Dana zat aan haar koffiepauze. Ondanks haar jarenlange gevangenschap vond ze het niet moeilijk om wat met haar collega’s te kletsen. Het maakte het juist makkelijker dat niemand wist wat ze had doorgemaakt, dat ze haar allemaal beschouwden als een gewone negentwintigjarige vrouw. De gesprekken waren oppervlakkig, wat ze wel prettig vond. Al haar andere gesprekken waren altijd al zo serieus.
      Ze wilde net teruggaan naar haar werkplek om de volgende groep bezoekers onder haar hoede te nemen toen Marly de koffiekamer binnenkwam. ‘Er is iemand die naar je vraagt, Dana. Bij de balie.’
      ‘Oh…’ antwoordde Dana een beetje beduusd.
      Het was een halfuur rijden vanuit Charming, iemand kwam niet zomaar even langs. Ze liep met haar collega mee en zuchtte zachtjes toen ze Kozik zag, die voor de ingang heen en weer beende en om elke paar passen door zijn blonde haar streek.
      Hij was duidelijk zenuwachtig.
      ‘Hé.’ Ze liep naar hem toe.
      Hij bleef onmiddellijk staan. ‘Hé.’
      Dana beet op de binnenkant van haar wang toen ze hem zag. Hij zag bleek, had wallen onder zijn ogen en de blik in zijn ogen brak haar hart. Wat hij gisteren ook gedaan had – ze voelde nu alleen maar medeleven omdat haar lieve vriend zo gebroken was. Ze sloeg haar armen stevig om hem heen. Hij omhelsde haar bijna wanhopig terug.
      ‘Ik weet niet veel meer van gister,’ mompelde hij. ‘Behalve dat Amy het uitmaakte en ik daarna stomdronken ben geworden. Ik – ik heb het gevoel dat ik iets vreselijks heb gedaan. Maar ik – ik kan me nauwelijks wat herinneren. Alleen – alleen jouw paniekerige ogen.’ Hij trok zich iets terug en wreef over de zijkant van zijn hoofd. ‘En dat je me sloeg. Met iets.’
      Dana legde lichtjes een hand om zijn bovenarm omdat ze voor de deur stonden en leidde hem naar buiten. De zon scheen, en ze nam hem mee naar een bankje vlak bij de ingang.
      ‘Wat heb ik gedaan?’ vroeg hij zacht. ‘Heb ik…’ Hij leek de woorden niet te kunnen uitspreken. In plaats daarvan staarde hij naar de grond.
      ‘Het maakt niet uit,’ zei ze. ‘Je wist niet wat je deed.’
      ‘Het maakt wel uit. Heb ik je pijn gedaan? Je was er vanochtend niet, ik moet je bang hebben gemaakt.’
      ‘Je probeerde me te zoenen. Om Amy een reden te geven boos op je te zijn. Ik ben naar Kip gegaan.’ Ze legde haar hand op Koziks been. ‘Er is niets gebeurd lieverd. Ik ben niet boos.’
      Ze wist niet of hij het geloofde, hij kon het niet opbrengen om haar aan te kijken.
      ‘Het voelt zo hypocriet. Ik heb Juice zo vaak uitgefoeterd vanwege zijn dronkenschap en nu doe ik het zelf.’
      ‘Dat kan de beste overkomen, Koz. Je bent geen heilige, ook jij doet weleens iets fout.’
      Een tijdlang bleef Kozik naar de grond staren. Zijn schouders gespannen, zijn ademhaling zwaar. ‘Weet je… hij heeft me zo vaak als uitschot behandeld. Ik slikte het altijd maar omdat hij een wrak was. Ik begreep het, tot op zekere hoogte. Maar nu…’ Zijn stem klonk koud. ‘Nu kan ik hem niet meer uitstaan. Misschien haat ik hem zelfs. De dingen die hij over ons zei, puur om Amy op de kast te jagen… Zonder hem was dit nooit gebeurd. En alleen maar omdat ik hem niet vertelde dat je nog leefde. Maar die kennis zou hem kapotgemaakt hebben, Deen. Ik hem zo vaak zien wegkwijnen. Ik kon het – ik kon het niet weer aanzien. Het vrat zoveel energie, ik weet niet eens of ik het zelf wel weer had aangekund.’ Hij tuurde naar zijn handen. ‘Maar hij zag het nooit. Het ziet het nog steeds niet. Dat ik het ook zwaar had, dat ik ook niet altijd alle antwoorden had. Hij was zo… geobsedeerd door zijn eigen pijn.’
      ‘Nog steeds,’ antwoordde ze zacht. ‘Iedere keer dat we een diepgaand gesprek voeren, huilt hij.’ Ze slikte moeizaam. Toen haalde ze diep adem. Het was niet aan haar om het te zeggen, maar het moest er gewoon uit. ‘Fye is zwanger.’
      ‘Wat?’ Met grote ogen keek Kozik opzij.
      Ze knikte stilletjes. ‘Ja. Ze vertelde het me een tijdje terug. Ze durft het hem niet te zeggen. Ze voelt zich niet altijd veilig bij hem en weet niet of ze wil dat hun kind bij hem opgroeit.’
      ‘Dat snap ik,’ mompelde Kozik.
      Dana fronste lichtjes. ‘Juice zou zijn eigen kind nooit iets aandoen.’
      ‘Juice is zich niet altijd bewust van wat hij doet, Deen. Hij belde mij, die nacht dat hij Lotte vermoordde. Mikey was slechts twee stappen bij hem vandaan. Het kind was wat, zes? Denk je eens in wat voor impact het op de jongen had gehad als hij dat had gezien? Juice stond daar in ieder geval niet bij stil.’
      Dana zuchtte zachtjes. ‘Maar Fye… Fye moet gewoon tot hem leren doordringen als hij een woedeaanval heeft.’
      ‘Ik weet niet of dat te leren valt, Deen. Ze is jou niet. Ze doet haar best, maar ze is jou niet en ze weet het. Hij weet het. Jij bent degene van wie hij houdt, degene die altijd tot hem kan doordringen.’
      Ze boog haar hoofd. Een traan gleed langs haar wang. ‘Maar waarom wil hij me dan niet meer?’ fluisterde ze.
      ‘Oh lieverd…’ Kozik trok haar in een omhelzing. ‘Hij zou niet liever willen dan weer met je samen zijn. Maar jouw dood… Heeft hem gebroken. Heeft hem veranderd. Heeft hem dingen laten doen waar hij zich nu voor schaamt, dingen waarvan jij zou gruwelen. Dingen waarvan hij niet wil dat je ze weet – en met goed recht. Want hij heeft dingen gedaan die ik hem nooit zal vergeven, Deen. Hij beschouwt zichzelf als een psychopaat en hij wil niet dat je weer met een psychopaat samen bent. Hij wil dat je een normale, gezonde relatie hebt.’
      ‘Hij is geen psychopaat.’
      ‘Nee?’ snoof Kozik. ‘Ik weet niet of ik het daarmee eens ben.’
      ‘Ik heb jarenlang met een psychopaat geleefd, Kozik. Juice is er echt geen. Hij lijdt behoorlijk zwaar aan PTSS en ik denk dat hij misschien ook borderline heeft, of een andere persoonlijkheidsstoornis. Naast de OCD die hij al heeft. Maar hij is niet gewetenloos en al helemaal niet onverschillig. Hij voelt juist te veel en hij heeft iemand nodig die hem helpt zijn emoties te reguleren.’
      Kozik was even stil. ‘Hij heeft jou nodig,’ mompelde hij toen. ‘Maar hij zal dat nooit toelaten omdat hij wil dat je verdergaat, dat je gelukkig wordt.’
      ‘Ik weet het,’ zuchtte Dana. Ze vlocht haar vingers ineen. ‘Ik wil hetzelfde voor hem. Daarom wil ik dat Fye hem over het kindje vertelt. Over zijn nieuwe kans op een gezin. Zijn gedachten zijn zo gefocust op wat hij is kwijtgeraakt, hij moet leren kijken naar welke mooie dingen hem juist te wachten staan.’ Ze was even stil. ‘En hetzelfde gaat voor mij.’ Ze draaide haar hoofd opzij. ‘Ik heb gisteren met Kip gepraat. Ik wil proberen iets met hem op te bouwen. Ik ga bij hem wonen, hopelijk geeft dat jou ruimte om dingen goed te maken met Amy. En Juice en Fye… die kunnen hoop ik ook een stap verder doen. Ik geloof dat we allemaal gelukkig kunnen worden, als we er voor openstaan.’
      Kozik keek haar verrast aan. Een miniem glimlachje speelde om zijn mondhoek. ‘Toe maar. Ruil je me zo maar in voor Sack? Weet Juice daar al van? Anders ga ik een bunker zoeken, voordat hij me ervan beschuldigd jou dit aangepraat te hebben.’
      ‘Juice en ik hebben het er al een paar keer over gehad, het zal niet uit de lucht komen vallen. Kip is vanochtend eerder naar het clubhuis gegaan om er met hem over te praten. Ik vertrouw erop dat dat goed is gegaan.’
      Koziks blik vertelde haar dat hij haar wel erg optimistisch vond, maar de kalmte waarmee Kip zich gisteren over haar ontfermd had, overtuigde haar van haar gelijk.
      Ze pakte Koziks hand en kneep erin. ‘Ik moet hierin geloven, Koz. Ik moet geloven dat we allemaal nog een kans hebben om gelukkig te worden. Dat Maddox ons niet nog steeds vanuit zijn graf overheerst. Ik moet vertrouwen op de liefde, anders kan ik nergens meer op vertrouwen.’
      Kozik boog zich naar haar toe en kuste haar slaap. ‘Ik geloof in jou, Deen. Ik geloof dat jij nooit zal opgeven, dat je zal blijven vechten totdat je een manier hebt gevonden om gelukkig te zijn – en met jou ook Juice, en Kip, en Fye. En jullie kinderen.’
      ‘En jou, Koz,’ zei ze zacht, en ze keek naar hem op. ‘Jij moet het ook goedmaken met Amy. Geef haar niet zo snel op, ze is het waard.’
      Hij liet zijn hoofd tegen dat van haar zakken. ‘Nee, ik geef haar niet op,’ zei hij. ‘Als jij een nieuwe kans creëert voor jezelf en Kip, en Juice de ruimte geeft om hetzelfde te doen met Fye… Dan zou ik wel echt een loser zijn als ik zelf niet voor mijn relatie zou vechten. Amy en ik hebben veel minder doorgemaakt dan jullie…’
      ‘Daarom,’ glimlachte ze naar hem. ‘Ik heb alle vertrouwen in jullie twee.’

Dana voelde zich moe toen ze na haar werk thuiskwam. Ze moest nog wennen aan de lange dagen, al keek ze met een tevreden gevoel terug op vandaag. Het gesprek met Kozik had haar goed gedaan.
      Toen ze bij Kip aanbelde, was Casper degene die opendeed. Ze tilde hem op haar zij en gaf hem een kus. Ze wilde hem naar de woonkamer tillen, maar hij spartelde zich los.
      ‘Nee. Nog nie na binnen. Papa bijna klaar.’ Zijn ogen fonkelden.
      ‘Oh,’ reageerde Dana een beetje verdwaasd.
      Slechts een paar tellen later deed Kip de deur open en begroette haar met een kus. ‘Hé lieverd.’
      Casper stoof de woonkamer in, waardoor Kip de gelegenheid gebruikte om haar nog ietsje uitgebreider gedag te kussen. Haar handen gleden onder zijn motorjack terwijl ze zijn lippen verwelkomde.
      Voordat ze zich helemaal in hem kon verliezen, draaide hij van haar weg en legde een arm om haar middel terwijl hij haar meenam naar de eetkamer.
      ‘Wauw,’ zei ze verrast toen ze de mooi gedekte tafel zag. Er stonden kaarsjes en een boeket met rozen die een heerlijke geur verspreidden. ‘Dat is fijn thuiskomen.’
      Hij grinnikte zacht. Zijn hand gleed van haar rug naar beneden en zijn duim haakte in haar kontzak. ‘Ik wilde onze eerste avond als stel mooi inluiden.’
      ‘Betekent dat dat Juice begrip toonde?’ Ze had erop vertrouwd, maar ergens was ze toch bang geweest dat hij uit zijn vel zou springen.
      ‘Ik zag aan hem dat hij het moeilijk vond, dat gaf hij zelf ook toe. Maar hij zei dat hij er oké mee was, dat ik je gelukkig moest maken.’ Hij streek een pluk haar achter haar oor en streek langs haar wang. ‘En dat is precies wat ik ga doen, lieverd. Ons drietjes gelukkig maken.’ Zijn ogen dwaalden even naar Casper, die al op zijn stoel was geklommen en met glimmende ogen vol afwachting naar hen opkeek. ‘Al is die kleine al dolgelukkig met een paar pannenkoeken. Dus sorry schat, geen culinair hoogstandje vandaag. Ik moet zijn smeekbedes nog leren weerstaan.’
      Zachtjes lachend boog ze zich naar hem toe en kuste zijn lippen. ‘Gelukkig hou ik ook van pannenkoeken.’ Daarna zakte ze naast Casper op een stoel neer en streek even door zijn haren. ‘Vind je het fijn dat mama hier gaat wonen?’
      ‘Ja! Nu gaan we elke dag pannenkoekkies eten!’ Hij keek haar stralend aan.
      Lachend kuste ze zijn haar. ‘Ik moet er niet aan denken.’ Ze tastte naar Kips hand en gaf een kneepje. Ze voelde zich gelukkig.

Reacties (3)

  • NicoleStyles

    Of kozik haar geloofde geen idee.. 🧐
    Maar on the brightside pannekoeken 😍

    1 week geleden
  • EvaSalvatore

    Pannekoeken leven is goed leven

    2 weken geleden
  • Sunnyrainbow

    Hmm.. Dana die niet eerlijk is tegen Kozik.. dit komt nog terug vrees ik..

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen