Foto bij 5.

Hopelijk genieten jullie net als ik van dit stukje. Fijne dag lieverds !!! Xx

De rest van de week gehoorzaam ik Malfoy overal in, ik was te erg onder de indruk van wat er gebeurd is. Ik wens hem iedere ochtend goede morgen met zijn, door mij gemaakte huiswerk, bij hem af te leveren. Ik zat naast hem bij de lessen die we samen hadden, tijdens de lessen kan ik hem altijd goed observeren. Zijn blonde haar dat altijd even stijl zit, op de zelfde manier gekamd en altijd even fris ruikt. Zijn gewaad valt perfect over zijn brede boven armen en zijn stropdas zit altijd nonchalant, iets wat hem staat. Zijn handen die de ganzenveer bedienen om wat nutteloze aantekeningen te maken, zijn sterk en lang. De huid van hem is bleek, maar omdat de rest van zijn lichaam goed gebouwd is, zou niemand dat ooit wat uitmaken. "Bevalt dat uitzicht u beter dan mijn les, mevrouw Charpentier?" Ik schrik op, met rode wangen kijk ik professor Baning aan. "Nee, nee professor, het spijt me, ik let op". Ik zie de leerlingen ons allemaal aankijken, boos kijk ik om me heen, mijn blik verteld iedereen dat er niks te zien is. Maar hem durf ik niet aan te kijken, niet meer, niet nu hij zijn ijzige grijze ogen op mij laat branden. Ik schrik dan ook op als ik zijn lippen tegen mijn oor voel en zijn adem zacht over mijn huid strijkt. "En beval ik beter dan de les Violetta?" Er glijd een rilling door me heen, kippenvel ontstaat op mijn armen en zelfs mijn benen. Ik slik, niet wetende wat ik op zijn vraag moet antwoorden. "Geef antwoord, zwijgen is erg onbeleefd". Ik lik mijn lippen af en blijf naar voren staren als ik antwoord geef, "nee". Het is een kleine fluistering, maar het kleine woordje heeft een groot effect. Ik voel zijn hand mijn rok weg schuift en bij mijn blote bovenbeen komt, hij zet zijn nagels in mijn bovenbeen en drukt. Ik bijt op mijn lip op het niet uit te schreeuwen, mijn handen tot vuisten om hem geen klap te verkopen. "Je krijgt nog 1 kans, geef nog 1 keer antwoord". Opnieuw fluister ik 'nee', de pijn in mijn bovenbeen word erger, hij drukt nu zo hard dat ik zweer dat het bloed nu over mijn been voel lopen. "Je gaat de verkeerde kant weer op, moet ik je opnieuw een lesje leren? Zodat je je weer aan mijn voeten vlijt?". Dan draai ik mijn hoofd met een ruk om, zijn wenkbrauwen vliegen omhoog, verrast door mijn bewegingen. Mijn lippen zijn maar een paar centimeter van die van verwijderd en onze neuzen raken elkaar, "op een dag zal je je zelf verafschuwen en snappen waarom ik nooit aan jou toe zal geven. Je bent een monster, die onschuldige mensen pijn doet. Ooit zal het je berouwen dat je mij zo behandeld heb, wacht maar." Hij lijkt lichtelijk onder de indruk van mijn woorden, hij haalt zijn hand van mijn been en pakt zijn veer weer op. Mij nu negerend, ik schuif een beetje naar achteren en zie kleine spoortjes bloed van mijn been glijden, waar de afdruk van zijn nagels nog instaan. Als de les is afgelopen wil ik meteen opstaan, maar Draco zijn sterke handen houden mij tegen, zodat we nu nog als enige in het lokaal zijn. "Ik geef je 1 kans je excuus aan te bieden, anders zal het je berouwen". Over mijn lippen komt een lach, een spottende lach. "Ik moet mijn excuses aanbieden? Waarvoor? Voor dit?" Woest trek ik mijn rok omhoog, wat nu het opgedroogde bloed en zijn afdrukken van zijn nagels laat zien. "Of dit?" Ik ruk mijn mouw open en duw zijn naam in zijn gezicht, "Ik hoef mijzelf nergens voor te verontschuldigen", met gebalde vuisten sta ik tegen over de jongen die mij het leven zo moeilijk en pijnlijk maakt. Ik moet omhoog kijken, want hij torent boven me uit, hij stapt intimiderend naar voren en buigt zich naar me toe. "Je hebt zo te zien je goede gedrag verloren, wat zou er gebeuren als ik eens met je vader zou gaan praten? Zou je vanaf dan wel naar mij luisteren? Of zou ik eens aan de meester vragen hoe hij ervoor zorg dat zijn volgelingen zo trouw blijven, ja laat ik dat doen. Heb je hem al eens ontmoet? Hij zal van je genieten, net als ik. Maar als je dat alles niet wilt, moet je nu met de goede woorden komen". Hij heeft me alleen met zijn woorden de grond ingeboord, hij hoefde niet te handelen, alleen maar te praten. Ik zuig voldoende lucht in mijn longen als ik op mijn tenen ga staan, mijn lippen strijken tegen de zijne. Ik voel hoe zijn lichaam hier op reageert, geschokt. "Het spijt me, Draco Malfoy." Dan trek ik me terug, mij lippen raken niet langer die van hem. Maar zijn houding en blik zeggen genoeg, dit keer heb ik ervoor gezorgd dat het monster in hem geschokt is.

Reacties (1)

  • Uzbeki

    Oehh verder

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen