(Made by Miss L)
In dit stukje komen ook nieuwe personages voor, die de Squad die ik heb toont. Die hebben we sinds vorig jaar, toen ik een verhaal bedacht en begon die afloopt op school en die ik alleen voor ons vieren maak. Hun karakters komen er een beetje in voor (Mister Y hoort er trouwens ook bij) en hun uiterlijk. Ja, ik heb een Squad sinds de brugklas met alleen maar jongens. Heb medelijden XD. Uiteraard kloppen de namen niet en heb ik het personage dat mij laat zien opgesplitst in drie aparte mensen, omdat ik zeg maar alle drie de personen kan zijn op verschillende momenten in verschillende situaties.

Het lijkt al eeuwen te duren. Mijn benen worden zwaar en mijn voeten doen pijn. Alex loopt nog steeds achter me aan. Eerst deden de mutanten dat ook, maar gelukkig gaven ze het op, zo'n uur geleden. Toen zijn we dan maar ook gestopt met rennen. Toch zijn we moe. Doodmoe. Het liefst sla ik een kamp op om even te rusten, maar dat kan niet. Nu nog niet. Eerst moeten we een plek vinden waar genoeg voedsel en water is om te overleven, want anders is het te gevaarlijk. Voor ons beiden. Ik wil niet dat Alex sterft en hij wil dat niet van mij. Maar dan hoor ik in de verte iets. Het klinkt als een soort gezang van een oude vrouw.
'La da dee, la da doo, la da hoe.'
Ik stop. Wat in hemelsnaam is dat? Waarom zingt iemand rare liedjes? Waarom zingt iemand überhaupt in deze oorlog? Ik kijk nog even goed en zie het silhouet van een vrouw aan de horizon. Ze is vrolijk aan het dansen.
'Wat is er?' vraagt Alex die me verbaasd aankijkt.
'Hoor jij dat dan niet?' vraag ik terwijl ik mijn blik op hem richt. 'Dat gezang van die vrouw? Kijk daar!'
Ik wijs naar waar ze eerst was, maar ze is weg. Als in rook opgegaan. Althans, dat denk ik. Want voor ik het weet, krijg ik een hartaanval doordat iemand met een hoge stem heel hard in mijn oor roept.
'Hallo!'
Ook Alex slaakt ook kreetje van schrik wanneer ze opduikt en ik val op het warme zand.
'Hallo kleintjes!' roept ze als een of andere gestoorde, hoewel ze er best goed verzorgd uitziet. Haar grijze haren zijn in een paardenstaart en ze heeft grijze, blinde ogen. Ze draagt een aparte jurk met een ketting met een groen kruis eraan. 'Is het niet erg gevaarlijk om voor jullie om hier zomaar rond te zwerven?'
'Ben jij daar niet te oud voor, dan?' werpt Alex haar toe. Ze knippert even met haar ogen en haalt haar schouders op.
'Neh, geloof me. Mij wil je niet hebben. Ik ben te irritant. Neem mij en mijn vrienden gevangen en ik zal je voor de rest van je leven vervelen.'
'Dat doe je nu al, dus wat dat betreft.' mompel ik en Alex helpt me overeind. 'Maar wie ben je eigenlijk?'
'Gegroet, ik ben Elsa, Lara, Melanie. Maar noem mij maar Elramel. Ik heb meerdere mensen in mijn lichaam, zeg maar. Maar dat is niet belangrijk, vertel me eens meer over jezelf!'
'Ik ben Agnes,' stel ik mezelf voor. 'En dit is Alex. We zijn daarstraks ontsnapt van William the Conqueror en zoeken een plek om te overnachten.'
'Oh! Geweldig!' roept Elramel helemaal enthousiast. 'Volg mij maar! Ik heb een geweldig kamp bij een heus paradijs! Dan stel ik je voor aan mijn vrienden.'
Alex en ik kunnen toch nergens meer naar toe, dus waarom zouden we weigeren? We zijn al een keer ontsnapt aan William, dus dat lukt wel een tweede keer, right? Alex en ik zijn allebei bekaf, dus zijn we dan ook echt blij vanwege het feit dat we nog maar vijf minuten hoeven te lopen. Hoewel ik geen gevoel van tijd meer heb.
Eenmaal aangekomen in het kamp, wil ik hier voor altijd blijven. Ze hebben hier bomen met rare ronde dingen eraan en een prachtig meer met helder water. Zonder enige reden lopen er een paar dieren rond, alleen lijken ze zich niet te gedragen zoals ze normaal doen. De bezoeken aan de dierentuin kan ik me nog goed herinneren van toen ik 3 was, hoewel dat jaren geleden was. Mijn vader legde me uit dat de meeste dieren extreem vijandig zijn tegen elkaar en dat als je ze in een bepaald gebied zou zetten met zijn tweeën, het roofdier het prooidier zou afslachten. Maar hier, leven ze vredig. Ik zie leeuwen drinken bij het meer terwijl een paar herten vrolijk aan het rondhuppelen zijn. Een paar welpjes zijn aan het stoeien op het groene gras en een cheeta en een gaffelbok houden een wedstrijd wie het snelste kan rennen. Het is zo prachtig.
'Hey, guys!' roept Elramel. 'Kijk eens! Ik heb twee kinderen gevonden die zijn ontsnapt van William the Conqueror!'
'Serieus?' vraagt een andere oude man. 'Wel grappig dat hij kinderen en mensen van 50 niet in bedwang kan houden.'
De man heeft bruine haren die krullen met een paar grijze plukken. Zijn ogen zijn doordringend blauw en hij is nogal apart, maar hij ziet er niet verkeerd uit. Hij heeft een bepaalde glinstering in zijn ogen die humorisme en gekheid uitstralen.
'Dit is Nathan.' zegt Elramel die ineens een serieuzere toon in haar stem laat horen. 'Hij is nogal apart en we kunnen hele rare dingen bedenken, maar who cares? Oh ja, en hij houdt van eten.'
Zonder enige reden roept hij ineens: 'Aardappelen!'
'Nicky!' roept Elramel. 'Kom jij ook maar tevoorschijn voor ik je op je kop geef!'
'Jaja!' antwoordt een stem uit een van de gebouwen aan het meer.
'Dat is het slaapgebouw,' legt Elramel uit. 'Dat spreekt al voor zich. Daar slapen wij en hebben we vijf andere bedden staan voor eventuele zwervers. En daar is ook de badkamer, de keuken en de medicijnkamer. Daar worden de medicijnen niet alleen opgeslagen, maar worden ook mensen die met spoed behandeld moeten worden geplaatst. Daar slapen ze, eten ze en doen ze alles tot ze weer zonder enige problemen op hun eigen benen kunnen staan. Verder wordt iedereen behandeld bij hun bedden.'
De man die uit het gebouw komt, heeft ook plukken die ouderdom aangeven, tussen zijn blonde haren en daaronder glinsteren blauwe ogen vol plezier en nieuwsgierigheid.
'Dit is Nicky,' zegt Elramel. 'Hij is een beetje meisjesachtig, maar ook dat boeit ons een ene bal. Ook is hij helderhorend. Per slot van rekening vindt Nathan het heel leuk om Nicky te pesten, maar dat vindt hij bij de meesten.'
'We hebben ook Peter.' zegt Nicky die wijst naar de man die bij het meer met twee mopshondjes aan het spelen is. Net zoals Elramel is hij iets steviger gebouwd. Hij heeft grijze plukken en bruin haar met donkere ogen. 'Hij is pas echt grappig en net zoals de rest raar.'
'En hij is de enige van de jongens die tegen kietelen kan.' grinnikt Elramel.
'Heb jij nog bijzonderheden?' vraag ik vol nieuwsgierigheid.
Elramel knikt. 'Ik heb drie personen in mijn lichaam, zoals ik al zei: Elsa, Lara en Melanie. Elsa is het kinderlijke personage. Ze houdt van spelen en van samen zijn met mensen. Ze wil altijd overal aanzitten en is goed in het irriteren van anderen. Soms lijkt het alsof ze vier flessen alcohol opheeft en is ze heel erg melig. Als iemand zegt dat iets niet mag, doet ze het ook nog liever. En ze is helderziend. Elsa is een verlegen meisje dat mensen haat, alleen laat ze dat niet gauw merken. Ze vindt alles spannend en durft meestal geen nieuwe stap te zetten. Ze is onzeker over zichzelf, maar wel heel slim en geïnteresseerd in van alles! Sterrenkunde, natuur en nog veel meer. Wel heeft ze faalangst, maar is ze goed in mensen moed in spreken en is ze zorgzaam en heeft ze een speciale band met dieren. Zij is heldervoelend en helderruikend. En Melanie is dan weer heel anders. Ze is beschermend en een echte strijder. Zij houdt er meer van om alleen te zijn, geen enkel wezen om zich heen te hebben. Zich in de duisternis verstoppen met oortjes in die sad songs spelen. Ook is ze een beetje agressief en depressief. Ze is ook zeker mysterieus en praat niet graag met mensen en is goed in discussiëren. Zij is dan weer helderwetend en helderhorend. En tja, die drie mensen vormen mij, Elramel. Nog een ander leuk feit: jullie hebben het misschien al gemerkt, maar ik ben grijs en zij niet? Nou, dat heet niets te maken met de leeftijd. Nicky en ik zijn 50 en Peter en Nathan 51, mijn familie wordt nou eenmaal eerder grijs.'
'En hoe leven die dieren zo in harmonie?' vraag ik terwijl ik kijk hoe de zon opkomt en reflecteert op het blauwe water van de poel.
'Elramel, als jij nou even in Lara verandert en ze dat uitlegt, gaan wij even wat ontbijt maken.' zegt Nathan die onmiddellijk naar de keuken loopt.
Elramel zucht geërgerd, maar knikt dan toch.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Mij wil je niet hebben. Ik ben te irritant.

    Ik associeer mij echt enorm met Elmarel. 😂

    1 jaar geleden
    • MissEL

      Wat denk je dat ik zou doen? XD
      Vervelende liedjes zingen als "Dit is een liedje en het gaat je irriteren"

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen