Vrijdag middag later die dag


'Niemand, ik dacht toch echt dat ik wat anders hoorde' Lachlan liet zijn ogen afglijden naar de twee spelende meisjes. Krulde zijn armen over elkaar en draaide zich vervolgens naar Ellie en mij. Kort wisselde ik met mijn vriendin een paar veel betekenisvolle blikken voordat ik mij concentreerde op mijn halfbroer: Lachlan.
'Soms is er iets dat mensen zo over bepaalde mensen denken, Lachlan. Het wilt niet meteen zo zijn dat het ernstig is' sprak ik kalm maar beheerst. Mijn broer bedoelde het immers goed en hij was enkelt bezorgt.
'Dan vertel je het niet, ik ben in de garage' mopperde de jongen zijn armen voor zijn borst los krullen. Schonk hij Ellie mijn vriendin nog een vreemde glimlach vooral hij al weer vertrokken was.
'Goed, waar waren we' grinnikte Ellie.
Met haar hand reikte ze naar de mok op het dienblad en begon langzaam te roeren door het waterige goedje dat ik voor haar had ingeschonken.
'Dat hij een eikel eerste klas is en ooit nog is op hangende pootjes zal terug keren. Wellicht zal er voor de persoon meerdere deuren gesloten blijven en het een en ander nog wel te oren komen' lachte Ellie, knipogend.
'Juist' mompelde ik bedenkelijk.
'Dus jij hebt het na 2 jaar ook nog altijd niemand verteld' mijn wenkbrauwen rezen vragend, 'heb het wel geprobeerd maar ze geloven me niet,' Ellie haalde haar schouders op. 'En een vaderschapstest?' Nu was het Ellie die mij met gerezen wenkbrauwen zat aan te staren.
'Ben je wel lekker bij je hoofd, ik heb dat geld niet en als het negatief is moet de moeder die de test afdwingt het betalen, is het positief zal de dan betreffende vader die naar voor getreden is de betaling verrichten' hapte Ellie half verschrikt naar adem.
'Ja, zo'n test is duur. Maar jullie kunnen ook bespreken ieder de helft te betalen' glimlachte ik, onzeker.
'Dat gaat hem niet worden, hij is alleen de donor van Dionne, hij zal nooit haar vader zijn worden en of wezen. Zijn kansen heeft hij verspeelt, en daarbij zal ik het hem ook niet vergeven dat hij nog is drie andere meisjes heeft bezwangerd' ratelde mijn vriendin in een of andere vreemde boze roes uit.
'Betalen zal hij nooit' sprak ik op mijn beurt.
'Je bedoelt kinderalimentatie,' Ellie keek me bedenkelijk aan. Waarop ik begon te knikken, 'dat zal hij nooit gaan betalen ook al wijzen de testen uit naar positief. Al legt de rechter hem het op, om te betalen, hij zal dat nooit doen' sprak ik fronsend, bedenkend aan hoe de jongeman precies in elkaar zit.
Hij was opvliegend, snel op zijn tenen getrapt en keer op keer snel boos en kwaad waarop hij dan weg stormt. Daarnaast begonnen zijn spieren zich te spannen en zijn gehele lichaam te trillen en de jongeman liet vreemde klanken los vanuit zijn strot. Het best was gewoon om uit zijn buurt te blijven.
'Nee ik wil die' was ineens de kattige stem van Faye, ze trok de pop uit de handen van Dionne die er eerst nog zo lief mee aan het spelen was. 'Faye' klonk mijn strenge maar kalm stem.
Het meisje keek verschrikt op en drukte de pop die ze zojuist uit de handen van Dionne had getrokken terug in de handen van haar kleine vriendin. 'Maar ik wil met haar spelen' pruilde mijn halfzusje en tevens pleegdochter. 'Jij was aan het spelen met Barbie, laat Dionne lief spelen met Ariël,' knikte ik wijzend naar de pop die voor haar lag.
Faye begon te zuchten en te pruilen maar draaide zich vervolgens wel terug naar haar pop.

Reacties (1)

  • Luckey

    HIhihi
    Leuk stukje!
    Wel waar over jingens!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen