Foto bij H51: Ingegraven ~ Nick

“Hé, wakker worden!” riep iemand en ik voelde een slag tegen mijn hoofd. Met moeite wist ik mijn ogen te openen, maar er bleef een waas voor mijn beeld. Er zat iets strak rond mijn nek waardoor ik mijn hoofd niet kon draaien of bewegen. Terwijl mijn beeld langzaam scherper werd, zag ik enkele voeten naar mij toe stappen. Ze stopten vlak voor mij en een paar handen verschenen voor mijn gezicht, waarna ze opeens aan iets onder mijn kin begonnen te prutsen. Met enkele keren knipperen werd mijn beeld volledig scherp en het ‘ding’ rond mijn nek verdween, waardoor mijn hoofd bijna naar opzij viel. “Dus jij bent die befaamde Nick ‘De kitsune’…”, zei een stem mysterieus en ik keek op. “Seth…”, gromde ik met een hese stem en Seth grijnsde.

Ik was in een tent en pas toen ik mijn armen wou bewegen, merkte ik dat ik bijna volledig ingegraven was in het zand. Enkel mijn hoofd en mijn schouders staken nog uit en Seth hurkte voor me neer. “Hier treffen we elkaar weer, Nick”, zei hij met een grijns en ik keek hem vernietigend aan. Ik probeerde mijn krachten te gebruiken om me te bevrijden, maar een gevoel van afschuw groeide met het aantal keer dat ik probeerde. Mijn krachten, die ik sinds mijn geboorte altijd in mij had gevoeld, leken verdwenen te zijn. Er zat een akelige leegte in mij en wanhopig probeerde ik het gevoel te negeren. Ik had al een aantal keer meegemaakt dat mijn krachten geblokkeerd werden, zoals in de piramide en de tempel van Isis, maar ze waren nog nooit weg geweest. Nu wel. “Oh, is er iets?” vroeg Seth schijnheilig en zwaaide met een zakje voor mijn ogen. “Dankzij dit poeder kan ik de krachten van een mythisch wezen teniet doen, waardoor ze niet meer worden dan een dier of mens”, zei hij breed grijnzend en ging met zijn hand door mijn haar. Meteen schoot het verhaal van Noah en Emma door mij heen en ik vroeg grommend: “Wat moet je, Seth? Waar is Khana? Waarom hielp je ons eerst en doe je ons dit nu aan?” Seth lachte even op een heel vreemde manier en meteen moest ik aan een hyena denken. Hij liet zich op zijn achterwerk vallen en begon uit te leggen.

“Laat me met die tweede vraag beginnen. Khana is ongedeerd op een andere plaats, dus om haar moet jij je geen zorgen maken. Ze blijft wel nog voor een tijdje bij mij, maar jij mag van mij eerder weg gaan! Hoe goed klinkt dat? Natuurlijk onder bepaalde voorwaarden…” Hij lachte weer en ik gromde, maar meer kon ik ook niet doen. “Goed, nu de derde vraag, anders vergeet ik die… Laten we zeggen dat ik niet echt veel keuze had dan Khana te helpen”, zei hij vaag en ik keek hem niet-begrijpend aan. Hij draaide met zijn ogen en zei: “Zeg me nu niet dat jij het ook niet snapt… Ze is één van de Zes, waardoor ik haar aanwezigheid opmerkte en door haar aangetrokken werd.” Meteen was ik alert. Aangezien ik mijn krachten niet had, kreeg ik ook niet meer dat vreemde gevoel dat me vertelde dat er een mythisch wezen in de buurt was. Als Seth Khana’s aanwezigheid had opgemerkt, dan betekende dat… “Je bent een mythisch wezen”, zei ik neutraal en hij klapte droog in zijn handen. “Bravo Sherlock. Ja, ik ben een weerhyena, mocht je het nog niet van mijn lach hebben afgeleid. Goed, nu gaan we naar jouw eerste vraag… je wou weten wat ik van je wou hé?” zei hij en zijn grijns verscheen weer, waarna hij zei: “Ik wil jouw parel, aangezien ik die nodig heb voor een groter doel. Vertel, waar heb je hem verborgen?” Mijn blik verduisterde en ik klemde mijn kaken stevig op elkaar. Seth keek me dreigend aan en haalde een dolk boven. “Waar?” zei hij dreigender, maar ik antwoordde nog steeds niet. “Dan maar op een andere manier”, gromde hij.

Vermoeid knipperde ik met mijn ogen. Mijn neus leek er af te vriezen en mijn nek deed pijn. De nacht was al gevallen en ik zag de heldere sterrenhemel boven mij. Aangezien ik ongeveer gelijk aan een mens was, had ik ook weer last van vermoeidheid en temperatuurverschillen. Nadat Seth had opgegeven met vragen waar mijn parel was, had hij weer een flinke dosis van dat poeder in mijn gezicht gegooid en de tent met zijn handlangers afgebroken. Daardoor had ik enkele uren in de zon gezeten, maar daarna was het heel wat kouder geworden. Ik snifte even om mijn loopneus tegen te houden, maar het was verloren moeite. De sneeën en punten die Seth met zijn dolk had gemaakt in mijn gezicht, prikten nogal en ik had jeuk aan mijn neus, maar ik kon dus niet krabben. Een gefrustreerde kreun kwam uit mijn mond en ik sloot mijn ogen volledig. De parel die Seth bedoelde, was een bron van mijn krachten. Elke kitsune had er zo een en wanneer we die verloren, verloren we ook een groot deel van onze krachten. We zouden nog steeds kitsunes zijn, maar ik zou bijvoorbeeld geen elementen meer kunnen beheersen of dat vreemde gevoel ervaren.

Geschrokken keek ik op toen er lawaai klonk uit de tenten verderop. Er klonk geroep en opeens hoorde ik iemand lachen als een hyena. Meteen kwam Seth in mij op en automatisch probeerde ik mij weer los te krijgen, maar dat lukte niet. Wat zou er gebeurd zijn? “Hehehe, kijk eens wie we hier hebben jongens!” hoorde ik toen iemand pesterig zeggen en ik zag de vage gestaltes van de woestijngeesten rond mij verschijnen. Er klonk wat gelach en er werd wat zand in mijn gezicht gegooid, waardoor ik proestend de zandkorrels uit mijn mond probeerde te krijgen. De wonden begonnen wat harder te prikken en er werden ook enkele steentjes naar mij geworpen. “Hou op!” riep ik boos, maar kreeg een gratis wolk zand binnen en weer begon ik te hoesten. Er zat nu ook zand in mijn ogen die begonnen te tranen en de woestijngeesten begonnen harder te lachen. Opeens klonk er een schrille kreet en voor ik het wist, waren de woestijngeesten verdwenen. Al hoestend probeerde ik mijn ogen te openen, maar dat ging niet door dat zand. Voor ik het echter wist, kwam er een enorme golf water over mij heen en ik dacht even dat ik ging verdrinken. Het zand was tenminste wel al uit mijn ogen en verwoed knipperde ik met mijn ogen, om dan met grote ogen te kijken naar degene die de ton met water over mij had leeggegoten.

Reacties (1)

  • Hermione2003

    Oh nee! Arme Nick, arme Khana...

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen