Foto bij 21.

Hope you like it! Reacties zijn altijd welkom <3




Lana verveelt zich onwijs 's ochtends. Ze heeft nog steeds pijn, maar is er zo klaar meer om alleen maar in bed te liggen. Ze besluit om maar wat extra met haar krukken te oefenen. 'Hoe meer ik oefen, hoe sneller ik naar huis kan,' denkt ze. Ze hupst wat rond haar bed en richting de wc op de zaal. Als de verpleegster haar ziet, is ze verrast.
"Wat goed! Als ik jou zo bezig zie, kan je katheter er vandaag wel uit."
"Oh ja, dat zou fijn zijn!" glimlacht Lana.
Ze wandelt net zo lang door tot ze merkt dat haar armen beginnen te trillen en kruipt dan weer in bed om een boek te lezen en af te wachten.

Na het bezoek van de fysio die dag app't ze Julian trots:
Lana 11:13: Yes! Ik heb vandaag trapgelopen!
Nouja, met krukken dan
Maar toch!

Julian 11:16: Lekker bezig!!
Duurt vast niet lang meer tot je naar huis mag dan (:

Lana 11:17: Ik hoop het ook!

Lana is die middag net aan seizoen zes van Friends begonnen, als er drie mensen de zaal opkomen.
"Dat is haar," wijst een verpleegster een man en een vrouw naar haar bed. De man loopt voorop, met zijn hand uitgestoken, op haar af. "Dag mevrouw Ten Kate," begroet hij Lana. Lana beantwoordt automatisch zijn handdruk, terwijl ze zich afvraagt wie dit zijn en of ze hen zou moeten herkennen.
"Hallo," zegt ze.
"Mijn naam is Dennis Haverkamp en dit is mijn collega Annet Willekop," gaat de man verder, terwijl de vrouw haar ook de hand schudt. Ze heeft bruin, steil haar dat in een bob is geknipt en een vriendelijk gezicht. De man kijkt haar serieus aan en gaat verder: "We zijn van de politie en willen je graag wat vragen over het ongeval waar je bij betrokken was."
Lana voelt zich helemaal koud worden vanbinnen en het lijkt alsof haar hart even ophoudt met kloppen.
Als hij ziet hoe er ze schrikt, voegt de man er geruststellend aan toe: "Het is niets ernstigs, maar gewoon een formaliteit. We zijn verplicht om bij alle ongevallen met de betrokkenen te praten. We willen graag van jou horen wat er gebeurd is. Hebben ze je niet verteld dat we zouden komen? We hebben het ziekenhuis een paar dagen geleden gebeld en gevraagd om het door te geven."
"N-nee," stottert Lana. "Ze hebben niks gezegd."
De vrouwelijke agent gaat verder. "Wat vervelend. Ik kan me voorstellen dat dit een beetje rauw op je dak komt. Maar zoals Dennis al zei, het is een formaliteit die we even moeten doorlopen. Ben je er klaar voor?" vraagt ze, terwijl ze een aantal papieren en een pen uit haar handtas haalt.
Lana's hart klopt in haar keel, maar ze antwoordt dapper "ja".
"Okee. Je reed in een auto door Utrecht op vrijdag 2 augustus, klopt dat?" vraagt Annet, terwijl Dennis meeschrijft.
"Ja, ik was op weg naar huis," antwoordt Lana.
"Waar kwam je vandaan?"
"Uit Nieuwegein. Ik had een dansworkshop gedaan."
"Okee. Hoe laat ging je ongeveer weg?"
"Rond half elf."
"Had je alcohol gedronken?"
"Nee," antwoordt Lana snel.
"Had je die avond drugs gebruikt?"
"Nee, dat doe ik nooit," antwoordt Lana eerlijk.
"Okee. Weet je nog dat je op de Croeselaan reed?" gaat Annet verder.
Lana denkt even na. Tot nu toe heeft ze alle herinneringen aan deze avond zo ver mogelijk weggestopt. Niemand vroeg ernaar en alles was steeds gericht op haar herstel. Natuurlijk kwam er af en toe een gedachte aan die avond op, en ze heeft haar moeder in die eerste dagen ook weleens gevraagd wat er was gebeurd en of er anderen bij het ongeluk betrokken waren. Die antwoordde geruststellend dat er de andere bestuurder okee was, dat het niet haar schuld was en dat ze er niet meer aan moest denken. En elke keer als er een gedachte aan die avond bij haar opkwam, herhaalde Lana die woorden in haar hoofd en deed haar uiterste best niet aan het ongeluk te denken. Tot nu. Nu moet ze wel.
"Nee, ik geloof het niet..." Ze denkt nog harder na, probeert in haar geheugen de herinneringen aan de bewuste avond weer op te roepen. Ze heeft het gevoel dat ze het wel weet, maar kan er niet bij met haar gedachten. Het is alsof ze door een mist probeert te turen naar iets waarvan ze weet dat het er is, maar het niet kan zien. Tot, zo plotseling als een blikseminslag, een flard terugkomt. Ze ziet felle koplampen, recht op zich afkomen. Haar hartslag schiet omhoog en ze is blij dat ze in bed ligt, anders had ze niet op haar benen kunnen blijven staan.
Geschrokken kijkt ze de twee agenten naast haar bed aan.
"Herinner je je weer iets?" vraagt Dennis.
"Ja." En terwijl ze praat, komt er meer terug.
"Ik weet nog dat ik de brug over het kanaal overstak en de Croeselaan op draaide."
"Heel goed, en weet je nog wat er toen gebeurde?"
Haar hart gaat alleen maar sneller slaan. "Ik reed daar gewoon, stak over bij het kruispunt en toen opeens..." Ze begint te snikken, ze kan het niet tegenhouden. "Toen opeens kwam er koplampen, recht op me af. Het licht was zo fel, en ik kon ze niet meer ontwijken... Dat is alles wat ik nog weet." Haar schouders schokken. Ze voelt de pure paniek weer die ze ook toen in de auto voelde. De gedachte 'dit is het, nu ga ik dood', die door haar heen schoot. Haar angst om dood te gaan. De gedachte dat haar leven nog niet voorbij kan zijn, dat er nog zoveel is dat ze wil doen en meemaken. Ze hoort zichzelf weer gillen, bang voor het einde.
"Rustig maar. Wil je een glaasje water?" vraagt Annet.
Lana kan niet meer ophouden met huilen. Het gevoel van pure paniek is zo sterk, dat ze het niet meer weg kan stoppen.
"Ja, graag."
Terwijl Annet opstaat om een verpleegster te zoeken, schrijft Dennis verder op de papieren. Lana is zich er vaag van bewust dat er ook nog andere patiënten op de zaal liggen die vast geïnteresseerd meeluisteren, maar ze kan zich er niet druk om maken. Ze voelt zich slap en merkt dat haar handen trillen, terwijl de tranen over haar wangen stromen. Dan komt Annet weer binnen met een glas water en tissues.
"Dankjewel," glimlacht Lana, voor ze haar neus snuit. "Sorry hoor... Ik heb geprobeerd om er niet aan te denken en nu komt alles opeens terug."
"Geen probleem. Het is heel normaal om geëmotioneerd te raken als je erover praat," stelt Annet haar gerust. "Ben je klaar om verder te gaan?"
Lana haalt diep adem en knikt.
"Weet je nog iets van die momenten voor je de koplampen zag? Hoe hard reed je? En waren er andere auto's bij het stoplicht?"
Lana denkt na. "Ik was nog aan het optrekken geloof ik. Ik was net gestopt voor een rood stoplicht en toen het groen werd ging ik weer rijden. Ik stond vooraan de rij, maar ik weet niet meer of er nog andere auto's achter me stonden. Op het moment van het ongeluk reed ik bijna vijftig, denk ik." Haar ademhaling wordt weer sneller als ze aan de momenten daarna denkt.
"Okee. En toen zag je die auto op je af komen. Weet je daar nog iets van?"
De tranen beginnen weer te stromen. Lana kan er niets aan doen.
"Nee, ik zie alleen die koplampen en..." Ze kan niet verder praten.
"En toen?" dringt Annet aan.
"En toen dacht ik dat ik doodging," huilt Lana.
"Okee. Bedankt, dat was alles wat we wilden weten," zegt Annet. "Heb jij nog vragen?"
Lana slikt en haalt diep adem. "Hoe gaat het met de andere bestuurder?"
"Hij heeft een paar dagen in het ziekenhuis gelegen, maar is nu weer thuis. Net als jij was hij de enige in de auto. Hij heeft een gebroken arm en wat schaafwonden, maar verder is hij er redelijk vanaf gekomen. Zijn auto was wat robuuster dan de jouwe."
"En hoe kon hij op mijn weghelft terechtkomen?"
Annet zucht. "Het onderzoek is nog niet afgerond, maar uit zijn bloedtest kwam naar voren dat hij alcohol had gedronken. Verder kunnen we er nog niets over zeggen, tot het onderzoek is afgesloten."
"En mijn auto?"
"Die is helaas total-loss. Ik denk dat de verzekering nog contact met je opneemt daarover."
"Okee, bedankt," zegt Lana.
"Jij bedankt voor het gesprek en het delen van je herinneringen. Veel beterschap!" Nadat ze haar allebei de hand hebben geschud, lopen de agenten de kamer uit.

De rest van de dag voelt Lana zich rusteloos. Zelfs het moment waarop haar katheter er eindelijk uit wordt gehaald, kan haar niet opvrolijken. Steeds weer ziet ze die koplampen op zich afkomen en voelt ze de golf van paniek die toen door haar heen stroomde. Als haar moeder komt, vertelt ze wel over het gesprek met de agenten, maar doet ze verder alsof ze moe is en niet zoveel zin heeft om te praten. Dat is ook zo: ze voelt zich uitgeput en leeg door telkens hetzelfde moment te beleven. Haar moeder gelooft haar direct en kletst in plaats daarvan door over haar broer en het nieuwe boek van haar boekenclub. Lana is stiekem opgelucht als ze weggaat en ze weer alleen is. Alleen Julian vertrouwt ze de waarheid toe:

Julian 14:31: Hee! Hoe is je dag? Nog meer trap gelopen?
Lana 14:33: Eerlijk gezegd best wel kut. Er waren net twee agenten die alles over het ongeluk wilden weten ):
Julian 14:34: Oh shit! Dat was vast niet leuk om over te vertellen
Hoe was het gesprek? Wat wilden ze weten?

Lana 14:37: Zo raar... Het was alsof alles opeens terugkwam en ik kon niet stoppen met huilen. Echt heel naar ):
Ze wilden vooral weten wat ik me nog kon herinneren, maar dat was niet zo veel
Hoe was jouw dag?
Ik hoop beter dan de mijne!

Julian 14:38: Ah wat rot! Dikke knuffel van mij :*
Lukt het nu wel om aan iets anders te denken?
Mijn dag was prima, gesport en gedrumd en nu klaar aan t maken voor werk
Zin om je weer te zien straks!

Lana 14:40: Meh, niet echt, maar gaat zo hopelijk beter.
Ah, fijn!
Ik heb ook megaveel zin om jou weer te zien:$


Ze zucht. Wat moet ze nou aan hem uitleggen, dat ze de hele dag de momenten voorafgaand aan het ongeluk herbeleefd? Dat ze eigenlijk aan niks anders kan denken, omdat haar gedachten haar steeds weer naar dat punt terugvoeren? Dat klinkt wel heel sneu en zielig. In plaats daarvan probeert ze te geloven wat ze net naar hem stuurde, namelijk dat het zo vast beter gaat.

Reacties (1)

  • Luckey

    De terug komende beelden zijn heel naar om
    Terug te zien elke keer
    Hopelijk kan ze het snel verwerken
    Julian moet der afleiden of tips geven

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen