VERLEDEN


June at met kleine hapjes van haar boterham. Ze had helemaal geen honger. Er zat een onrustig gevoel in haar maag die al het eten weerde.
      Erik was al vier dagen niet op school geweest.
      Afgelopen maandag, toen ze aan hun strip zouden gaan werken, had hij haar opeens een berichtje gestuurd dat hij naar huis moest omdat er iets met zijn oma aan de hand wat.
      De dag erna had ze hem een sms-je gestuurd om te vragen hoe het met zijn oma ging, waarop hij antwoordde dat ze in het ziekenhuis was opgenomen maar dat hij op weg daarnaartoe was aangereden en een flinke hersenschudding had opgelopen. Ze had gevraagd of ze wilde dat hij langskwam, maar hij had gezegd dat hij gewoon wilde slapen.
      Gisteren had ze hem opnieuw een berichtje gestuurd, waar hij niet op gereageerd had. Het zat haar dwars.
      ‘Heb je geen honger?’ Juan stootte zachtjes haar arm aan.
      Ze zuchtte. ‘Niet echt. Ik maak me zorgen om Erik. Misschien moet ik vanmiddag even bij hem langsgaan, horen hoe het gaat… Hij reageert niet op mijn smsjes.’
      ‘Nou als ie niet eens op je berichtjes reageert dan zit ie er al helemaal niet op te wachten om je te zien,’ mengde Emilio zich ongevraagd in het gesprek. Een vlugge grijns gleed over zijn gezicht terwijl hij Jordy aankeek. ‘Dat geldt in elk geval voor mij wanneer ik niet antwoord.’
      ‘Jij reageert gewoon niet omdat je een lul bent,’ antwoordde haar vriendin droogjes. ‘Daar kijkt niemand van op. Maar ik weet niet June – misschien wordt hij gewoon misselijk van naar het scherm kijken? Je kan best even langsgaan uit school. Ik kan je wel een lift geven? Ik zou ook best mee willen gaan, maar ik moet daarna naar judo.’
      ‘Dat is goed, dan neem ik terug de bus.’ Ze keek opzij naar Juan. ‘Of jij moet me willen ophalen?’
      Juan wisselde even een blik met Emilio, daarna haalde hij zijn schouders op. ‘E en ik zouden een film gaan kijken, maar ik kan je wel even ophalen halverwege?’
      ‘Nee dat hoeft niet, het is maar een klein stukje met de bus.’ Ze wist dat Emilio het niet leuk vond als Juan dingen afzegde voor haar, en ze hield hem op dit moment liever te vriend.
      ‘Maar weet je zeker dat je naar Erik toe wil gaan dan?’ vroeg Juan. ‘Ik bedoel – hij zal het toch wel laten weten als hij je wil zien?’
      Ze haalde haar schouders op. ‘Ik dacht ook dat ik niemand wilde zien na… wat Beth deed. Achteraf ben ik toch blij dat Riley me naar je huis gebracht heeft.’
      Aan de manier waarop hij zijn lip ietsje introk, zag ze dat hij op zijn lip kauwde, iets wat hij vooral deed als hij zenuwachtig was. Toen ze zijn blik ving, keek hij vlug weg. Ze onderdrukte een zucht. Dit ging toch niet wéér over het feit dat ze tijd met haar vriend wilde doorbrengen? Ze dacht dat ze dat op de pool party wel hadden afgesloten.
      Gelukkig zei hij er deze keer niet van, en June besloot er verder ook maar niets over te zeggen.

Ze had nog twee lessen voordat haar schooldag erop zat. Ze kuste Juan gedag, hem zou ze morgen pas weer zien, en stapte bij Jordy in de auto.
      ‘Geef hem maar een knuffel van mij,’ zei Jordy toen ze voor Eriks huis stopte.
      ‘Als er iemand opendoet,’ zuchtte June. ‘Ik weet niet, ik vind het maar niets dat hij helemaal niks van zich laat horen.’
      ‘Hij is vast gewoon aan het slapen, schat. Maak je niet druk.’
      June knikte aarzelend, daarna stapte ze de auto uit en liep naar de voordeur toe.
      Het was Eriks moeder die opendeed. Het was een rustige, wat schichtige vrouw, al was ze wel altijd vriendelijk.
      ‘Hoi,’ zei June. ‘Ik eh, ik vroeg me of ik even bij Erik kan kijken? Ik ehm – ik maak me zorgen om hem.’
      ‘Dat zal hij fijn vinden.’ De vrouw glimlachte, al haalde haar glimlach haar ogen niet. Haar gezicht zag grauw, vond June. Waarschijnlijk maakte zij zich ook zorgen om haar zoon.
      June draaide zich even om en zwaaide naar Jordy die had gewacht tot er iemand had opengedaan, daarna toeterde haar vriendin en bracht de auto in beweging.
      Achter Eriks moeder aan liep ze naar binnen toe. Gelijk ging ze de trap op; ze was al een paar keer op zijn kamer geweest.
      ‘Erik?’ vroeg ze zacht. Ze klopte even tegen de deur voor ze hem openzwaaide.
      June had verwacht hem in bed te zien liggen, maar hij zat achter zijn bureau en was in de weer met legosteentjes. Zodra hij haar hoorde binnenkomen, draaide hij de stoel.
      Ze slikte toen ze zijn gezicht zag. Hij zat onder de blauwe plekken en er zat een hechting bij zijn wenkbrauw.
      ‘June…’ stamelde hij. Hij staarde haar aan, alsof zíj degene was die er verschrikkelijk uitzag. ‘Je – je moet hier niet komen.’
      ‘Wat? Waarom niet?’ Ze liep dichter naar hem toe. Toen hij achteruit rolde in zijn stoel, bleef ze staan. Onzeker sloeg ze haar armen om haar bovenlijf. ‘Heb ik iets verkeerd gedaan? Waarom wil je me niet meer zien?’
      Hij haalde zijn schouders op en tuurde naar de grond.
      June begreep er niets van. Schaamde hij zich voor de blauwe plekken? ‘Je hebt mij ook niet op mijn best gezien, de dag dat we elkaar ontmoetten,’ zei ze zacht. ‘Ik – ik zou je daar nooit om veroordelen, Erik.’
      Hij zei niets. Staarde alleen maar naar de grond.
      June knielde bij hem neer en legde een hand op zijn knie. Ze keek naar hem op. Zijn ademhaling ging moeizaam, er glansden tranen in zijn ogen.
      ‘Je weet toch dat je me alles kan zeggen?’
      ‘Niet alles,’ fluisterde hij.
      Een traan glipte langs zijn wang naar beneden.
      June had het gevoel dat haar maag zich omdraaide. ‘Hoe bedoel je, niet alles? Heb ik ooit je vertrouwen beschaamd? Of dat van iemand anders?’
      Zijn onderlip trilde.
      Ze begreep er niets van. Hij was aangereden en opeens wilde hij geen contact meer met haar? Of – of had hij gelogen over wat er was gebeurd? Haar buik verkrampte. Haar blik gleed langs zijn gezwollen ogen, zijn beurse jukbeenderen. Zijn gezicht was er behoorlijk slecht aan toe – had hij niet op zijn minst wat gebroken moeten hebben als dat door een aanrijding kwam?
      ‘Je bent niet aangereden hè?’ vroeg ze zacht.
      Hij draaide zijn hoofd van haar weg. ‘Ga alsjeblieft weg. Ik – ik kan niet meer met je omgaan.’
      Zijn woorden knepen haar hart fijn. ‘Zeg – zeg alsjeblieft niet dat Juan dit gedaan heeft,’ fluisterde ze.
      Nee – dat kon niet toch? Zo was hij niet! Beth had hij hard aangepakt, en Rodey ook… maar Erik had haar nooit iets gedaan!
      De tranen glipten over haar wangen toen hij zweeg. Dat was antwoord genoeg.
      June had het gevoel dat de kamer om haar heen danste. Ze zakte op de grond neer en begon te huilen. ‘Waarom – waarom doet hij zoiets?’
      Erik bleef stil.
      June kon de kracht niet vinden om overeind te komen. Ze trok haar knieën op en drukte haar gezicht tegen haar knieën aan. De snikken bleven elkaar opvolgen.
      Ze hoorde de bureaustoel kraken. Daarna voelde ze twee armen om haar heen.
      ‘Sorry,’ fluisterde Erik. ‘June het spijt me zo. Niet – niet huilen alsjeblieft.’
      June leunde tegen hem aan. Ze kon niet meer stoppen met huilen. Het was gewoon te onvoorstelbaar, Juan die dit haar vriend had aangedaan.
      Erik wreef troostend over haar rug. Uiteindelijk haalde ze diep adem en veegde langs haar ogen. ‘Hij heeft je gezegd dat je uit mijn buurt moet blijven,’ concludeerde ze.
      Hij ging naast haar zitten en streek door zijn krullen. ‘Ja.’
      Woede laaide in haar op. ‘Dat kan hij niet zomaar doen! Wie denkt hij wel dat hij is?! En wáárom?!’ Ze schudde verontwaardigd haar hoofd. ‘Wat is er gebeurd?’
      Erik boog zijn hoofd en tuurde naar de grond. ‘Ik was boeken in mijn kluisje aan het doen. En toen – toen stond Emilio opeens naast me en moest ik met hem mee zijn auto in. En ik – ik was bang. Ik durfde niet tegen te sputteren.’ Hij beet op zijn lip. ‘Juan wachtte bij de auto. Ik moest achterin zitten en ze brachten me naar een afgelegen plaats. Daar sloegen ze me in elkaar. Ik mocht nooit meer met je praten. En – en als ik ooit nog naar je keek zou hij mijn ogen uitsteken.’
      Een rilling liep langs haar ruggengraat. Ze proefde gal. Was dit echt háár vriend?
      ‘Maar waarom dan? Ik snap het niet. We zijn gewoon vrienden, dat heb ik al honderd keer tegen hem gezegd!’ De tranen sprongen weer in haar ogen.
      Erik klemde zijn lippen op elkaar. Aanvankelijk zweeg hij, toen zei hij zacht: ‘Hij denkt dat ik op je verliefd ben.’
      ‘En wat dan nog?! Hij kan niet iedereen gaan aftuigen die op mij verliefd is?! Wie doet nou zoiets! Ik – ik kan het gewoon niet geloven!’
      Ze sloeg haar handen voor haar gezicht. Wat moest ze nou? Ze kon toch niet samen zijn met iemand die dít deed? Haar ogen begonnen opnieuw te jeuken. Haar keel schrijnde. De gedachte dat ze Juan zou kwijtraken maakte haar misselijk, maar dit… dit kon echt niet.
      ‘Is het waar?’ vroeg ze uiteindelijk zacht. ‘Niet dat het uitmaakt, het is hoe dan ook walgelijk wat hij heeft gedaan. Maar…’
      Ze deed er het zwijgen aan toe. Op de een of andere manier vond ze het nog verschrikkelijker als dit allemaal berustte op een misverstand.
      ‘Nee, het is niet waar,’ antwoordde hij met neergeslagen ogen. ‘Ik ehm…’ Hij haalde diep adem en kneep zijn ogen even dicht. ‘Ik val op jongens.’
      Zijn stem trilde, ze merkte aan alles dat hij het moeilijk vond om dat op te biechten.
      ‘Ik ehm – ik ben heel erg gepest op mijn vorige school. Toen werd ik ook in elkaar geslagen. Daarom. Dus – dus het is niet zo erg als het lijkt. Ik dacht alleen… Ik hoopte… dat het hier anders zou zijn. Maar nu – nu slaan ze me in elkaar omdat ze denken dat ik op een meisje val.’ Hij kamde door zijn haren, daarna begonnen zijn schouders weer te schudden. ‘Je was… je was echt een fijne vriendin. Ik vond het echt leuk om aan onze strip te werken.’
      June kreeg een brok in haar keel. Ze sloeg haar armen om hem heen en hield hem stevig vast. ‘We gaan gewoon door met die strip, Erik. Ik vind het heel erg wat Juan heeft gedaan, ik heb er geen woorden voor. Ik weet niet – ik weet niet eens of ik nog wel met hem samen wil zijn.’ Warme tranen gleden over haar wangen. ‘Maar ik moet met hem praten. Ik – geloof je, maar… maar ik snap het gewoon niet.’
      Erik keek haar niet aan. ‘Ik snap het als je het uitmaakt met hem. Maar ik weet niet… of we onze vriendschap dan moeten doorzetten. Straks… straks doet hij wat ergers.’
      ‘Nee, dat doet hij niet. Zo is hij niet, dat is alleen maar bangmakerij.’
      Het ontbrak haar stem aan overtuiging.
      Ze trilde over haar hele lijf toen ze opstond. Al haar ingewanden leken door haar heen te klotsen. Ze moest Juans kant van het verhaal horen, zijn vermoeden dat Erik gevoelens voor haar had kon daar niet de enige reden voor zijn, dat… dat kón gewoon niet. Dan was ze nu drie maanden samen met een jongen die ze helemaal niet kende.
      Ze was zo in de war dat ze niet eens fatsoenlijk afscheid van Erik kon nemen toen ze de kamer verliet.

. . .


Emilio graaide zo luidruchtig in de chipszak dat Juan de bel in eerste instantie helemaal niet hoorde. Pas toen de bel langdurig ingedrukt bleef, vermoedde hij dat hij de eerste keer gemist had.
      ‘Zet jij ‘m eens op pauze?’ Hij gooide de afstandbediening naar Mateo en kwam overeind.
      Vanaf het moment dat June besloten had naar Erik te gaan, zat er al een zwaar gevoel in zijn buik. Het verbaasde hem dan ook niet echt toen hij haar voor de deur aantrof.
      Er lag een rode blos op haar wangen – en deze keer niet omdat ze bloosde. Voordat ze ook maar iets zei, sloeg ze met haar vlakke hand tegen zijn wang. Verbouwereerd staarde hij haar aan.
      ‘Hoe kón je dat doen?’ brieste ze. ‘Hoe kón je dat doen Juan! Iemand zo in elkaar slaan! En voor wat? Alleen omdat je denkt dat hij verliefd op me is? Wat helemaal nergens op slaat!’
      Juan voelde zijn wangen branden toen de buurman langsliep en een vragende blik op de deur wierp. Gauw greep hij Junes pols vast en trok haar over de drempel, daarna sloot hij de deur.
      Ze rukte zich meteen los.
      Nooit had hij haar zo furieus gezien, hij had niet eens gedacht dat ze het in zich had.
      Hij zocht naar woorden. Hij wilde haar niet vertellen over de beschrijvingen die hij had gevonden.
      Ze staarde hem aan. Plukken haar hingen voor haar gezicht. ‘Heb je dan helemaal niks te zeggen?!’
      ‘Ik…’ Hij haalde diep adem. ‘Ik had een goede reden, June. Ik wéét dat hij dingen met je wil doen, oké? Ik betrapte hem erop… Ik ga je niet vertellen hoe of wat, want het was walgelijk en het zal je pijn doen. Maar vertrouw me alsjeblieft lieverd, die jongen is niet zo onschuldig als hij beweert. Echt niet.’
      ‘Het zit allemaal tussen je oren!’ riep ze uit. ‘Hij wil helemaal niks met me doen, Juan. Hij is gay! Hij vált niet eens op meisjes!’
      Juan snoof, plotseling geïrriteerd. ‘En jij gelooft dat? Wat een fucking onzin. Hij vertelt je gewoon wat je wil horen zodat hij verder kan gaan met zijn perverse fantasieën! Ik ben een jongen, ik wéét wanneer een andere jongen over mijn meisje staat te fantaseren – en dat zijn geen schattige dagdromen die jij hebt, over handjes vasthouden en elkaar knuffelen! Hij is een fucking klootzak, het enige wat hij wil is je neuken! In fucking elk gat dat hij kan vinden!’
      Juans stem sloeg over, zijn ademhaling haperde. Fuck – dat had hij niet willen schreeuwen. Maar de beelden die Erik geschetst had bleven al dagen door zijn hoofd spoken, steeds opnieuw zag hij het voor zich. En dan te bedenken dat ze net nog bij hem was geweest, dat hij haar een rotsmoes ophing dat hij opeens gay was… Het sloeg nergens op.
      Met grote, geschokte ogen staarde June hem aan. Toen kwamen de tranen. Met een ruk draaide ze zich om en stormde de deur door. Op het nippertje kon hij haar bij de pols vastgrijpen.
      ‘June…’ Zijn stem trilde.
      ‘Laat me los!’ gilde ze. ‘Je bent gek! Je bent walgelijk!’
      ‘Ík ben walgelijk? June je hebt geen idee wat hij over je schrijft!’
      Ze rukte haar arm los, draaide zich om en begon te rennen.
      Tranen prikten in zijn ogen. Hij ging haar niet achterna, wetend dat het nu geen zin had. Ze waren allebei te boos, te emotioneel.
      Hij ging het halletje weer binnen en sloeg met een klap de deur achter zich dicht. Verwoed probeerde hij de tranen weg te vegen, hij wilde niet dat Emilio en zijn broer die zagen.
      Die klote-Erik. Die klote, klote, klote-Erik!

Er was een joint en drie bier voor nodig voordat hij een beetje gekalmeerd was.
      ‘Je moet het haar laten zien man,’ zei Mateo na een tijdje. ‘Ze is veel te naïef.’
      ‘Het gaat haar zo hard kwetsen,’ mompelde hij.
      ‘Daar leert ze van. Jij hebt gedaan wat je moest doen, nu moet je haar bewijzen dat je gelijk had.’
      ‘Ik weet het niet man,’ zuchtte hij.
      ‘Luister dan naar wat ik zeg, want ik weet het wel. Ze denkt nu dat je een of andere jaloerse doorgedraaide vriend bent. Schuif die smerige verhaaltjes onder haar neus en ze piept wel anders. Ja, ze gaat waarschijnlijk janken, maar dan kan jij haar troosten. Als je het niet doet, dan dumpt ze je straks en ligt ze over een paar weken écht met die zieke klootzak in bed.’
      De gedachte alleen al liet hem bijna overgeven. Nooit in zijn leven had hij zo erg iemand gehaat.
      ‘Oké,’ zei hij zacht. ‘Ik ga morgen wel naar haar toe.’
      Zuchtend wreef hij over zijn gezicht. Hij voelde zich hol vanbinnen. Hij wilde bij haar zijn, haar in zijn armen houden. Maar ze had geschreeuwd dat hij gek was, dat hij walgelijk was.
      ‘Goed zo,’ zei Emilio. ‘Morgen maak je het goed met je liefje. Vanavond leren we die klootzak een lesje. Eens zien of ie echt gay is of niet.’
      Juan zuchtte. ‘Ik weet niet of…’
      Mateo stond op van de bank en trok hem ruw omhoog. ‘Genoeg gejankt nu, Juan. Verman je. Die flikker heeft alles erger gemaakt, dat laat je niet onbeantwoord. E heeft gelijk – jíj moet hem laten weten wie er de baas is en dat je dit niet pikt. Als hij ook maar een beetje spijt had, had hij aan June toegegeven dat hij gevoelens voor haar had. Dat hij nu doet alsof hij een nicht is, doet hij alleen maar om haar vertrouwen te winnen. En het komt hem goed uit, als June zich van jou distantieert…’
      Juan beet op de binnenkant van zijn wang. Zijn broer had gelijk, hij kon niet over zich heen laten lopen.
      ‘Maar wat gaan we doen dan? Hem weer in elkaar rossen? Dat heeft de vorige keer ook niet geholpen.’
      Emilio trok een mondhoek op. ‘Hij heeft alleen bij haar praatjes. Verder is het een mietje. Ik weet wel hoe we hem klein krijgen, hoe hij door de mand zal vallen.’ Hij richtte zijn blik op Mateo. ‘We hebben alleen zijn telefoonnummer nodig, de rest regel ik wel.’

‘Denk je nou echt dat hij komt?’ zuchtte Juan. Hij keek over zijn schouder naar de achterbank. Het was donker, het telefoonschermpje verspreidde een fel licht.
      ‘Maandag kwam ie ook met me mee omdat hij bang was dat ik zijn verhaaltjes door de hele school zou verspreiden. Ik weet zeker dat hij nu weer komt. Zolang wij dat schift hebben zal ie alles doen wat we hem opdragen,’ antwoordde Emilio zelfverzekerd.
      Juan zakte onderuit op de stoel en stak een sigaret op.
      Wonder boven wonder ging er een deur open, daarna liep er een ineengedoken figuur over de straat. Emilio deed de achterportier van binnenuit open.
      ‘Kom erin, krullenbol. Het is weer tijd voor een gezellig onderonsje, vind je ook niet?’
      Hoewel de drank Emilio wat mondiger had gemaakt dan hij normaal gesproken al was, was Erik doodstil. Zonder iemand aan te kijken schoof hij in de auto. Zijn schouders hingen naar beneden.
      Juan keek over zijn schouder naar hem. Hij zat er bij als een zielig vogeltje.
      ‘Dat is ‘m echt?’ Hij hoorde de verbazing in Mateo’s stem.
      ‘Ja,’ bromde Juan.
      Zijn broer knikte en bracht de auto in beweging, waarna Juan hem naar hetzelfde vervallen huis dirigeerde als waar ze een paar dagen geleden waren geweest.
      Juan staarde uit het raam. Hoewel hij hier voldoening uit moest halen, deed hij dat niet. In plaats daarvan dacht hij aan June. Wat als ze het zou uitmaken? De gedachte kneep zijn keel dicht. Hij wilde niet zonder haar, kon niet zonder haar. Nee – zodra ze de bladzijdes las zou ze hem wel begrijpen. Ze zou het niet goedkeuren, maar ze zou niet zo van hem walgen als hij nu deed. Het zou Erik zijn van wie ze zou walgen.
      Hij merkte pas dat ze op de plaats van bestemming waren gekomen toen Mateo de auto stilzette. De jongens verlieten de auto en stonden met zijn drieën om Erik heen, die naar de grond staarde.
      Juan keek naar Emilio. Dit was zijn idee geweest, zelf wist hij niet zo goed wat ze hier nou deden. Behalve om hem een lesje te leren. Zouden ze hem gewoon opnieuw in elkaar trappen?
      ‘We hoorden dat je toch met June hebt gesproken,’ begon Emilio. ‘Ben je vergeten wat we de vorige keer hebben afgesproken? – Hé, kijk me aan als ik tegen je praat.’
      Juan klemde zijn kiezen op elkaar. Hoe armzalig de jongen er nu ook uitzag, hij dacht steeds weer aan wat hij had opgeschreven. Plots begreep hij wel hoe hij June om de tuin had kunnen leiden. Waarschijnlijk had ie nog staan janken ook.
      ‘Ze – ze kwam naar mij toe,’ stotterde Erik. ‘Ze – ik zei dat ze weg moest gaan.’
      ‘Heb je haar over je verhaaltjes verteld?’
      ‘Nee.’ Zijn stem was bijna een fluistering.
      Er viel een diepe stilte. ‘Maar je hebt wel wat anders verteld hè? Dat je gay bent. Dus wat moeten we nu geloven, krullenbol? Ben je een perverse smeerlap die op andermans vriendin zit te geilen of ben je een flikker? Nou? Ik hoor je niet?’ Emilio hield een hand achter zijn oor.
      Juans ogen flitsten even naar zijn broer, die nonchalant tegen de auto stond geleund en een vermaakte grijns op zijn gezicht had.
      Toen hij gemurmel uit Eriks mond hoorde komen, draaide hij zijn hoofd terug.
      ‘Hé, we horen je niet,’ riep Mateo. ‘Welke van de twee ben je?’
      ‘Ik ben – ik ben gay.’
      Juan rolde met zijn ogen. Ging die flikker dat zelfs tegenover hén volhouden? Hij stapte op hem af en greep hem bij zijn haar.
      ‘Als je een flikker bent, waarom schrijf je dan van die gore dingen over June?’
      ‘Omdat ik – omdat ik het niet wil zijn.’ Eriks lip begon te trillen. Zijn tranen irriteerden Juan zo dat hij hem wel voor z’n bek wilde stompen.
      ‘Op je knieën,’ zei Emilio.
      Toen de jongen zich niet verroerde, trapte Juan hem tegen zijn knieholten zodat hij viel. ‘Ben je doof? Op je knieën, zei hij.’
      Erik viel op zijn knieën.
      ‘Dus je bent gay, hmm? Je houdt van piemels?’ Juan sperde zijn ogen open toen Emilio zijn riem begon los te maken. ‘Bewijs het maar.’
      Juan hield zijn ogen op Eriks gezicht gericht. Hij rilde over zijn hele lijf, tranen lekten uit zijn ogen.
      ‘Wat een sneu jochie zeg.’ Mateo kwam naast hem staan en leunde met zijn arm op Juans schouder. ‘Nog even en hij gaat om mammie roepen.’
      ‘Nou je mag me ook pappie noemen.’ Emilio grijnsde en knipoogde naar Erik, die meteen daarop zijn hoofd boog. Zijn schouders schokten.
      Juan wierp een blik op Emilio’s gezicht toen zijn vriend zijn broek en boxer liet zakken en met zichzelf begon te spelen. Hij vond de machtspositie die hij had geweldig, dat was duidelijk. Arrogant keek hij op de jongen neer. ‘Nou kom op dan, bewijs dat je gay bent. Pijp me.’
      Juans mondhoek krulde om toen Erik verstijfde. ‘Ik hoop dat je erin stikt, klootzak.’
      De tranen die daarop over Eriks wangen stroomden, deden hem helemaal niks. Hij had het verdiend. Met z’n smerige fantasieën, z’n gladde praatjes, z’n zieke leugens. Hij had elke fucking traan verdiend.

. . .

Oké dit hoofdstuk kwam er echt niet uit zoals ik hoopte. Ik hoop in elk geval dat ieders reactie te begrijpen is. (:

Also, voor wie mijn verhalen nog niet zat is. Ik ben weer eens iets nieuws begonnen en ik dump het hier ook maar gewoon. Rivals. Weer een lekker dramatisch verhaal, weer met Juice. Dit is m'n eerste guy x guy story maar het zal niet supergay worden ofzo want daar hou ik niet zo van. Het moeten wel bad ass bikers blijven. Anyway, ik hoop dat jullie het een kans willen geven. ^^

Reacties (2)

  • NicoleStyles

    Wow ik vind dit hoofdstuk dus eigenlijk best wel sterk en goed geschreven.
    Erik is misschien anders en m'n gevoel zegt niet helemaal te vertrouwen, maar dit gaat ook wel een beetje ver...

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Oké... Juan... Ik vind je momenteel best wel een beetje verschrikkelijk walgelijk.

    Je had gewoon naar me moeten luisteren toen ik zei wat je moest doen. Dan was alles zo veel beter afgelopen.:(

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen