(Made by Miss L)

Met grote ogen kijken we naar binnen. De angst bekruipt me, dus als dit echt de plek is waar de Robijn der Macht is, dan zal dit wel geen goed teken zijn.
'Ga maar,' verzekert Isa. 'Ik beloof je dat wij nergens heengaan!'
Dat is je geraden, denk ik met afschuw, maar ik hou mijn mond gesloten. Met tegenzin ga ik voor naar binnen en enteren we de duisternis. Gelukkig zijn er een vallen of zo, dus is het nog best makkelijk. Wanneer we de rode steen buiten nemen, beseffen we dat er iets gruwelijks mis is. Isa, Lucas en de Naamloze Vrouw zijn weg, alle drie!
'Stelletje verraders,' mompelt Lily. 'Waarom vertrouwden we ze?'
Toch voelt het niet goed om dat te moeten horen, maar ook komen we er al snel achter dat het niet klopte. Maar gedeeltelijk.
Een stel mutanten springen van de grote rots naar beneden en pakken ons stevig vast. De mutant die mij vast houdt, breekt haast mijn arm en ik gil het uit van de pijn.
'Dat kun je niet maken!' hoor ik Isa vanaf de rots roepen. 'Het zijn nog maar kinderen!'
'Nou en?'
Ik draai mijn hoofd richting het geluid en zie daar Lucas staan. Hij draagt leren kleding en heeft zijn zwarte zonnebril van zijn neus afgezet zodat zijn bruine ogen zichtbaar zijn. Ik bevries en besef wat er gaande is. Hij is degene die zich tegen ons heeft gekeerd. Maar, waarom? Ik span mijn spieren aan wanneer hij naar Lily loopt die de grote edelsteen in haar hand heeft.
'Geef.' eist hij, maar Lily weigert.
'Nooit! Ik kan het ook tegen je gebruiken, hoor!'
Meteen barsten de mutanten in lachen uit. Ik snap niet wat er zo grappig aan is, maar Lucas pinkt een traantje weg en steekt z'n hand uit.
'Kom nou zeg, denk je echt dat je weet hoe je dat ding moet gebruiken?'
Lily gromt en trapt richting Lucas' kruis, helaas dat hij haar weet te ontwijken.
'Als ik jou was, zal ik oppassen. Ik kan meer dan alleen kleine kleuters verraden.'
Hij haalt uit en geeft haar een stomp in haar buik.
'Jij, monster!' schreeuwt Jeremy die ineens heel agressief wordt en stampt op de voet van zijn tegenstander en dan op Lucas' rug springt. Jammer genoeg, zijn de monsters met meer en wordt hij al snel weer gepakt. Lucas pakt de edelsteen van Lily af en deelt bevelen uit. Alex en ik worden naar de cellen gebracht en we zullen later kunnen praten tegen hem-ik heb al zo'n vermoede wie dat is-en Lily en Jeremy gaan meteen door naar de troonzaal. Dit verklaart mijn rare droom. Dit is het. Het gebeurt echt. We zijn officieel verraden. Ik kan het niet geloven, hoe kon hij?

Alex en ik bevinden ons in de cellen, zonder andere mensen om ons heen en horen hoe onze vrienden worden gebracht naar de martelkamer. Terwijl ik braaf zit te denken, is Alex onrustig aan het ijsberen.
'Hoe konden ze!?' roept hij woedend. 'Waarom verraadde hij ons?! Wat gaan ze doen met mijn zus!? En Jeremy?! Of ons!?'
Zo heb ik hem nog nooit gezien. Normaal is hij altijd kalm zodat wij de hoop niet verliezen, maar nu is hij doorgedraaid! Ik haal even diep adem en zie dan een mutant binnen komen. Ze lijkt op een adelaar, alleen zijn haar gele ogen gevuld met woede. Net zoals de anderen, draagt ze een en al leer. Ze loopt naar ons toe en het geluid van haar zwarte laarzen galmen door de kelder.
'Wat ben je met ons van plan!' schreeuwt Alex. Hij rent naar de tralies en klemt zich eraan vast.
'Maak je maar geen zorgen,' verzekert ze. 'Ik zal jullie zo naar hem brengen en dan kiest hij over jullie lot. Tenzij jullie ons zullen helpen.'
'Helpen?' vraag ik terwijl ik geïnteresseerd probeer te klinken. 'Waarmee?'
'We hebben nog lang niet iedereen gevonden,' legt ze uit. 'En ik denk dat jullie nog wel een paar andere "clans" kennen, is het niet?'
Ze opent de deur en pakt ons vast.
'Voor ik het vergeet,' snauwt ze. 'Jullie moeten mij Wing noemen, Commandant Wing, wat er dan ook met je gaat gebeuren. Begrepen?'
Haar stem is gevuld met ergernis en pure haat. In plaats van dat ze ons met haar vleugels vastpakt, wat ik eerst dacht, verschijnen er twee menselijke armen met scherpe nagels die heel hard knijpen in mijn bovenarm. Ze neemt ons mee en tot en met de troonzaal blijf ik hetzelfde herhalen zonder gevoel.
'Au. Au. Au. Au.'
Maar als ik eenmaal in de troonzaal aankom, bevries ik. Het is precies zoals in mijn droom, alleen nog angstaanjagender.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    IK WIST HET!!!! IK BEN HELEMAAL NIET BLIJ DAT IK GELIJK HAD, MAAR IK WIST HET!!!!!

    1 jaar geleden
    • MissEL

      Een echte detective:)
      ~Miss L

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen