij kent de regels."
"Hij was natuurlijk wel heel aardig, en knap bovendien. Dat had ik die eerste avond natuurlijk totaal niet gezien, toen zat ik zo in de stress over jou. Maar daarna..." Haar moeder babbelt vrolijk verder en Lana haalt opgelucht adem. Missie 'Introductie Julian' is geslaagd.

"Nou, veel plezier hè, vanavond!" Met een knipoog verlaat haar moeder de kamer. Lana zucht diep. Haar moeder is heel lief, maar soms ook zo vermoeiend. Dan pakt ze de handspiegel en de mascara erbij en maakt haar ogen voor het eerst in maanden weer op. Vervolgens probeert ze haar haar in te vlechten, maar ze kan haar armen niet lang genoeg optillen om het af te maken. Gefrustreerd laat ze ze weer zakken. Aan dat soort kleine dingen merkt ze dat haar lichaam nog lang niet bijgekomen is van het ongeluk. Ze zou willen dat ze sneller herstelde, maar helaas... In plaats van een vlecht maakt ze een rommelige knot in haar haar: dat lukt gelukkig wel. Ze kijkt hoe laat het is. Nog twee uur tot Julian komt... Ze pakt haar Ipad erbij om een paar afleveringen Friends te kijken.

"Hola guapa!" Een bekende stem doet haar opkijken.
"Hee!" begroet ze Julian blij.
"Wat zie je er mooi uit," zegt hij, terwijl hij op haar bed toeloopt.
"Dankjewel," zegt Lana verlegen. "Jij ziet er ook anders uit! Ben je al klaar met werken?" Julian heeft zijn witte jas niet aan, maar een gewone spijkerbroek en trui.
"Nee, maar ik dacht dat ik je misschien weer eens mee naar buiten kon nemen. En ik denk niet dat ik het een hele wandeling uithoud zonder je te zoenen, en dat ziet er misschien een beetje gek uit anders," legt hij lachend uit.
Dan buigt hij zich naar haar toe. "Dit bedoel ik," mompelt hij, voor hij zijn lippen op de hare drukt. Lana voelt een rilling over haar ruggengraat lopen van genot. Zijn lippen zijn zo zacht en terwijl ze diep inademt, ruikt ze zijn heerlijke geur. Ze woelt met haar hand door zijn haar en voelt dat dat hem doet glimlachen.
"Kun je zelf uit bed komen?" vraagt hij dan.
Lana knikt. Ze klapt het bedrekje omlaag en gaat op de rand zitten. Voorzichtig gaat ze op haar goede voet staan, terwijl Julian de rolstoel naast haar neerzet. Hij ondersteunt haar terwijl ze gaat zitten, waardoor ze voelt hoe zijn armspieren zich aanspannen.
"Klaar?"
"Ja," glimlacht ze.

Ze gaan naar dezelfde plek als tijdens de eerste twee keer dat hij haar meenam, de binnentuin van het ziekenhuis. De zon gaat net onder, maar het is nog aangenaam warm. Julian rijdt haar naar een bankje dat achter een coniferenhaag staat, een rustig en beschut plekje. Hij komt op het bankje naast haar zitten en pakt haar hand. Het voelt alsof dat het enige deel van haar lichaam is dat nog bestaat, zo intens voelt ze hoe zijn duim over haar handpalm strijkt.
"Hoe was je dag?" vraagt hij.
"Goed. Ik was zo blij toen ik een paar stappen kon zetten! Het voelt eindelijk alsof ik vooruitgang boek," vertelt ze blij.
"Fijn! Dat klinkt heel goed." Hij kijkt even bedenkelijk en staat dan op.
"Wat ga je doen?" vraagt Lana verbaasd, maar voordat ze kan protesteren, heeft hij haar al opgetild. Hoewel ze zich eigenlijk geen fijner gevoel voor kan stellen dan zijn sterke armen om haar heen, doet ze toch alsof ze het niet leuk vindt.
"Julian! Zet me neer!" Het lukt haar echter niet om haar lang boos te blijven kijken. "Wat doe je?" vraagt ze lachend.
"Je moet echt meer eten, je bent zo licht als een veertje!" Om zijn uitspraak te demonstreren, zwiert hij haar rond terwijl hij om zijn as draait.
"Julian!"
"Sorry, je was gewoon zo ver weg in die rolstoel. Dit leek me fijner," zegt hij, terwijl hij weer op het bankje gaat zitten. Hij laat haar voorzichtig op zijn schoot zakken en zorgt dat haar benen ook op het zitvlak van het bankje kunnen rusten. "Of niet?" vraagt hij zacht, terwijl hij met zijn lippen langs haar hals strijkt.
Lana kijkt even bezorgd om zich heen, maar als ze ziet dat niemand hen hier kan zien, ontspant ze zich en sluit ze haar ogen.
"Zeker," zucht ze genietend.
Terwijl hij zijn ene arm om haar heen geslagen heeft, streelt hij met zijn vingers over haar gezicht, van haar voorhoofd, over haar slaap, tot haar kin. Haar huid begint te tintelen op de plaatsen waar hij haar aanraakt, alsof hij een elektrocuterende werking op haar uitoefent. Dan overbrugt hij de laatste paar centimeters die hun lippen nog van elkaar verwijderd zijn en zoent hij haar. Eerst zachtjes, maar langzaam bewegen hun tongen zich wilder om elkaar heen. Als hij even stopt om haar in haar hals te zoenen, kan Lana een zachte kreun niet onderdrukken,
"Lekker?" fluistert hij in haar oor.
Ze knikt bevestigend en opent haar ogen om hem aan te kijken.
"Je bent zo mooi," fluistert hij. "Anders ook, maar nu helemaal."
"Dankjewel," antwoordt ze, terwijl ze haar best doet zijn blik te beantwoorden. Zijn bruine ogen zijn zo diep dat ze nu eindelijk snapt wat ze in boeken bedoelen met 'in iemands ogen verdrinken'.
Dan zoent ze hem weer en proeft ze zijn lippen en mond: de frisse smaak van kauwgom met een zweem van koffie. 'Kon dit moment maar voor eeuwig voortduren,' denkt ze. Ze woelt met haar handen door zijn haar en zoent hem in zijn hals. Terwijl ze met haar tong rondjes draait, voelt ze iets hard worden onder haar billen. Als hij ziet dat ze het merkt, knijpt Julian één oog dicht en glimlacht hij ondeugend, waardoor er kuiltjes in zijn wangen verschijnen. "Ja, ik ben ook maar een man," merkt hij nuchter op. "En als er dan zo'n mooi meisje op mijn schoot zit..."
Ze glimlacht en Julian grijpt de gelegenheid aan om haar nogmaals te zoenen. "Ik kan niet wachten tot je naar huis mag," fluistert hij zachtjes in haar oor. "Ik wil je zo graag beter leren kennen, op alle mogelijke manieren." Ze voelt een kriebel in haar buik bij die woorden.
"Ik jou ook," fluistert ze terug.
Dan werpt Julian een blik op zijn horloge en schrikt. "Shit, ik was de tijd vergeten. Ik breng je snel weer terug, want ik moet weer aan de slag!" Hij tilt haar voorzichtig weer in de rolstoel en rijdt haar naar binnen.
'Ik kan ook niet wachten tot ik weer naar huis kan,' denkt Lana. 'Dit soort momenten kunnen me niet lang genoeg duren...'

Reacties (1)

  • Luckey

    Haha die introductie is zeker gelukt!!

    Die twee zijn zo lief!!
    Gelukkig denkt julIan na met alles
    Hihi

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen