Foto bij 22.

Hoofdstuk 22 alweer!




In de loop van de avond komt ze erachter dat het niet beter gaat: de flashbacks blijven terugkomen. Zelfs de verpleegster die de medicijnen uitdeelt vraagt of alles wel goed gaat, omdat ze zo bleek ziet.
"Ja hoor," glimlacht Lana zwakjes. "Beetje moe vandaag."
"Vast omdat je weer zelf uit bed kunt komen!" spreekt de verpleegkundige haar bemoedigend toe.
"Ja, dat zal het zijn."
Lana kijkt naar de klok en probeert de minuten sneller te laten verstrijken. Om 19:00 komt Julian en ze heeft er nog nooit zo naar uitgekeken om hem te zien. Het wordt 19:00, 19:05 en 19:10, maar nog steeds geen teken van Julian. Lana wordt onrustig en checkt haar mobiel om de minuut. Dan, om 19:17, krijgt ze eindelijk een berichtje:

Julian 19:17: Sorrysorrysorry, het is meeeegadruk hier dus kan voorlopig nog niet weg!
Spijt me echt heel erg maar kan vanavond niet langskomen
Had het graag anders gezien!
Dikke kus en slaap lekker vast xxxx


Verslagen legt Lana haar mobiel naast haar kussen. Geen Julian vanavond. Ze voelt de tranen weer opkomen. Natuurlijk kan hij er niks aan doen, hij is gewoon aan het werk, maar ze kan haar teleurstelling niet tegenhouden. Ze zucht diep en pakt haar boek er weer bij, om het binnen een minuut weer weg te leggen. Haar concentratie is ver te zoeken vanavond. Ze pakt haar telefoon weer, om haar beste vriendin Anna te bellen. Nadat de telefoon een paar keer is overgegaan, hoort ze echter: "Hee, met Anna. Ik ben er even niet, laat een bericht achter na de piep!" Snel hangt ze op, want ze weet niet wat ze moet zeggen. Nu voelt ze zich nog eenzamer dan net. 'Iedereen heeft van alles te doen, en ik lig hier me hier maar rot te voelen in bed,' denkt ze verdrietig. Ze weet dat het geen zin heeft om zo negatief te denken, maar ze kan er vanavond even niks aan doen.

Zuchtend kijkt Lana op haar telefoon hoe laat het is. 00:17. Ze probeert al een paar uur om te slapen, met de gedachte dat deze dag dan eindelijk voorbij zou zijn. Telkens als ze haar ogen dichtdoet, lijkt het echter alsof ze weer in haar auto zit. Ze rijdt op de Croeselaan, op weg naar huis, als ze plotseling verblind wordt door koplampen die recht op haar afkomen. Ze gilt, maar er komt geen geluid uit haar mond. Haar hartslag schiet omhoog en ze doet haar ogen open, om er dan achter te komen dat ze in een ziekenhuisbed ligt. Alle trucjes om zichzelf rustig te krijgen heeft ze inmiddels geprobeerd: lezen, series kijken, luisteren naar de rustige ademhaling van haar slapende zaalgenoten, mediteren, met een app luisteren naar slaapverhalen... Niks helpt. Ze haalt diep adem, pakt haar telefoon weer en schrijft een app'je aan Julian:

Lana 00:19: Nog steeds druk bezig?

Tot haar verrassing licht haar scherm een paar tellen later weer op.

Julian 00:20: Hee! Kun je niet slapen?
Nee, het is gelukkig eindelijk rustig geworden
Was net een kop koffie aan het halen


Snel schrijft Lana terug:
Lana 00:21: Nee, val maar niet in slaap ):
Julian 00:22: Wat dan?

Lana's vingers hangen stil boven haar telefoon. Wat moet ze typen? Hoe suf is het wat ze nu gaat schrijven? Toch besluit ze eerlijk te zijn.

Lana 00:24: Okee dit klinkt vast heel stom
Maar ik moet echt de hele tijd aan het ongeluk denken
Snap er niks van, afgelopen weken ging het prima
Maar nu blijft het maar terugkomen


Terwijl ze het schrijft, beginnen haar ogen weer te prikken. Dan licht haar telefoon weer op, maar nu ziet ze Julians naam staan met een rood en groen telefoonhoorntje. Hij belt haar. Ze haalt diep adem en neemt fluisterend op: "Hee!"
"Hee!" Het is zo fijn om zijn stem weer te horen. "Wat kut zeg. Is het sinds het gesprek met de politie vanmiddag?"
"Ja... Het is zo raar, telkens als ik mijn ogen dichtdoe, lijkt het alsof ik weer in de auto zit." Ze voelt dat ze bijna moet huilen, dus ze stopt met praten.
"En dan? Wat gebeurt er dan?" Zijn warme, bezorgde stem is de druppel. Zachtjes begint ze te snikken. "Hee, lieverd... Het is okee. Gooi het er maar uit," hoort ze hem zeggen.
"Sorry," fluistert ze.
"Nee joh, geen sorry zeggen. Ik zou willen dat ik bij je was en je een knuffel kon geven."
Lana glimlacht door haar tranen heen. "Ja, dat zou fijn zijn."
"Ik denk alleen niet dat ze me midden in de nacht de afdeling op laten. Ik weet eigenlijk wel zeker van niet," zegt hij.
"Jammer."
"Ja. Maar het helpt vast als je erover praat. Wil je vertellen wat je ziet?"
Met horten en stoten vertelt Lana over de flashbacks. Soms moet ze huilen en ze doet haar best om zo zachtjes mogelijk te fluisteren, in de hoop dat ze haar zaalgenoten niet wakker maakt. Julian stelt vragen, maar luistert vooral naar haar verhaal. Als ze uitverteld is, vraagt hij: "Wil je de medische verklaring hiervoor weten?"
Verbaasd antwoordt Lana "ja". Als er een medische verklaring is, stelt ze zich misschien toch niet aan.
"Je hebt last van herbelevingen. Je ongeluk is wat we een traumatische ervaring noemen. Ieders hersenen gaan daar op een andere manier mee om, maar herbelevingen zijn een vaak voorkomend verschijnsel. Ze ontstaan doordat je hersenen op een bijzondere manier met het trauma omgaan. Omdat het zo intens was, besluiten ze namelijk om het niet volledig en waarheidsgetrouw op te slaan, maar om het te fragmenteren. De herinnering aan je ongeluk is dus in allerlei brokjes verdeeld en overal verspreid in de hersenen opgeslagen. Daardoor besef je de impact van het gebeuren op het moment zelf niet, en vlak daarna eigenlijk ook niet. Daardoor voelde je je afgelopen weken mentaal redelijk. Ik vermoed dat je het bewust of onbewust zo ver mogelijk hebt weggestopt, maar dat je door het gesprek vanmiddag gedwongen werd het je weer te herinneren. En daar komen de herbelevingen die je nu steeds hebt vandaan."
"Aha," antwoordt Lana verbaasd. "Ik dacht dat het gewoon aan mij lag."
"Nee, zeker niet. Dat ongeluk was natuurlijk superheftig om mee te maken en iedereen gaat daar op een andere manier mee om. Omdat je er zelf nooit over begon, heb ik er ook niet naar gevraagd."
"Maar eehm, hoe lang duren die herbelevingen?"
"Dat is bij iedereen anders. Meestal duurt het niet lang. Wat helpt, is steun van je omgeving en erover praten als je daar behoefte aan hebt. En je dagelijkse bezigheden weer oppakken, al is dat in jouw geval wat lastiger. Soms duurt het langer dan drie maanden en dan noem je het PTSS, Posttraumatische Stress Stoornis."
"Ohja, daar heb ik weleens van gehoord," zegt Lana.
"Maar in 90 tot 95% van de gevallen komt het niet zover, hoor," stelt Julian haar gerust.
"Toch handig om iemand te hebben die voor dit soort dingen gestudeerd heeft," glimlacht Lana.
"At your service," lacht Julian. "Maar even serieus: vraag slaapmedicatie aan de verpleging. Zeg dat je nachtmerries hebt en graag rustig wil slapen. Als je een nacht goed geslapen hebt, voel je je morgen waarschijnlijk al wat beter."
"Okee," zucht Lana.
"Hee, het komt goed, echt waar. En morgen ben ik vrij, dus dan kan ik sowieso langskomen!"
Bij die gedachte voelt Lana zich iets vrolijker. "Fijn," glimlacht ze.
"Dus, gebruik die knop naast je bed om de verpleging te roepen en lekker gaan slapen."
"Dankjewel voor het aanhoren van mijn warrige verhaal! En werkse nog vanavond," zegt Lana.
"Naar jou wil ik altijd luisteren, wat je me ook te vertellen hebt. Welterusten lekker ding!"
Glimlachend kijkt Lana naar haar telefoonscherm, waar nog één bericht van hem binnenkomt:

Julian 01:01:(H)

Ze voelt een warm gevoel door haar lichaam stromen. Dan drukt ze op de knop naast haar bed om de verpleging op te roepen.

Reacties (2)

  • ixlovexyoux

    Wat een meeslepend verhaal! Ik zwijmel helemaal weg:)

    1 jaar geleden
    • Snowrose

      Ah wat een lieve reactie! Dankjewel <3

      1 jaar geleden
  • Luckey

    Vind zo fijn voor haar dat ze Julian heeft
    Die kan der op alles helpen
    Hoop voor der dat der hersenen anel alle stukjes heeft gevonden en plek kunnen geven

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen