Ongeluk

(P.O.V Feline)

Ik zit op de fiets, op weg naar de Albert heijn. Handig, want dat is dezelfde richting als de universiteit waar ik volgende week naar jaar 3 ga, in mijn medicijnstudie. De huizen flitsen aan me voorbij als ik steeds sneller ga fietsen. Believer van imagine dragons knalt door mijn oortjes. Iets te hard. Ik pak mijn telefoon, die in mijn handtas zit, en ik klik op het geluidsknopje. Eén, twee, drie keer. Ik kijk nog net op tijd op om niet tegen de verhuiswagen aan te knallen. Van schrik gooi ik het stuur om, en ik beland in de berm aan de andere kant van de weg. Gelukkig is het een rustig buurtje met weinig auto's

Ik sta op om te zien dat iemand het huis uit rent, recht op me af. Oh help, ik ben niet gemaakt om zo vroeg al sociaal gedrag te vertonen. Het is nog maar acht uur! De jongen kijkt alle kanten op voordat hij over steekt, naar mij toe. Hij ziet eruit als twaalf ofzo. "gaat het?" vraagt hij zodra hij bij mij staat. Hij heeft een Engels accent, alsof hij nog maar net Nederlands kan. Ik knik en sta op. De jongen tilt mijn fiets op en geeft die aan mij. "dankje" mompel ik. Ik ben net van plan weer te vertrekken als er ook een vrouw het huis uit loopt. De moeder van de jongen, gok ik. "paddy!" aha. De jongen heet dus paddy. "breng de dozen met een 3 erop naar boven alsjeblieft" ze praat Engels met paddy. Daarna draait ze naar mij. "weet jezeker dat het goed gaat?" ik knik alweer.ze zucht en loopt weer terug naar huis, nadat ze me gedag heeft gezegd. "dag" zeg ik achter haar aan, bijna tegen mezelf. Dan stap ik weer op de fiets

Einde van hoofdstuk 1.
Al zin om de volgende te lezen?
Laat wat tips of tops achter

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen