(Made by Miss L)
Sorry voor de pauze, druk met school enzo. Vandaar is het ook zo'n klein stukkie

Nu ik hier sta, weet ik oprecht niet meer wat ik moet doen. Depressie en angst vult mijn lichaam en ik heb het gevoel dat ik dingen wil slaan en trappen. Wat is hier aan de hand?
'En hier zijn de andere twee, Alex en Agnes.' Hij kijkt ons geduldig om de beurt aan en blijft bij mij hangen.
'Er zijn al veel verhalen over je rond gegaan, weet je. Dappere verhalen, maar ook trieste.' Hij heeft al zijn zes armen op zijn rug geslagen en hij loopt langzaam naar voren.
'Arm meissie, ik begrijp het best als je al die woede op anderen wil uiten.'
'Bespaar me je medeleven,' bijt ik hem toe en even schrik ik van mijn toon. Maar het maakt me niks uit, dat krijg je als je solt met mijn vrienden. 'Ik trap niet in een van die trucs van je.'
Hij gromt even en grinnikt. Hij richt zijn blik op Alex en komt iets dichterbij.
'En jij dan?'
Alex kijkt me aan met schreeuwende ogen. Ik weet wat hij voelt, angst. Maar we kunnen niet opgeven! Ik glimlach en geef hem mijn blik vol hoop, dat werkt altijd als hij de zijne verliest. Hij schudt met zijn hoofd en kijkt naar William the Conqueror.
'Ik blijf bij Agnes, waar zij gaat, ga ik ook. Dus denk maar niet dat je me van gedachten kunt veranderen.'
Ik kijk hem dankbaar aan en gniffel dan even.
'Jammer zeg, maar ik denk dat je geen nieuwe hulpjes erbij krijgt vandaag.'
Zonder uitdrukking geeft ie een seintje aan Wing en zij knikt. Met geweld neemt ze ons mee naar de martelkamer, maar ik besef dat het nu mijn kans is. William is uit het vizier en wij zijn alleen met Wing. Het is twee tegen één. Ik werp Alex een blik toe en wacht op het goede moment. Dan sla ik toe. Ik geef haar een trap in haar zij en ren weg, naar de uitgang. Alex rent twijfelend achter me aan, roepend dat ik hier de weg niet weet, maar ik weet dat ik hem niet kan vertellen dat ik al eens over deze plek gedroomd heb. Maar al snel wordt er alarm geslagen en vult een hoorn mijn oren. Alex begint paniekerig te schreeuwen naar me dat ik moet stoppen vanwege een diepte met lava die zich om het kasteel vormt, maar ik luister niet. Het is overduidelijk, maar mijn benen weigeren te gehoorzamen, dus geef ik toe en blijf ik gaan. Alex stopt ook niet en ik ben blij dat ik naast me blijft vechten. Per slot van rekening heeft hij dat belooft toen we 8 jaar oud waren.
'Ik beloof bij deze dat ik je nooit achter zal laten, al is het einde nabij.'
'En ik ook!'

Mijn zorgen beginnen te groeien terwijl ik dichter bij de afgrond kom, terwijl mijn tempo verhoogt. Met ogen gesloten spring ik, wanneer ik onder mijn tenen geen grond meer voel. Vlak boven de diepte open ik mijn ogen en voor ik het weet, sta ik weer op de grond. Verrast sta ik op en trek ik een paar gekke bekken naar Wing die verbijsterd staat toe te kijken van een afstandje. Om de bussen erdoor te laten verdwijnt de diepte weer en dus kan Alex nu oversteken. Even slaak ik een kort juichkreetje en dan trek ik een sprintje, wachtend tot ik ergens een plek kan vinden waar we kunnen rusten.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Oké, zij zijn ontsnapt, maar toch voelt het niet alsof dit ook maar een béétje goed kan gaan.

    1 jaar geleden
    • MissEL

      Ach ja, beter proberen dan opgeven, toch?
      ~Miss L

      1 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Ja, dat zeker.

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen