Foto bij H53: Roc ~ Nick

De elfen omsingelden Fatin Husseini, die kermend op de grond zat. “Fatin Husseini”, zei toen een donderende vrouwenstem en ik zag Baruhelma, de vrouwelijke nomadenelf, naar voor komen. Ze stopte vlak voor de man en ik zag dat haar ogen een goudgele kleur hadden gekregen, net zoals woestijnzand. Fatin keek ineengekrompen naar haar op en piepte wat onverstaanbaars. Baruhelma richtte echter haar staf naar hem en zei: “Waar is de nomadenelfin die je deze avond had gevangen?” Haar toon was duister en zelfs ik kreeg er schrik van. De ineengedoken man begon te jammeren en wees vaag naar enkele tenten verderop die in brand stonden. Meteen liepen enkele elfen er op af en Khana vroeg met een nerveuze stem: “W… Wie?” Toen ik naar haar keek, zag ik dat ze bezorgd naar Baruhelma keek en gestrest met haar vingers speelde. Aldeon legde zijn hand op haar schouder en zei: “Lina, ze had van enkele serpopaarden gehoord dat jullie gevangen zaten en ze wou komen helpen, maar… Seth heeft haar toen gevangen genomen.” Opeens begonnen de elfen verderop wat te roepen en voor we het zelf door hadden, was Khana er al naartoe gerend.

Ik stond op het punt haar te volgen, maar Aldeon hield mij tegen. “Nick, je bent geen mythisch wezen nu en ook geen elf. Het is het beste dat je hier blijft”, zei hij mysterieus en ik snapte niet goed waarom dat de reden was dat ik niet mocht gaan helpen, maar ik bleef wel staan. “Waarom kan Khana er dan wel heen?” vroeg ik toen en Aldeon zei met een verontschuldigende glimlach: “Laten we het erop houden dat ze beter immuun is tegen elfenmagie dan een gewone mens.” Ik fronste en keek naar Khana en de elfen verderop. Eentje had zijn handen gespreid en wiegde wat heen en weer, terwijl de andere elfen het vuur met zand probeerden te doven. Plots stortte de tent waar ze bij stonden ineen en de elfen sprongen achteruit. “Nee, niet doen”, zei Aldeon plots en ik zag Baruhelma nerveus naar de groep elfen kijken. “Hij kan dit, zie het als een soort examen”, vervolgde Aldeon en volgens mij had hij het over de elf met gespreide armen. Misschien was het een magiër in wording?

Opeens botste een zwaar gewicht tegen mij aan langs achteren en ik viel met mijn gezicht op de grond. Door de klap werd de lucht even uit mijn longen geslagen en ik voelde een warme hijgende adem in mijn nek. “De parel, Nick”, hoorde ik de stem van Seth dreigend zeggen, maar op mijn rug voelde ik twee dierenpoten. Om me heen begon het zand rond te draaien en ik hoorde de lachende stemmen van de woestijngeesten. De elfen waren wat aan het roepen, maar ik verstond er niets van en probeerde mezelf omhoog te duwen. Seth ging echter met zijn volle gewicht op mij staan en ik kreunde even pijnlijk. “De parel of jouw dood, Nick. Dit is je laatste kans”, gromde Seth toen, maar nog geen seconde erna verdween zijn gewicht van mijn rug. Ik hoorde hem janken en de woestijngeesten verdwenen net zo snel als ze gekomen waren. Toen klonk er een luide kreet en ik draaide me op mijn rug, om dan een reusachtige vogel over mij gebogen te zien staan. Hij leek op een gigantische adelaar en al snel had ik door dat dit een roc moest zijn. “Nick, gaat het?” vroeg Aldeon terwijl hij me overeind trok en ik knikte. “Ja, het gaat wel… Hoewel ik liefst zo snel mogelijk mijn krachten terug heb”, zei ik met een diepe zucht en hij knikte begrijpend. “Het zal hooguit nog enkele uren duren, maar daarna ben je weer normaal”, zei hij en ik zuchtte weer diep.

“Lina!” hoorde ik toen Baruhelma roepen en ik zag de elfen en Khana terugkomen. Een elf had de bewusteloze jonge elfin met rode haren vast en mompelde wat in het Elfs. Khana liep op mij af terwijl ze enkele roetvegen van haar gezicht en handen probeerde weg te vegen. “Gaat het? Ik zag de woestijngeesten opeens verschijnen en ze waren ook snel weg…”, zei ze, maar haar woorden vielen weg toen ze opkeek. De roc keek haar onderzoekend aan en Khana’s mond viel licht open. “Een… roc?” vroeg ze verbaasd en ik knikte, waarna de roc opeens zijn snavel zacht tegen Khana aanduwde. Ze glimlachte en streelde even over zijn kop, waarna ze zei: “Volgens mij is onze opdracht volbracht?” Ik humde even en zag toen de feniks overvliegen. Hij floot even en vloog toen over een zandheuvel, zijn vrijheid tegemoet. Aldeon kwam bij Khana en mij staan en zei: “Laten we gaan. Dit kampement zal uit zichzelf nog doven en we kunnen hier niet veel meer doen. Daarbij… volgens mij kunnen jullie wel een warme douche en propere kledij gebruiken…” “Dat zou inderdaad fijn zijn”, zei Khana met een glimlach en ik zag een elf met onze drie dromedarissen aan komen lopen. Ik pakte de teugels over en trok meteen een deken uit één van de zakken, die ik dan om mij heen sloeg. Khana deed hetzelfde en de elfen kwamen om ons heen staan. “Nick, Khana… Wij gaan niet mee naar de mensen. Kunnen we erop vertrouwen dat jullie Fatin Husseini naar de politie brengen?” vroeg Baruhelma en duwde de man naar ons toe. Ik knikte en zei: “Dat zullen we doen.” “Dan nemen we hier weer afscheid… Moge het lot jullie gunstig gezind zijn”, zei Aldeon en alle elfen tikten weer met twee vingers tegen hun hoofd, waarna ze weg wandelden.

Reacties (1)

  • Hermione2003

    Goed geschreven weer! Ik hou echt van dit verhaal!

    1 jaar geleden
    • Allmilla

      Bedankt! Het is altijd fijn om jouw reacties te lezen:)

      1 jaar geleden
    • Hermione2003

      Het is ook altijd fijn om een melding te zien dat er weer een nieuw hoofdstuk is geplaatst!🙂 (en daar bedoel ik trouwens niet mee dat je vaker hoeft te plaatsten hoor, ik vind het gewoon altijd leuk als er een hoofdstuk is geplaatst en ik dat kan lezen omdat ik zo van het verhaal geniet😊)

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen