‘Yu, stop even.’
Ik keek weg van het Diorama gebouw en zag hoe Keyon stilstond met zijn ogen gesloten.
‘Wat is er aan de hand?’
‘Zitten,’ antwoordde hij kortaf. Hij zag er uit alsof hij weer aan het dissociëren was, maar deze keer leek dat hem meer stress op te leveren dan gewoonlijk.
Ik nam hem mee naar een overdekt podiumpje waar op dat moment geen act bezig was, en ging daar met hem zitten.
‘Mag ik wat water?’ vroeg hij. Zodra ik het aan hem gaf, begon hij gulzig te drinken. Ondertussen knipperde hij vurig met zijn ogen en plantte hij zijn voeten stevig op de grond. Het was niet gebruikelijk voor hem om zich zo te verzetten tegen een switch.
‘Is er iets aan de hand?’ vroeg ik, en ik kon de bezorgde ondertoon in mijn stem niet onderdrukken. Misschien was er wel iets aan de hand met Bex?
‘Olivier,’ antwoordde Keyon, en ik had hem nog nooit zo bezorgd zien kijken. ‘Ik voel Olivier dichterbij komen.’
Ik kon me werkelijk niet meer herinneren wat voor persoon Olivier was, en waarom het feit dat hij misschien even naar voren kon komen Keyon zo beangstigde.
‘Is dat heel erg? Het spijt me echt, maar ik weet niet meer zo goed wie Olivier precies is...’
Keyon schudde zijn hoofd en wapperde zachtjes met zijn hand alsof hij mijn verontschuldiging weg wuifde. ‘Geeft niet. Olivier is een kind, Yu. Hij is nog maar vijf jaar oud. Ik... ik durf hem hier niet zonder volwassenen achterlaten. Zo’n drukke ruimte zal hem zo bang maken...’
Het koste Keyon een paar seconde om weer verder te kunnen praten, wat betekende dat Olivier waarschijnlijk op het punt stond de controle over te nemen. ‘Ik durf hem niet alleen te laten...’
Ik legde een bemoedigende hand op zijn schouder. ‘Keyon, maak je daar nou alsjeblieft geen zorgen over. Ik zal er voor zorgen dat hem niks overkomt, dat beloof ik, echt. Dat jochie wilt het Sprookjesbos vast gewoon graag zien.’
Keyon beet hard op zijn lip, waardoor de roze tint wit kleurde. Maar voordat hij kon antwoorden gleed zijn lip tussen zijn tanden weg, en opende hij zijn ogen. Hij keek even verward en angstig om zich heen, totdat hij mij zag en me een beetje beduusd aanstaarde.
‘Hoi,’ zei ik, aarzelend. ‘Ik ben Yoeri. Weet je wie ik ben?’
Hij was stil voor een paar seconden voordat hij knikte.
‘En jij bent Olivier?’
‘Ja.’
‘Heb je zin om het Sprookjesbos in te gaan?’
Er volgden weer een aantal seconden stilte voordat hij opnieuw knikte.
We stonden allebei op, en ik maakte aanstalten om te gaan lopen. Maar Olivier deed dat niet, en bleef bang om zich heen kijken. Zijn knokkels werden wit, omdat hij zijn handen om de onderkant van zijn t-shirt geklemd had en blijkbaar erg hard kneep.
Ik probeerde me in hem te verplaatsen en me in te beelden hoe het zou zijn, als ik als vijfjarige in mijn eentje in een grote, onbekende plek was gestrand en niet wist hoe ik daar kwam en wat er voorheen gebeurd was.
‘Het is oké,’ verzekerde ik hem. ‘Alles is goed. Kom maar.’ Ik stak mijn hand naar hem uit. Hij keek er even afwegend naar, voordat hij ‘m pakte en verlegen glimlachte.
We liepen het Sprookjesbos in, en ik wees naar Doornroosje’s kasteel.
‘Kijk, daar slaapt Doornroosje. Zullen we haar bezoeken?’

Hoe meer sprookjes we passeerden, hoe losser en meer op zijn gemak Olivier werd. Hij veranderde steeds meer van een verlegen kleuter in een enthousiaste kleuter die te veel suiker op had. Soms moest ik hem even in zijn hand knijpen om hem te herinneren zich een beetje in toom te houden, omdat hij in het lichaam van een zeventienjarige jongen zat. Ik moest denken aan wat Jasper, die jongen uit Keyon’s klas, eerder had gezegd, en hoe de mensen om ons heen nu waarschijnlijk dachten dat we een homoseksueel stelletje waren omdat we hand in hand liepen. Maar ik had liever dat mensen dat dachten, dan dat ik Olivier los moest laten. Al kende ik hem nog maar een uur, voelde ik een sterke drang hem koste wat het kost te beschermen. Misschien was het omdat hij me deed denken aan een minder irritante versie van mijn broertjes, of omdat Keyon zo beschermend over hem was geweest en ik hem niet teleur wilde stellen.

‘Kijk, Yoeri, een draak!’ riep Olivier uit. Hij sleurde me naar de draak toe, wijzend en roepend.
‘Ik zie hem, ik zie hem,’ grinnikte ik.

‘En ik nog denkend dat onze immigrant het meende toen hij zei dat jullie gewoon vrienden waren...’
Ik draaide me met een ruk om, en voelde mijn oren heet worden toen ik in het hatelijke gezicht van Jasper keek. Alleen omdat mijn vader mij opa’s sterke Russische accent overgenomen had, en er daarom een tikkeltje Russisch doorklonk in mijn Brabantse accent, vond het stuk verdriet het nodig om mijn afkomst er bij te halen? Hij kende me niet eens! Ik voelde me verontwaardigd en werkelijk verbaasd.
‘Heb je hem al zo snel in weten te palmen, ginger?’
Olivier keek verward en bang naar Jasper, en toen naar mij.
‘Je weet niet waar je het over hebt,’ gromde ik met mijn kaken op elkaar geklemd. We waren ten slotte in een openbare ruimte, en ik hield mijn woede maar liever in bedwang.
‘Ik denk dat ik best weet waar ik het over heb. Ik zit al zes jaar met die knul op school, verdomme. Misschien kun jíj je maar beter niet bemoeien met wat jou niks aangaat en waar je niks vanaf weet? Waarom laat je dit niet tussen mij en Keyon?’
‘Omdat ik niet wil dat mijn beste vriend gepest wordt?’
Beste vriend? Dat was er onbewust uit geflapt.
‘Pésten? Dus dat is wat hij je heeft aangepraat? Dat hij door ons wordt gepest? Ziekelijk, werkelijk ziekelijk. Die kleine flikker zit alleen maar in zijn eigen bol. Het is zijn eigen schuld dat hij zichzelf voor gek zet. Hij is gewoon een aandachtshoer, dat is alles.’
Ik hield het niet meer. Ik liet Olivier’s hand los en greep Jasper bij zijn kraag. Withete woede propte mijn hoofd vol met wol zodat ik niet meer na kon denken.
‘Praat niet zo over hem! Je hebt geen idee over wat hij wel of niet is!’
‘Blijf met je gore poten van me af!’
Jasper probeerde me weg te duwen, maar ik liet me niet klein krijgen en bleef koppig vasthouden. Het kon me niks schelen dat er mensen keken, en dat er iemand geschrokken riep dat ik hem los moest laten.
Het kostte me even voordat ik realiseerde dat Jasper me geslagen had, maar in een fractie van een seconde, zo snel dat ik er niet over na had kunnen denken, sloeg ik terug. Ik voelde de klappen die ik kreeg amper, omdat ik zo gefocust was om Jasper zo veel mogelijk pijn te doen voordat er iemand in zou grijpen. We hadden elkaar al flink toegetakeld voordat we uit elkaar gerukt en van elkaar weggesleept werden. Ik keek wild om me heen op zoek naar Olivier, voordat ik zag dat hij één van de mensen was die mij wegsleurde.
‘Ik ben het; Mert,’ siste hij.

Toen ik eindelijk gekalmeerd was, verwachtte ik dat Mert trots op me zou zijn omdat ik Jasper had aangepakt. Dat was helaas niet zo.
‘Hoe kun je zo stom zijn?!’
‘Huh?’
‘Je gaat toch niet in het Godverdomme Sprookjesbos lopen vechten!? Wat moet Olivier nu wel niet denken, hm? Lekker goed voorbeeld ben jij!’
Ik keek hem geschrokken aan.
‘Ik...ik...’ stamelde ik. ‘Ik was hem juist aan het beschermen..! Had jij dat zomaar toegelaten, hoe hij hem uitschold?’
‘Jezus, Yoeri! Je lost problemen niet op met geweld! Je had gewoon weg moeten lopen!’
‘Hij begon!’
We keken elkaar even kwaad aan voordat Mert zuchtte en me even op de rug klopte.
‘Denk de volgende keer alsjeblieft gewoon na voordat je iets doet... Ach, het was misschien niet slim, maar je bedoelingen waren goed, en dat stel ik op de prijs. Dankjewel dat je voor ons op kwam, dat is erg dapper. Had Olivier het voor de rest wel naar zijn zin?’
Ik voelde aan mijn pijnlijke kaak, en knikte.
Mert zuchtte, en zei: ‘Kom, ik breng je naar een begeleider. Je neus bloedt.’
‘Volgens mij zit er een tand los...’
‘Macho.’

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen