(Made by Miss L)

De dageraad nadert en ik ontwaak al snel. Iedereen blijkt al te zijn opgestaan, want alleen Alex zit nog even op zijn bed. Hij is bezig op zijn telefoon die hij zelf gemaakt heeft en ik ga naast hem zitten.
'Wat doe je?' vraag ik met ogen vol nieuwsgierigheid.
'Ben meer aan het uitzoeken over die robijn die we moeten vinden, het is allemaal wel erg verdacht, vind je ook niet?'
Ik haal mijn schouders op. 'We zijn nog nooit mensen tegengekomen als deze, de andere clans hebben ons ook nooit over ze verteld, maar er is ook iets vreemds met ze aan de hand. In ieder geval vertrouw ik Lucas niet helemaal.'
Hij knikt. 'Ik snap wat je bedoelt, maar ik denk niet dat we veel keus hebben, of wel?'
Ik zucht even en sta dan op. 'Kom, dan gaan we naar de anderen.'
Met zijn tweeën lopen we naar buiten en al gauw zien we daar Jeremy en Lily. Ze staan nerveus bij elkaar en wanneer ze ons zien, rennen ze op ons af.
'Hey,' hijgt Jeremy en hij zweet van top tot teen. Het is overduidelijk dat er iets loos is, want in een oorlog als deze, heb je een hele goede conditie nodig wil je overleven. 'Hebben jullie ook zo raar gedroomd?'
Lily beeft heel erg en ik besef me dat ze net zo'n erge nachtmerrie had als ik.
'Nee,' antwoordt Alex. 'Hoezo? Waar droomden jullie over?'
Even kijken Lily en Jeremy elkaar twijfelend aan en komen ze iets dichterbij zodat de anderen ons niet zouden horen.
'Ik droomde over een monster. Hij was minstens drie meter en had een paarse huid! Zijn ogen waren gevuld met pure haat en met de lust naar bloed. Hij had zes armen en leren kleding. Het was vreselijk.'
Terwijl Lily haar droom omschrijft, dwaal ik af en zie ik dingen die er niet zijn. Word ik soms gek? Ik zie weer beelden voorbij flitsen van het monster dat ik zag in mijn dromen en het monster dat mijn vriendin omschrijft. Maar ook zie ik nieuwe dingen. Hoe ze gemarteld worden. Geslagen, gesneden, uitgerekt en ik voel hoe ik weer moeite moet doen mijn kots in te houden. Mijn hoofd is aan het tollen terwijl mijn oren suizen. Gelukkig verdwijnt het al gauw weer en zie ik weer gewoon mijn vrienden. En Lucas, ik kijk hem verbaasd aan, maar het lijkt alsof de anderen al weten dat hij komt binnenvallen.
'Komen jullie?'
Ik heb letterlijk het hele gesprek niet gehoord en heb dus ook echt geen idee waar dit om gaat. Uh, wat? Waar naar toe? Maar ik heb geen tijd om te denken want Lily trekt me al gauw opgewonden mee.
'Misschien kunnen we de wereld wel redden!' roept ze als een kleine kleuter.
'Wat gaan we doen?' fluister ik tegen Alex, die me verbijsterd aan kijkt. 'Heb je het niet gehoord? We gaan de Robijn der Macht zoeken. Misschien kunnen we er wel voor zorgen dat dit alles stopt.'
Ervoor zorgen dat William the Conqueror geen rare mutanten meer maakt? Ervoor zorgen dat er geen onschuldige mensen worden gemarteld? Denkt ie echt dat één enkele robijn dat kan oplossen!? Vele vragen spoken door mijn hoofd, maar helaas zal ik de antwoorden er op niet weten. Tenzij er een of ander stemmetje in mijn hoofd verschijnt dat me alles kan uitleggen, maar dat lijkt me erg onwaarschijnlijk.
Na een hele lange reis met een vliegtuig van Lucas, komen we dan eindelijk aan bij onze bestemming. Behalve ons en Lucas is ook Isa er, samen met haar bijzondere moeder, waar ik de naam niet van weet. Eerlijk gezegd, vind ik de Naamloze Mevrouw wel lollig klinken, bedankt Jeremy daar maar voor. De plek waar we landen, lijkt net zoals de andere plekken. Een woestijn met bergen van zand. Maar hier zijn rotsen en groene dingen. Het lijken op een soort cactussen, alleen noemt de Naamloze Mevrouw ze anders. Planten. Ze benoemt bloemen, bomen en gras. Varens, narcissen en beuken.
'Ey! Lekker beuken!' lacht Jeremy en meteen volgen we. De Naamloze Mevrouw glimlacht alleen maar terwijl ze verder gaat, maar ik ben niet geconcentreerd op haar verhaal. De plek waar we nu zijn, is veel mooier dan ik ooit heb gezien! Als we door de woestijn reizen, komen we soms wel eens dit soort plaatsen tegen met een klein poeltje, maar dit is veel groter. En er is een gigantisch meer met het meest heldere en schone water. Het is werkelijk waar, prachtig en ik word meteen verliefd op dit mooie landschap.
'Kunnen we hier niet blijven?' vraag ik. 'We hebben water waar we van kunnen drinken en van de planten kunnen we lang overleven.'
Ik wijs naar een rode bal die aan een boom hangt. Het is niet helemaal rond, maar ik vind het wel wat hebben.
'Je hebt hier inderdaad groente en fruit, ook water lijkt hier genoeg te zijn, maar we zijn in de buurt van de grot met de Robijn der Macht en die wil William ook graag. Het duurt niet lang meer voor ze deze plek vinden en dan zijn jullie hier niet meer veilig.' vertelt de Naamloze Vrouw met verdrietige stem. 'Vroeger waren er talloze plekken als deze, bossen, jungles, zeeën. Maar toen dit alles begon, is het gewoon vernietigd.'
'Hey, jongens!' roept Isa die helemaal voorop loopt. 'Ik heb de grot gevonden!'
We verhogen ons tempo tot we naast Isa staan en kijken naar binnen. De opening is klein, maar net groot genoeg voor een kind en dat maakt meteen duidelijk waarom wij mee moeten. Wanneer ik door de opening naar binnen kijk, zie ik duisternis. Alleen. Maar. Duisternis.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Nope. Nope. Nope nope nope nope nope. Dikke nope. Ik vertrouw het niet!!!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen