Je kan me noemen wat je wilt. Een watje, een angsthaas en een sukkel. Eerlijk gezegd, kan het me niet veel schelen. Ik ben namelijk een watje, een angsthaas en een sukkel, alleen niet zoals jullie zouden denken. Ik heb veel angsten, maar niet die normale. Ten eerste hou ik niet van clowns die mensen bang willen maken, maar ik denk dat jullie dat wel herkennen. Ook heb ik echt een hekel aan poppen of dingen die enkel kunnen lachen. Als je hun echte gevoelens niet kan zien, vind ik het in ieder geval creepy. Ook mascottes vind ik niet leuk, zoals Mickey Mouse die in Disney Land rondloopt, niet dat ik daar ooit ben geweest. Misschien herkennen jullie faalangst ook? Nou, daar heb ik dus ook last van. Maar ook wil ik mijn familie niet teleurstellen, hoewel dat wel altijd gebeurd. Verder ben ik ook bang voor iets waar jullie waarschijnlijk graag naar toe gaan. Pizzeria's. Moet je nagaan dat ik daar binnenkort een baantje moet krijgen! Vooral mijn vaders pizzeria haat ik, Freddy Fazbear's Pizza. Hier geven van die robots plezier aan die kinderen, maar kinders als ik, vinden ze niet meer interessant. Wel vinden ze het leuk er grappen over te maken. Zes jaar geleden zijn er namelijk vijf kinderen vermist geraakt en in Freddy's zijn ze voor het laatst gezien. Dus bedenken tieners allerlei theorieën dat iemand hen heeft vermoord hier en dat hun geesten nu de animatronics bezitten. Eigenlijk, wil ik het best geloven, maar toch ook weer niet. Ook heb ik hypochondrie. Dit betekent dat ik bang ben om een ziekte te hebben, ik kan dan ook niet goed tegen het onderwerp. Griepjes en zo kan ik wel, zolang ik maar niet naar het ziekenhuis hoef. En prikken vind ik echt kut. Ik kan er niet tegen als iemand iets in mijn lichaam spuit of eruit haalt. Het liefst ga ik sowieso niet naar een ziekenhuis. Ook heb ik vliegangst, tenzij het op een dier is. Dieren vertrouw ik wel, maar ik heb nooit iets met mensen gehad en met mechanische dingen. Ook wil ik nog eens last hebben van demofobie; ik ben bang voor mensenmenigten. Vooral in kamers of ruimten vind ik het niks, omdat je er dan hoe dan ook niet uit kan. Hier kwam ik in de brugklas achter, vorig jaar dus, toen ik naar mijn eerste schoolfeest ging en met de eerste, tweede en derde klas in de aula zat. Ik had het gevoel dat ik niet meer kon ademen! Wel ontmoette ik een jongen, uit de tweede (nu dus derde) die ook met mij karate doet. Hij houdt ervan me te plagen (als in gewoon trappen maar niet hard) vooral tijdens karate zelf. Zijn naam is Onne en hij is heel aardig. Dat is de enige reden dat ik niet moest kotsen. Ook cleisiofobie is iets waar ik last van heb. Ik wil dus niet opgesloten worden in een gesloten ruimte. Tenzij er ramen zijn. Ik sluit mezelf wel graag op in mijn kamer, om me af te wenden van de wereld, zegmaar. Dat is wel iets wat ik graag doe. Het laatste waar ik extreem bang voor ben, is dat wat je niet kunt zien.
Wel durf ik dingen die anderen niet durven: vechten tegen overvallers/moordenaars/verkrachters, vuur/brand, spinnen en andere insecten, verdwaald zijn (dan hoef ik nooit meer terug te komen, yeah), andere gevaarlijke dieren, etc.
Maar tja, hoe kom ik nou eigenlijk aan deze angsten? Nou, dat zou ik je eens vertellen. Voor ik je een uitleg ga geven over de rest van mijn familie. Clowns die mensen bang willen maken, spreekt al voor zichzelf, denk ik. Ik ben al eens zo'n grapjas tegen gekomen wie op de weg met een knuppel naar me toe kwam. Ik heb hem keihard in de ballen getrapt en ben toen weggerend. Poppen en mascottes of andere dingen waarbij je alleen een lach ziet en die hun mond niet kunnen bewegen, je weet niet wat ze echt denken. Alleen de poppen in de verlaten winkel Julie's Poppenwinkel vind ik leuk, want die zijn bezeten met kinderen die waren vermoord toen ik nog twee was en als ik hun hand vastpak, kunnen ze lopen. Faalangst, laten we zeggen dat mijn familie de lat altijd heel hoog legt voor mij. Pizzeria's, vanwege de vele mensen en de sfeer die er hangt in die van mijn vader. Hij heeft al twee keer een nieuw restaurant moeten starten met zijn business partner, Henry Emily, maar de oudere gebouwen staan er nog steeds. Ook zijn we al een keer verhuisd, vlak na papa de eerste Freddy's bouwden. Daarvoor had hij Fredbear's, alleen stierf mijn oudere broertje Davey daar. Ook is bij dat huis mijn zus Elizabeth gestorven, toen ik twee was. Ik ga nog wel eens terug naar mijn oude huis, omdat ik me daar veiliger voel. Het is een ruïne, dus heb ik ook gewoon de open lucht boven me, wat het fijner maakt. Voor mijn andere angsten heb ik nog geen oorzaak gevonden, maar ik hoop dat ik daar snel achter kom.
Maar oké, nu even voorstellen, want ook dat heb ik nog niet gedaan. Domme ik. Ik ben Laura Afton, zus van Michael Afton en de overledene Elizabeth en Davey, dochter van William Afton en Hannah Afton, kleindochter van Mary Afton en haar gesneuvelde man Charles Afton. Mama's ouders ken ik helaas niet, maar het blijkt dat ze zijn gestorven aan een ziekte. Opa is dood gegaan na een auto-ongeluk, ik heb hem dan ook nooit gekend. Ik ben 13 jaar en doe gymnasium, nu in de tweede klas. Ik heb een bijzondere aanleg voor vechten en dansen en zingen en muziek maken zijn mijn hobby's. Ook teken ik graag. Ik heb de ruïne van mijn huis dan ook al eens nagetekend van binnen af. Oh, ja: ik HOU van dieren! Ook ben ik extreem goed in de klassieke talen, maar de talen van deze tijd lukken me niet. Duits is mijn ding niet, Engels lukt nog wel aardig, Nederlands is ook niet mijn beste vak en Frans is gewoon kut. Uiteraard ben ik ook geïnteresseerd in de sterren en edelstenen en mineralen. En ik schrijf graag. Fictie of non-fictie, het lukt allebei. Nu hou ik dan ook een logboek bij, om alles op te schrijven over mijn leven. Laat ik eerst maar eens beginnen wat er zo vreemd is aan mijn familie.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen