. . .


Ze zaten tegen de muur tegenover die waar ze de graffititekening op hadden gemaakt. Esai zat met zijn rug tegen de wand, Jamie tussen zijn opgetrokken knieën met haar rug tegen zijn borst. In haar schoot lag de lege doos van een pizza die ze hadden laten bezorgen. Op haar vingers zaten een paar zwarte vegen van de verf, maar het meeste was gelukkig op de muur terechtgekomen. Esai had zijn armen om haar middel geslagen terwijl hij kusjes tegen haar schouder drukte op de plaats waar haar mouw een beetje naar beneden was gezakt.
      Het was een tijdje geleden dat ze iets tegen elkaar hadden gezegd, maar Jamie voelde niet de behoefte om de stilte te verbreken. Het voelde fijn zo, in zijn armen.
      Ze blikte weer even op de tekening die ze hadden gemaakt. Hij was best goed gelukt. Op een paar plekken was de verf een beetje uitgelopen maar de symbolen waren duidelijk zichtbaar. Het was een mooi ontwerp, met een nog mooiere betekenis.
      Haar vingers gleden over zijn handen. Er zaten helende wondjes op zijn knokkels en ze streek er zachtjes met haar duim overheen.
      ‘Hoe kom je hieraan?’
      Hij was even stil terwijl hij iets rechterop ging zitten. ‘Ik heb iemand in elkaar geslagen,’ zei hij toen. ‘Afgelopen woensdag, toen jij naar het clubhuis was gekomen. Ze hadden iets van ons gestolen, iets wat veel geld waard waar was, en ik moest uitzoeken waar ze het gelaten hadden en hoe ze het hadden gevonden.’
      Ze voelde een nare steek in haar buik. ‘Je bedoelt… heb je iemand gemarteld?’
      Hij antwoordde niet meteen, waardoor ze over haar schouder keek.
      ‘Misschien,’ mompelde hij. ‘Als je het zo stelt. Hij zat in een bende.’
      Ze keek in zijn blauwe ogen. Hij was eerlijk, dat voelde ze. Ze dacht aan het pistool dat hij haar eens had laten zien en dat hij nu ook ongetwijfeld bij zich had. ‘Heb je weleens iemand vermoord?’
      Hij aarzelde, zijn blik gleed even opzij maar keerde toen weer terug. ‘Twee mannen, anderhalf jaar geleden bij een vuurgevecht. Het was onze crew tegen die van een ander, ik had niet zoveel keuze.’ Hij hief zijn hand en streelde haar gezicht. ‘Ik weet hoe ik de mensen moet beschermen om wie ik geef. Hoe ik jou moet beschermen. Maar ik zou nooit zomaar een onschuldig iemand iets aandoen, Jamie. Zo ben ik niet. Maar onze club… die is soms bij gewelddadigheden betrokken. Net als de Sons, overigens. Ik weet zeker dat Juice ook weleens op iemand geschoten heeft.’
      Ze verstijfde. ‘Heb je weleens op hem geschoten?’
      ‘Op Juice?’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Nee. Alleen één keer op een Son uit een andere charter.’
      Stilletjes wendde ze haar gezicht af. Al dat geweld, ze kon zich er maar moeilijk een voorstelling van maken. Van zowel Esai als Juice had ze dat nooit verwacht. ‘Juice vroeg laatst wanneer je bij mij thuis komt.’
      Het was even stil. Jamie keek weer over haar schouder en zag dat hij peinzend langs haar heen staarde.
      ‘Wat heb je geantwoord?’ vroeg hij uiteindelijk.
      Ze haalde haar schouders op. ‘Dat ik het je zou vragen. We kunnen het niet voor eeuwig voor hem verbergen.’
      ‘Dat weet ik,’ mompelde hij. Hij wreef over zijn gezicht. ‘Het is gewoon… Ik weet dat hij op je in gaat praten zodra hij het weet. Dat hij allerlei shit gaat zeggen om ervoor te zorgen dat je me dumpt. Ik wil gewoon… meer van mezelf laten zien voordat je dat allemaal moet aanhoren. Zodat je – niet zo snel vergeet hoe ik echt ben.’
      Er lag een kwetsbare blik in zijn ogen, eentje die haar vanbinnen liet gloeien. Liet hij nou echt doorschemeren dat hij bang was haar kwijt te raken? Ze draaide zich iets, liet één arm om zijn lijf glijden en kroop dicht tegen hem aan. ‘Ik vergeet heus niet zo maar hoe leuk je bent, Esai.’
      Hij verstijfde iets, alsof hij nu pas doorhad hoe kwetsbaar hij overkwam en ging rechter op zitten. ‘Gelukkig maar.’ Hij kuste haar oorschelp, wat een rilling over haar rug zond. ‘Misschien kunnen we het hem aan het einde van de maand vertellen? Over een week of twee?’
      Jamie aarzelde. Het meteen doen leek haar het meest logisch, maar ze wilde niet aandringen. Als hij die tijd nog nodig had om zich op de confrontatie voor te bereiden… dan zou ze hem die geven.
      ‘Oké.’ Ze gaf hem een kus en glimlachte. Daarna sprong ze overeind en trok aan zijn handen. ‘Kom, we gaan nog een tekening maken!’

‘Eigenlijk is het wel zonde dat niemand hem kan zien,’ verzuchtte Jamie een paar uur later. Esai had een octopus getekend die zij met felle kleuren had ingekleurd. Hoewel de kleuren op sommige plekken in elkaar overliepen en ze zo enthousiast bezig was geweest dat behalve de muur ook haar eigen kleren en zelfs die van Esai onder de graffiti zaten, vond ze het een prachtig resultaat. Haar hand gleed in die van hem, ze vond het echt leuk dat ze samen zoiets moois gemaakt hadden.
      ‘Hmm. Nou het is bijna middernacht, we kunnen ook een plaats kiezen waar wél mensen komen?’ Zijn ogen glommen brutaal toen hij haar aankeek.
      ‘Is dat niet illegaal?’
      Hij haalde zijn schouders op. ‘We leuken de stad gewoon een beetje op. Zolang we niet gepakt worden…’ Met een grijns trok hij haar tegen zich aan. ‘Lijkt het je niet spannend?’
      Het was alsof er iets kriebelend door haar buik kroop. Ze knikte wezenloos.
      Hij streek door haar haren, legde een hand tegen haar wang en drukte zijn lippen tegen die van haar. Net als iedere keer dat hij haar kuste, vergat ze alles om zich heen. Ze sloeg haar armen om zijn nek en zoende hem terug.
      Het was een nieuwe spanning die door haar heen gonsde, nu ze op het punt stond om iets te doen wat niet mocht. Eigenlijk gaf het haar wel een kick. Zolang ze er niemand pijn mee zouden doen, was het niet echt slecht, toch?
      ‘Weet je al een plek dan?’ vroeg ze hem.
      ‘Niet zo ver bij mijn ouders vandaan is een kerk. Ik geloof dat d’r geen hond meer naartoe gaat en de paar mensen die nog wel gaan zijn een stel eikels. Een tijdje geleden heeft een groepje mannen een jongen afgetuigd omdat ie gay was. Hij heeft bij mij op school gezeten, hartstikke aardige knul. De predikant van die kerk verkondigde dat het Gods wil was. Dat is toch ziek? Je moeders zijn lesbisch, je kunt je toch niet voorstellen een zogenaamde man Gods mensen opdraagt hen in elkaar te rossen?.’
      Jamie dacht aan de keren dat ze zelf uitgelachen was omdat haar moeders niet hetero waren. Het idee dat een man die zichzelf als een voorbeeld van een gemeenschap beschouwde zoiets aanmoedigde, maakte haar boos.
      ‘Oké. Die mensen kunnen blijkbaar wel een ‘make love, not war’-leus gebruiken.’
      ‘Dat past perfect,’ grijnsde hij, waarna hij haar weer kuste. ‘Ik hou van jouw ideeën.’
      Jamie bloosde en keek hem een beetje verlegen aan. Esai lachte zacht, liet haar hand los en begon de verfbussen op te rapen.

Het was half één ’s nachts toen ze met z’n tweeën voor de zijkant van de kerk stonden en Esai de contouren van de letters en het peace-teken maakte, zodat Jamie ze kon inkleuren. Een paar keer gaf hij haar een zetje in de richting van een paar struiken wanneer er een voorbijganger voorbijliep, maar dit stuk was best wel donker waardoor ze niet heel erg in het oog sprongen.
      Naarmate de tijd vorderde, werden ze minder voorzichtig. Ze lachten terwijl ze andere ideeën over en weer schoten, gaven zich over aan hun passie wanneer de een de ander tegen de muur duwde voor een zoen die ze tot in hun tenen voelden tintelen en ze stoeiden met elkaar wanneer ze dezelfde spuitbus op het oog hadden.
      Jamie vergat alles om haar heen. Ze voelde zich zo – anders bij hem. Iedere glimlach, iedere blik… het maakte haar week, gaf haar knikkende knieën terwijl hij tegelijkertijd ook degene was die haar overeind hield.
      Het kwam dan ook volslagen onverwacht toen een zware stem achter hen zei dat ze hun spuitbussen moesten laten zakken. Razendsnel draaide het stel zich om. Er stond een politieagent, met een zaklamp in zijn hand.
      ‘Fuck.’ Ondanks het scheldwoord klonk Esais stem luchtig. Voor Jamie volledig besefte dat ze waren betrapt, greep Esai haar hand vast en begon te rennen.
      Jamie keek angstig over haar schouder terwijl ze zich mee liet trekken. ‘Gaat hij niet op ons schieten?’
      ‘Nah, niet voor vandalisme.’
      Esai kreeg gelijk; in plaats van zijn pistool te trekken riep de man iets in zijn portofoon en zette de achtervolging in. Esai lachte toen hij haar de hoek omtrok, er was geen spoortje angst op zijn gezicht te bekennen en het maakte haar ook iets rustiger.
      Plots vlamde er een scherpe pijn door haar enkel – dezelfde waar ze woensdag ook doorheen gezakt was. Haar hand gleed uit die van Esai en ze viel op de grond. Kreunend probeerde ze weer op te staan, maar het deed te veel pijn.
      Angstig sloeg ze haar ogen naar Esai op. Zijn gezicht werd bleek, en op hetzelfde moment voelde ze dat iemand haar bij haar schouder vastgreep. Esai verstarde, zijn ogen schoten alle kanten op. Even dacht ze dat hij de benen zou nemen, toen stak hij zijn handen naar de agent op en liep op hen af.
      Jamie voelde tranen in haar ogen prikken toen haar handen geboeid werden. Of het door de pijn of de paniek wam, wist ze niet.
      ‘Laat me haar naar de politiewagen tillen.’
      Na een aarzeling gaf de man een knikje. Zijn hand lag op een taser.
      Net als de vorige keer, tilde Esai haar op en drukte een kus tegen haar wang. ‘Er is niks aan de hand meisje. Ik neem de boete voor mijn rekening.’
      ‘Moeten we nu naar de gevangenis?’ vroeg ze zachtjes snikkend.
      ‘Eén nachtje in de cel, denk ik. Op het bureau. Dat overleef je wel, lief.’
      Bij de politiewagen liet Esai haar voorzichtig zakken en hielp haar de wagen in. Daarna stak hij zijn handen naar de agent uit, die inmiddels versterking van een tweede had gekregen. De man klikte ook zijn handboeien vast en droeg hem op om op de achtergrond te gaan zitten.
      ‘Nou we moeten maar niet de nieuwe Bonnie en Clyde worden, dat loopt niet goed af,’ grinnikte hij zachtjes, zijn beide handen op haar knie.
      ‘Heb je vaker in een cel gezeten?’ vroeg ze zacht. Hij was zo ontspannen… Ze kon het niet bevatten.
      ‘Al vanaf mijn veertiende,’ grijnsde hij. ‘Vooral wanneer ik dronken was dan.’ Hij wierp een blik naar voren, niet onder de indruk van de twee dienders. ‘De eerste keer had ik tegen een politiebureau aan gezeken. Vonden ze niet leuk.’
      Misschien dat Jamie er op een ander moment om had kunnen lachen, maar nu niet. Ze staarde naar haar knieën, hopend dat Esais geschiedenis er niet voor zou zorgen dat zij een zwaardere straf kreeg.

. . .


Irritatie flitste in Daphnes ogen toen zijn telefoon afging. Het was weinig verrassend – ze had er een hekel aan om gestoord te worden tijdens de seks.
      ‘Als dat wijf het nu nóg presteert om ons te onderbreken, dan…’
      Juice ging overeind zitten, negeerde haar dreigement en greep naar zijn telefoon. Er zat een strak gevoel in zijn borst. Al de hele tijd eigenlijk – de gedachte dat ze met Esai samen was had zelfs een negatieve uitwerking op zijn libido, eentje waar zelfs Daphne weinig aan kon veranderen. Maar midden in de nacht gebeld worden… dat gebeurde alleen als er serieus wat aan de hand was.
      Op zijn schermpje zag hij dat het Roman was die belde, wat zijn onrust alleen maar verergerde. ‘Hé,’ zei hij, terwijl hij het toestel tegen zijn oor drukte.
      ‘Hé,’ klonk Roman stem. ‘Ehh, ik heb een gunst van je nodig.’
      Juice fronste. ‘Nu?’
      ‘Morgenochtend eigenlijk. Jamie belde net… Ze is opgepakt. Ik wilde vragen of jij haar borgtocht wil betalen. Ik maak het natuurlijk naar je over – maar voor ik een vlucht heb gepakt is er weer een dag voorbij. Ze kan morgen om half tien opgehaald worden.’
      ‘Uh ja… natuurlijk,’ reageerde hij een beetje overrompeld. ‘Maar – maar ze is opgepakt? Voor wat?’
      ‘Vandalisme. Ze was graffiti aan het spuiten op een openbare plek.’
      Juice wreef over zijn hanenkam. Dat was gelukkig niet al te ernstig, maar het zat hem nog steeds niet lekker dat ze door die eikel in een cel was beland. Hij zuchtte diep. ‘Oké. Ik zal haar morgen ophalen.’
      ‘Thanks Juice. Ik sta bij je in het krijt.’
      ‘Niet alleen jij,’ mompelde Juice hoofdschuddend. Daarna verbrak hij de verbinding.
      ‘Wat was er?’ vroeg Daphne. Hij was amper klaar met het telefoongesprek of ze zat al weer boven op hem en streek met haar vingers langs zijn penis. Hij was echter niet meer in de mood voor seks en werkte zich subtiel onder haar vandaan.
      ‘Jamie is opgepakt. Ik moet haar borg morgen betalen.’
      ‘Nou dat –’
      ‘Nu niet, Daphne,’ reageerde hij geïrriteerd. Hij was haar constante opmerkingen over Jamie spuugzat. ‘Ik ga slapen.’
      In plaats van te mopperen, draaide ze stilletjes haar hoofd weg. Hij gaf er niet om, in plaats daarvan stelde hij zich Jamies verloren gezicht voor terwijl ze in een cel haar lot zat af te wachten. Hij voelde een steek in zijn buik.

Om half elf stapte Juice het politiestation binnen. Hij slaakte een zucht toen hij de rij zag. Blijkbaar was hij niet de enige die hier iemand vandaan kwam halen. Plotseling verstijfde hij toen hij voor in de rij iemand met een motorjack zag staan – en niet met hetzelfde logo als hij.
      ‘Fuck,’ mompelde hij. Het was een Mayan. Juice trok zijn capuchon over zijn hoofd om zijn tattoos te verbergen en draaide zijn gezicht van de man af. Hij bleef iets naast de balie wachten terwijl een agent naar achteren liep.
      Toen de man zich iets draaide en Juice kon zien wie het was, klemde hij vloekend zijn kiezen op elkaar. Het was ook nog eens de president van een rivaliserende club, niemand minder dan Marcus Alvarez. Kon hij beter naar buiten gaan en over een halfuur terugkomen? Juice bevond zich op zijn grondgebied – hij had geen idee hoe de man daarop zou reageren. Hij zou wel begrijpen dat hij hier ook niet voor z’n lol stond, toch?
      Weglopen stond hem ook niet aan. Ten eerste omdat hij dan al helemaal opviel, ten tweede – wat voor slappe indruk maakte hij dán?
      Hij klooide een beetje op zijn telefoon, zijn schouder naar de man toegekeerd. Vanuit zijn ooghoeken keek hij echter de hele tijd opzij. De man hield zijn blik op het pad achter de balie gericht en Juice ademde iets rustiger uit.
      De agent keerde terug, Esai Alvarez slenterde naast hem. Zodra hij naast zijn vader stond, kreeg hij Spaanse gesnauw te verduren, gevolgd door een tik tegen zijn hoofd.
      Nu waren er twee Mayans in dezelfde ruimte… Juice’ hand gleed naar de binnenzak van zijn jack. Een pistool trekken in een politiebureau was wel heel dramatisch en een heel erg slecht plan, maar toch voelde hij zich er iets geruster door.
      Juice hield zijn adem in toen de twee Mayans richting de uitgang liepen en hem bijna passeerden. Ze waren in een verhitte discussie verwikkeld, in het Spaans, en Juice bad stilletjes dat ze hem over het hoofd zagen.
      Maar nee.
      Opeens ving Esai zijn blik. Hij bleef stokstijf stilstaan.
      Een paar tellen staarden de twee elkaar aan. Juice wist niet hoe hij de blik in zijn ogen moest interpreteren, hij leek te schrikken.
      Toen zag Juice zijn kleren, die onder de verf, onder de graffiti zaten.
      ‘No way,’ stamelde hij, terwijl alle spieren in zijn lijf zich aanspanden. ‘No fucking way.’

Reacties (3)

  • Long

    Ooooh yes!!!!

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    En Juice knows, ai ai

    1 jaar geleden
  • VampireMouse

    1 plus 1 is 3 Juice......... Verder!!!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen