Juice draaide zich van zijn laptop af toen hij iemand naar zich voelde staren. Er ging een schok door hem heen toen hij Casper zag staan. Het jongen hield zijn knuffelbeer stevig tegen zich aangedrukt en keek naar Juice op alsof hij bang was dat hij het ding zou gaan stelen.
      Zijn lippen trilden toen hij naar het jongetje probeerde te glimlachen.
      Natuurlijk had hij hem vaker gezien, maar hij had altijd zijn afstand bewaard. Hij wist niet waarom, het voelde gewoon het veiligst.
      ‘H酒 zei hij zacht. ‘Zoek je je vader?’
      Dana was aan het werk, Kip was waarschijnlijk in de garage bezig en waarschijnlijk lette een van de meisjes op de kinderen.
      Langzaam schudde Casper zijn hoofd. Hij stak zijn duim in zijn mond terwijl hij Juice met grote ogen bleef aanstaren. Blauwe ogen, net zo blauw als die van Dana… Hij slikte. Ongemakkelijk verzat hij zich in zijn stoel, hopend dat de jongen wegging.
      ‘Vindt u mij niet lief?’
      Juice sperde zijn ogen open. Een warme gloed trok naar zijn wangen zonder te weten waar de schaamte precies vandaan kwam. Hij voelde een steek in zijn hartstreek. ‘Jawel knul. Kom eens hier?’
      Casper deed een paar stapjes naar voren. Hij klemde zijn knuffel nog steviger vast en staarde naar de grond. Hem zo zien was vreselijk. Met een brok in zijn keel dacht hij terug aan alle keren dat hij dat zijn eigen moeder had gevraagd.
      ‘Waarom denk je dat?’ vroeg hij zacht.
      Casper haalde zijn schouders op. Hij balanceerde op de tippen van zijn tenen, en daarna op zijn hielen. ‘Mama zegt dat u de papa van Tabitha bent. Van mijn zus. Dan bent u toch een beetje mijn papa? Maar u – u speelt nooit met mij.’
      Juice wist niet wat hij moest zeggen. De naam van zijn dochter snoerde zijn keel dicht.
      ‘Wil je – wil je spelen? Ik wil wel met je spelen.’ Zijn stem trilde, hij voelde de tranen in zijn ogen branden. Dit jongetje leek symbool te staan voor alles wat hij was kwijtgeraakt. Alleen naar hem kijken scheurde zijn hart al, en hij walgde van zichzelf, wetend dat de kleine knul daar helemaal niks aan kon doen.
      Casper keek schichtig op.
      ‘Wat vind je leuk om te doen?’
      ‘Uhm…’ Hij kneep nog harder in zijn knuffel. ‘Ik vind voetballen leuk.’
      Juice stond op. ‘Oké, dan gaan we naar buiten om te voetballen.’ Hij legde even zijn hand op Caspers hoofd en streek door zijn haar. Toen hij zijn hand liet zakken pakte de jongen zijn vingers vast.
      Moeizaam slikte hij. Een beetje paniekerig keek hij rond. Wat zouden Dana en Kip hiervan vinden? Hij wilde hun de ruimte gunnen en niet de indruk wekken dat hij zich in hun gezin probeerde te forceren. Zijn hand lostrekken was echter ook cru.
      Langzaam liep hij met de jongen mee naar buiten. Hij leidde hem naar een uithoek van het terrein waar twee gekantelde kratten stonden die de kinderen als doeltjes gebruiken. De bal lag er vlak naast.
      ‘Umm… Meneer Beer moet op doel.’ Casper zette de knuffel voor de krat neer.
      Ongemakkelijk hees Juice zijn broek iets op. Hij had geen idee wat de jongen van hem verwachtte. ‘Moet eh… Moet ik scheidsrechter zijn ofzo?
      ‘Nee.’ Casper schudde zijn hoofd, pakte de bal op en zette vijf stappen vanaf het doeltje. ‘Pannalties doen.’ Met uiterste precisie legde hij de bal op de grond neer. ‘U eerst.’
      Juice liep naar de bal toe en gaf hem een tikje. Hij rolde langs het doel.
      ‘Aw. Volgende keer beter!’ Casper drentelde achter de bal aan, legde hem weer neer en keek Juice aan. ‘Nu bennik.’
      Juice knikte.
      De jongen nam een klein aanloopje en schopte tegen de bal aan, die nergens in de buurt van het doel kwam.
      ‘Goede keeper is Meneer Beer hè?’ zei Casper.
      Juice lippen krulden om in een glimlach. ‘Ja, een hele goede keeper. Heb jij hem dat geleerd?’
      Het kind knikte vol overgave en legde opnieuw de bal op de ingebeelde stip neer.
      Een tijdje schopten ze om de beurt tegen de bal. Juice zag dat de jongen moe werd, hij wankelde af en toe op zijn benen. Toen hij voorstelde om naar binnen te gaan, schudde hij wild zijn hoofd.
      ‘Nee, nog één keer! ‘
      En dat zei hij wel tien keer.
      Juice liet hem maar – totdat hij opeens over de bal struikelde en hard op de grond neerkwam.
      Onmiddellijk begon hij te huilen – en toen hij zag dat zijn knie bloedde ging zijn stem nog een octaaf hoger de lucht in. Geschrokken knielde Juice bij hem neer.
      Dat had hij weer hoor. Wat moest hij nu doen? Het kind gilde alsof hij zijn been had gebroken. Dat was toch niet echt zo? Voorzichtig tilde hij de jongen op.
      ‘We gaan er een pleister op doen, goed?’
      Casper wreef in zijn ogen en knikte snikkend.
      Juice kalmeerde alweer iets. Hij pakte Meneer Beer op van de grond en droeg de knul het clubhuis binnen. In de keuken zette hij hem op het aanrecht terwijl hij in een verbandtrommel op zoek ging naar een pleister. Zodra hij die op zijn knie had geplakt, tilde hij Casper weer op en droeg hem naar de bank toe.
      ‘Blijf hier maar even zitten. Ik denk dat mama zo thuiskomt.’
      ‘Mijn knie doet pijn,’ pruilde Casper.
      Juice ging naast hem zitten en gaf hem zijn telefoon in een poging hem af te leiden. ‘Ga hier maar een spelletje op doen.’
      Casper knikte.
      Juice schrok toen de jongen op zijn schoot klom terwijl hij een spelletje aanklikte. Aarzelend legde hij een arm om het smalle lijfje. Het duurde niet lang voordat Casper het toestel liet zakken, gaapte en zich tegen zijn borst aan nestelde.
      Een beetje verbouwereerd bleef Juice op de bank zitten.
      Wat moest hij nu doen? Hem voorzichtig op de bank neerleggen? Of zo blijven zitten?
      Uiteindelijk koos hij voor het laatste, hij wilde niet dat de jongen wakker werd.
      Een tijdlang staarde hij naar het slapende gezichtje. Zou hij ooit zelf nog zo zijn eigen zoon of dochter vasthouden? Hij wist niet of hij het wilde, alsof hij het kon – maar de vrede en het vertrouwen die de jongen uitstraalde lieten hem niet onberoerd.
      ‘Hé,’ klonk opeens een zachte stem.
      Met een ruk keek Juice op.
      Dana glimlachte naar hem en zakte naast hem neer. Ze boog zich over haar zoon en gaf hem een kus op zijn voorhoofd; hij sliep rustig verder.
      ‘Hij is gevallen,’ mompelde Juice. Hij gebaarde naar de pleister. ‘Tijdens het voetballen.’
      Haar bovenarm streek heel lichtjes langs die van hem en hij voelde zijn hele lichaam reageren.
      ‘Ik wilde niet…. Maar hij…’ Juice kon niet uit zijn woorden komen en boog opgelaten zijn hoofd. ‘Hij kwam naar mij, vroeg of ik hem niet lief vond omdat ik nooit met hem speelde. Ik wist niet… dat hij zo over me dacht. Ik vind het gewoon moeilijk.’ Zijn vingers beefden toen hij ze door het blonde haar van de jongen streek.
      ‘We zijn een paar dagen geleden voor het eerst met hem naar het graf van Tabitha geweest. Daar hebben we verteld dat jij haar vader bent. Blijkbaar heeft dat indruk op hem gemaakt… Ik hoop dat je het niet vervelend vindt.’
      Hij schudde zijn hoofd. ‘Nee… het is een lief jochie.’
      ‘Hoe gaat het met je, Juice?’ vroeg ze zacht.
      Hij draaide zich ietsje meer naar haar toe. Het was geen gekke vraag – er was een week verstreken sinds Kip hem had verteld dat hij en Dana weer wat met elkaar hadden. Toegegeven – hij had er niet veel van gemerkt. Af en toe had hij gezien dat ze elkaars hand vasthielden, maar dat was alles. Het maakte het ietsje makkelijker.
      ‘Het gaat wel,’ zei hij. ‘En met jou? Vind je je werk leuk?’
      ‘Ja, onwijs!’ Haar ogen glommen toen ze begon te vertellen over een kind dat ze tijdens de rondleiding waren kwijtgeraakt en dat had gezeten in de bek van een dinosaurus.
      Zijn hart smolt toen ze lachte. Heel even was alles weer net als vroeger. Even leek het alsof die verschrikkelijke jaren nooit hadden plaatsgevonden, alsof ze nu net thuis was van haar werk, hij hier met hun kind op de bank zat te wachten en ze hem over haar dag vertelde.
      Precies zoals hij hun toekomst zich altijd had ingedacht.
      Zonder dat hij er bewust van werd, gleed zijn hand naar die van haar en verstrengelde hij hun vingers. Het voelde zo goed, zo vertrouwd…
      Pas toen ze haar hoofd boog en naar hun vingers staarde, besefte hij wat hij deed.
      ‘Oh shit,’ stamelde hij. Gauw trok hij zijn hand los. Zijn wangen gloeiden. Dat zij eveneens een blos kreeg, hielp niet bepaald mee. ‘Sorry. Ik – het ging vanzelf.’
      Hun ogen ontmoetten elkaar vluchtig. Tintelingen rolden door zijn arm, verspreidden zich door zijn hele lijf. Hij verlangde zo vreselijk naar haar dat hij niet eens meer kon nadenken.
      ‘Het geeft niet,’ zei ze zacht. ‘Ik snap het wel.’ Ze schraapte haar keel. ‘Ehm, ik vroeg me af… Hebben Fye en jij soms zin om een keer bij ons te eten? Dan – ehm, kunnen we daarna een spelletje spelen ofzo?’
      Juice had zo zijn twijfels of dat wel een slim idee was. Wat als hij dit per ongeluk deed waar Fye en Kip bij waren? Maar hij kon de twee ook niet uit de weg blijven gaan – het voelde alsof hij een overdosis van haar kreeg, de weinige momenten dat ze dicht bij hem was.
      ‘Ja ehm… dat lijkt me wel leuk,’ zei hij zacht. ‘Als jij denkt dat dat niet superawkward wordt…’
      Dana haalde haar schouders op. ‘Ik denk dat het wel meevalt. In het begin is het misschien even aftasten, maar hoe eerder we aan elkaar gewend zijn, hoe beter toch?’
      Juice dacht niet dat hij er ooit aan zou kunnen wennen, aan Kip en haar.
      Toch moest hij het proberen. Voor haar.
      Hij toverde een enthousiastere glimlach op zijn gezicht. ‘Je hebt gelijk. Zeg maar wanneer.’
      ‘Morgenavond?’
      Het vooruitzicht maakte hem nu al nerveus, toch knikte hij.
      ‘Ja prima. Ik zal aan Fye vragen of het uitkomt.’ Hij keek weer even naar de slapende jongen in zijn armen, waardoor hij nog steeds geen kant op kon.
      Stiekem was hij hem dankbaar. Dankbaar dat hij nog even gedwongen werd naast Dana te blijven zitten. De aanraking van hun armen was wellicht licht, maar het zond een warmte door hem heen die hij alleen voelde als hij bij haar was en waar hij naar hunkerde zodra het verdween.



Voor wie mijn verhalen nog niet zat is. Ik ben weer eens iets nieuws begonnen en ik dump het hier ook maar gewoon. Rivals. Weer een lekker dramatisch verhaal, weer met Juice. Dit is m'n eerste guy x guy story maar het zal niet super verwijfd worden ofzo want daar hou ik niet zo van. Het moeten wel bad ass bikers blijven. Anyway, ik hoop dat jullie het een kans willen geven. ^^

Reacties (2)

  • EvaSalvatore

    Ik ga t een kans geven! I love you stories!

    1 week geleden
  • AmeranthaGaia

    Casper is echt zo’n lieverdje....(H)

    1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen