Foto bij Scar 94

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Ik werp een blik op de klok en zie tot mijn grote teleurstelling dat de pauze afgelopen is en we weer aan het werk moeten. Met een zucht giet ik het laatste slokje koffie achterover, app Paige nog een laatste keer dat ik haar mis, en begin weer met de uren aftellen tot het eind van mijn dienst.

Na een ellenlange dag waarin eigenlijk niks bijzonders gebeurt - behalve misschien die gast die we moesten achtervolgen vanwege roekeloos rijgedrag en een kwartier lang veel te snel voor ons uit bleef racen omdat hij stoned was en dacht dat het een wedstrijdje was - loop in eindelijk mijn appartement weer binnen, het weekend tegemoet.
'Paige? Ik ben thuis,' kondig ik aan terwijl ik mijn jas aan de kapstok doe en mijn schoenen uittrap.
'Hi, liefje. Ik ben in de keuken. Ik ben net thee voor je aan het inschenken,' klinkt er.
Ik loop naar de keuken en ga achter haar staan. Met haar rug tegen mijn borstkas sla ik mijn armen om haar heen en ze strijkt met haar handen over mijn onderarmen. Vermoeid laat ik mijn kin op haar hoofd rusten en mijn ogen zakken dicht. Ik wieg ons zachtjes heen en weer en geniet van de rust die over me heen spoelt. Het is maar goed dat het weekend is, want ik ben er zeker aantoe.
'Hoe voel je je, schatje?' vraag ik na een tijdje.
Ze leunt iets achterover in mijn armen en ik omhels haar iets steviger.
'Een beetje hoofdpijn, maar verder ging het wel goed vandaag,' antwoordt ze.
Ik geef een paar kusjes tegen haar hoofd, alsof ik het zo beter kan maken, en ga dan verder met mijn kruisverhoor.
'Heb je al je medicatie genomen?' vraag ik voor de zekerheid.
'Ja, meneer,' antwoordt ze gekscherend.
'Genoeg gegeten?'
'Ja, meneer. Bent u trots op me?'
'Altijd.' Ik geef een kusje bij haar nek, net onder haar oor. In het glas van de magnetron zie ik haar glimlachen.
Ik laat haar los en pak de twee kopjes thee die ze net heeft ingeschonken, waarna ik die op de eettafel zet zodat die daar kunnen afkoelen. Ze loopt ook naar me toe en ik draai me weer naar haar om. Ze heeft een van mijn hoodies aangetrokken, zie ik. Ik kan een scheef glimlachje niet inhouden.
'Wat?' reageert ze verdedigend op mijn geamuseerde blik. 'Ik had het koud, oké?'
Ik laat mijn armen om haar middel glijden en trek haar tegen me aan. Haar armen slaat ze om mijn nek en ze rust haar hoofd tegen mijn schouder.
'Ik vind het lief. Je ziet er lief uit.'
Ze lacht schamper en zegt plagend: 'Jij zou me nog liever in jouw kleding zien dan in lingerie.'
Niet aan Paige in lingerie denken. Niet aan Paige in lingerie denken.
Ik haal zo luchtig mogelijk mijn schouders op.
'Tja, wat kan ik zeggen? Je ziet er heel schattig uit in te grote hoodies. Zeker als het toevallig mijn hoodies zijn.'
Ze rolt met haar ogen, maar ze kan het niet laten om even te glimlachen.
'Ja, oké. Whatever. Voor deze ene keer laat ik je me schatting noemen, want ik heb je gemist en wil je gewoon even kussen,' zegt ze.
Ik glimlach. 'Schattig.'
'Laatste waarschuwing, Darling,' zegt ze dreigend, waarna ze op haar tenen laat staan en haar lippen op de mijne drukt. Ik kus haar zachtjes terug, met mijn linkerhand op haar wang en mijn rechterarm nog altijd om haar middel geslagen.
'Heb ik al eens gezegd dat ik van je hou?' mompel ik tegen haar lippen.
Ze glimlacht lichtjes en kust me feller, haar handen strijkend door mijn haar. Dan maakt ze zich van me los en zegt ze plagerig: 'Je hebt het heel misschien af en toe tussen neus en lippen door laten weten.'
'Vaak genoeg?'
'Bij lange na niet.' Ze geeft me nog een zacht kusje en vraagt dan: 'Hoe was werk?'
Ik zucht.
‘Alles lijkt zo ellendig veel langer te duren zonder jou. En nu kan ik het hele weekend met jou doorbrengen, wat betekent dat het weekend veel te kort gaat lijken,’ klaag ik dramatisch.
Ze haalt haar schouders op. ‘Nou, dan moet ik dit weekend maar naar mijn eigen appartement gaan en jou met rust laten. Dan kan jij van je vrije tijd genieten.’
Ik schud mijn hoofd en til haar op, waardoor ze verschrikt naar adem hapt. Onder jammerend protest van haar kant draag ik haar naar de bank en laat ons daar neerzakken, mijn armen bezitterig om haar lichaam geslagen.
‘Dat dacht ik dus niet,’ zeg ik en ik druk een kusje tegen haar hoofd. ‘Dit weekend ben je helemaal van mij.’
Ze glimlacht en laat zich iets gemakkelijker tegen me aanzakken.
‘Vooruit dan,’ zegt ze toegeeflijk en ik wrijf even over haar rug, waardoor ik haar lichaam kan voelen ontspannen.
‘Er is eigenlijk nog wel iets interessants gebeurt op werk,’ zeg ik. Ik was het eigenlijk bijna vergeten te vertellen, want meestal maakt zij alles mee wat er op werk gebeurt. ‘Ik moest een nieuwe collega inwerken vandaag.’
‘Ooh,’ zegt ze. ‘Hopelijk ben je niet ook verliefd geworden op deze...?’
Ik kijk haar quasi-beledigd aan.
‘Pardon? Jij bent mijn enige en eeuwige uitzondering. Voor altijd,’ zeg ik en ik geef haar nog een zachte kus op haar lippen. Dan zeg ik: ‘Maar dat is trouwens niet het enige, eigenlijk.’
Ze kijkt met een opgetrokken wenkbrauw op.
‘Oh? Vertel,’ vraagt ze, niet in staat haar nieuwsgierigheid te verhullen.
‘De nieuwe collega is die gast die zondagnacht toen aanbelde,’ antwoord ik. ‘Armando, heet hij.’
Paige knikt bedenkelijk. ‘En? Ben je een beetje lief tegen hem geweest?’
Ik haal mijn schouders op.
‘Lief genoeg,’ antwoord ik en ik deuk een paar kusjes in haar hals.’ Maar eigenlijk kon ik alleen maar de hele dag denken aan hoeveel liever ik lief tegen jou zou willen doen.’
Haar hand strijkt even door mijn haar en ze zucht even wanneer ik zachtjes een gevoelig plekje raak. Dan trekt ze zich iets terug.
‘Nou, daar zeg ik geen nee tegen. Maar vertel eerst even meer. Is hij aardig?’
Ik laat me achterover op de bank vallen en trek haar bovenop me. Ze nestelt zich tegen me een en rust haar hoofd tegen mijn borst.
‘Hij is wel oké. Geen slechte gast. Ik mag hem wel,’ zeg ik en ik speel even met haar haar. ‘Maar jou mag ik meer.’
'Slijmbal,' mompelt ze.
Even blijven we in stilte liggen en ik strijk zachtjes over haar haren en rug, haast gehypnotiseerd door het trage ritme.
'Ik hou van je, wist je dat?' zeg ik.
Ik voel haar glimlachen tegen mijn borstkas.
'Ik hou ook van jou.' Ze draait haar hoofd en geeft een kus op de plek van mijn hart. 'Met heel mijn hart.'
Een kleine glimlach neemt mijn gezicht over en ik voel mijn ademhaling langzamer en langzamer gaan.
'Moe?' vraagt Paige.
'Verschrikkelijk,' klaag ik.
Ze strijkt zachtjes door mijn haar en begint afwezig met een van de plukjes te spelen. 'Laat me nu dan even voor jóú zorgen in plaats van andersom.'
'Weg van dat ik het daar volledig niet mee eens ben, ben ik het wel met je eens,' protesteer ik, waardoor ze een schamper lachje laat horen. Voordat ze me kan onderbreken, ga ik verder. 'We zorgen voor elkaar. Altijd.'
'Ja, sure. Maar ik nu iets meer dan jij voor mij, oké?' smeekt ze me bijna.
'Ik zal erover nadenken,' zeg ik, zonder de intentie om erover na te denken, want we zijn een team en zorgen voor elkaar.
Ik rol ons op onze zij, zodat we met onze neuzen naar elkaar toe op de bank liggen.
'Nog iets interessants gebeurt vandaag?' vraag ik nieuwsgierig. Ik heb oprecht moeite met afkicken van haar aanwezigheid.
'Op zich is het onmogelijk dat jouw dag saaier was dan die van mij, maar ik heb wel de uitslagen van het bloedonderzoek gekregen en de dokter heeft gebeld,' zegt ze.
Automatisch kom ik op één elleboog een stukje overeind.
'Wat? Waarom zei je dat niet meteen? Is het iets ernstigs?' vraag ik paniekerig.
Omdat ze zondag was flauwgevallen heb ik maandagmorgen gelijk een afspraak met haar gemaakt bij de huisarts. Daar hebben ze onder andere nog even naar haar ribben gekeken en een apotheekrecept voor betere medicijnen tegen de koorts voorgeschreven. En, misschien nog wel het belangrijkste, ze hebben bloedonderzoek gedaan.
'Nathan, als het iets ernstigs was had ik het je wel meteen verteld. Het is gewoon een ijzertekort in mijn bloed. Dat is waarschijnlijk de voornaamste reden dat ik flauwviel. Ze hebben me ijzersupplementen voorgeschreven en die heb ik even bij de apotheek opgehaald.'
Ik strijk zachtjes langs haar wang. 'Als je me even geappt had dat ik het ook voor je op kunnen halen. Geen probleem.'
Ze neemt mijn handen in de hare en geeft er een kusje op.
'Oké, Nate, liefje, ik ga je even iets heel schokkends vertellen. Ben je er klaar voor?' begint ze en aan haar betuttelende, cynische toon weet ik al waar het heen gaat. 'Ik vind het helemaal niet erg om naar buiten te gaan. Ik zit hier al een week thuis en ik verveel me een beetje. Dat busritje naar het centrum was oprecht het hoogtepunt van de dag, oké? Maak je geen zorgen.'
Ik rol met mijn ogen. 'Oké, prima. Heb je de resultaten ook op papier gekregen?'
Ze knikt. 'Wil je ze zien?'
'Graag.'
Ze staat op en ik volg haar naar de eettafel, waar een stapeltje papieren ligt. In zichzelf mompelend bladert ze er even doorheen en grist er dan met een "aha" een blaadje vandaan. Ze overhandigd het aan mij en ik ga even op een van de stoelen zitten. Ze laat zich neerzakken op mijn schoot en terwijl ik met mijn rechterhand de brief vasthoud, sla ik mijn linkerarm om haar heen. Met een frons lees ik de bloedwaardes van het onderzoek af.
'Fuck. Paige, je ijzerwaardes zijn echt belachelijk laag,' stoot ik uit.
'Dat heet bloedarmoede, liefje,' antwoordt ze droogjes.
Ik rol met mijn ogen. 'Ja ja, weet ik, maar zelfs voor bloedarmoede is dit echt vrij laag. Geen wonder dat je je zo slecht voelde.'
Ze knikt toegeeflijk. 'Oké, ik kan niet ontkennen dat het iets erger is dan ik eigenlijk had gedacht.'
'Nou, ik ben blij dat er nu iets aan gedaan wordt.' Ik geef een kus tegen haar schouder en wrijf even over het niet gehavende deel van haar buik. 'Dit verklaart ook waarschijnlijk waarom je het telkens zo koud hebt.'
'Ja. Dat kan ik missen als kiespijn,' zegt ze en ze pakt een van de koppen thee, die inmiddels wel dusdanig afgekoeld is dat ze het kan drinken. Ze neemt een klein slokje en vouwt haar handen dan om de mok heen.
'Snap ik. Wat wil je eigenlijk eten, vanavond?'
Ze glimlacht en draait haar bovenlichaam iets in mijn richting. Ze laat met één door de thee opgewarmde hand de mok los en legt die tegen mijn wang. 'Jij hebt hard gewerkt vandaag. Kies jij maar.'
'Ik kijk zo wel wat we in huis hebben,' zeg ik, mezelf voornemend om iets te kiezen waarvan ik weet dat Paige het lekker vindt.
'Slokje?' vraagt ze en ze houdt de kop thee op. Ondanks dat mijn eigen mok ook ergens op tafel staat, knik ik en neem een klein slokje wanneer ze de kop bij mijn mond houdt.
Ik laat mijn blik even over de tafel glijden en zie een paar boeken op tafel verspreid liggen. Ik zie er een openstaan en pak die op. Er staan wat plaatsjes op de open bladzijde en ik laat mijn blik er even overheen glijden.
'Waar gaat dit over?' vraag ik. 'Kunst?'
Ze glimlacht en pakt het boek over. Ze klapt hem dicht en ik zie een of andere titel in het Latijn op de kaft staan.
'Lieveschat, dat waren geen schilderijen, maar foto's van elektronenmicroscopen.'
Ik frons. 'Voor een politieagente lees je verassend veel wetenschappelijke vakliteratuur, is me opgevallen. Leid je een stiekem dubbelleven als theoretisch natuurkundige of zo?'
'Ten eerste is dit biologie en ten tweede: nee, ik leef geen geheim dubbelleven. Ik vind het gewoon interessant. Ik was vrij goed in bètavakken op school,' zegt ze, bijna verdedigend.
Ik glimlach. 'Mijn vriendin is een genie.'
'Je vriendin verveelt zich omdat ze met ziek thuis zit,' verbetert ze me.
Ik wrijf mijn neus even in haar nek en geef er dan een kusje op.
'Nou, dit weekend hoef je je niet te vervelen,' zeg ik. Na een korte aarzeling voeg ik eraan toe: 'Of we vervelen ons gewoon even samen. We zien wel.'
Ze lacht kort en schudt haar hoofd.
'We zien wel.'

Reacties (1)

  • BethGoes

    Super schattig!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen