Davey en Elizabeth stierven dus toen ik nog maar twee jaar oud was, alleen kan ik me daar dus niks meer van herinneren in verband met mijn leeftijd. Ook het verhuizen weet ik niet meer, alleen weet ik de weg naar mijn oude huis nog als een of andere kat. Maar ook heb ik Henry Emily al een keer genoemd. Hij is heel aardig! Hij had vroeger ook een vrouw en een dochter. Zijn dochter is overleden de avond dat Davey stierf in het ziekenhuis, waarschijnlijk vermoord. Henry's vrouw was gelukkig op haar sterfbed, want ze had een gelukkig leven geleid. Bij haar was het ziekte dat het eindigde. Mijn broer, Michael Afton, is 23 jaar, maar woont nog steeds bij ons. Hij verdient zijn geld niet eerlijk, dus moet ik zeggen dat ik zelf niet precies weet hoe. Wel weet ik dat hij ook steelt. Mijn moeder, nu 45, steelt ook en doet hetzelfde als de rest van onze familie. Mijn vader, 46, steelt en moord. Mijn oma ook. Iedereen heeft al eens een moord gepleegd en we zijn nog nooit gepakt, behalve ik. Ik hou er niet van mensen te moeten zien lijden onder vreselijke pijn, dus heb ik nog nooit een mes in mijn hand gehad om dat te doen. En dat ben ik ook niet van plan. Mijn broer beloofde me een paar jaar geleden nog dat hij niet zou beginnen, mooi gedaan, hoor. Mama schreeuwt altijd naar me en slaat me altijd als ik niet gehoorzaam, maar I don't care. Papa negeert me altijd compleet. Ik vertel hem altijd dingen waar ik trots op ben, zoals tienen voor toetsen en tekeningen die ik heb gemaakt, maar hij lijkt er niks om te geven. Oma vertelt me altijd verhalen van opa, wie de beste moordenaar was die er ooit was geweest. Hij slachtte iedereen stuk voor stuk af zonder gepakt te worden, maar mij boeit het geen ene drol. Gelukkig is er een iemand in dit huis die om me geeft: mijn kat, Figaro. Ik vond hem toen ik vier was en nam hem mee. Nu is hij mijn beste vriend. Ik kan hem alles vertellen en omgekeerd. Als hij trots op me is, geeft hij me altijd wel een likje op mijn neus. Verder ben ik liever alleen.
De deur van mijn kamer wordt opengegooid en ik zie hoe Michael binnen stormt.
'Hey zusje!' roept hij. 'Je moet beneden komen, mama wil met je praten.'
Fuck. Dat wil ik niet. Vandaar dat ik hem negeer. Ik pak mijn Grieks boeken erbij en open het tekstboek om een tekst te lezen.
'Laura?'
Hem negeren is niet zo moeilijk als ik muziek aan het luisteren ben met mijn oortjes in. Het liedje "Save me" van Skillet, ik luister graag naar deze band en dit liedje doet me een beetje denken aan mezelf. Michael tikt op mijn schouder en ik draai me woedend naar hem om. Zijn zwarte, warrige haar hangt een beetje voor zijn blauwe ogen die met ergernis gevuld zijn.
Ik grom. 'Wat moet je nou?'
'Je moet naar beneden komen, mama wil met je praten. En wel nu meteen! Of mama gaat je pas echt pijn laten voelen met haar mes.'
Met de mouw van mijn hoodie half over mijn hand leg ik hem op mijn bovenarm. Ondanks de dikke stof kan ik de sneden in mijn arm voelen in mijn huid. De enige keren dat mijn mes bloed heeft laten lopen.
'Maakt me niet uit,' snauw ik. 'Als ze weer zo'n hele preek gaat houden over dat ik een teleurstellende dochter ben en dat ik meer moet gaan gedragen als een ware Afton, dan hoef ik het niet te horen.'
Ik doe mijn oortje weer in en luister de rest van de muziek. Maar Michael gromt nog een keer en ik zucht geërgerd.
'Best, wat jij wil. Maar denk maar niet dat het veel zin heeft.'
Met tegenzin sta ik op, pak mijn telefoon en stop hem in mijn zak terwijl Spotify van liedje wisselt. Nu hoor ik "Lonely dance" van Set It Off. Dit is ook een band die ik echt leuk vind, vooral dit lied past bij mij. Het enige wat ik nodig heb, is wat rust en vrede. Niet dat ik dat ooit zal krijgen. Michael geeft me een duwtje op mijn rug en ik brom terwijl ik hem een trap in zijn maag bezorg. Het eerste wat ik zie, is papa wie aan de tafel zit en zijn krant erop gelegd heeft terwijl hij me aan kijkt met een blik zonder enige emotie. Zijn ogen zijn smaragdgroen en zijn haar is bruin. Net als de mijne. Papa en ik lijken per uiterlijk meer op elkaar dan ik zou verwachten, omdat ons karakter zoveel lijkt te verschillen. Papa is agressief, asociaal en hij let helemaal niet op de anderen. Mijn vrienden zien we juist als het tegenovergestelde, hoewel ik het daar niet volledig mee eens ben. Naast papa zit mama. Haar lange, oranje haar en groene ogen doen me denken aan Elizabeth. Haar ogen zijn gevuld met woede en ze kijkt me streng aan.
'Laura,' zegt ze. 'We zijn er klaar mee dat je je zo gedraagt. Je moet je meer gaan aanpassen aan je familie. Ik weet zeker dat je het uiteindelijk leuk vindt. En doe godverdomme je oortjes uit als ik tegen je praat.'
Ik stop de muziek en leg de oortjes in mijn zakken van mijn trui. Ik hou mijn schouders omhoog en hou mijn handen in mijn zakken.
'Of anders?' vraag ik. Ik weet dat ik deze risico's niet zou moeten nemen, maar ik weiger me net zo te gaan gedragen als zij doen.
'Niet zo bijdehand jongedame,' snauwt mama terwijl ze opstaat en met beide handen op de tafel.
'Ik haat deze familie!' schreeuw ik vol afschuw en ik ren stampend naar boven. Ik gooi de deur dicht, stroop mijn mouw op en pak mijn mes. Zonder enige inspanning snij ik in mijn huid zodat mijn bloed op de grond komt. Zoals ik al zei, de enige keren dat mijn mes bloed heeft laten lopen. Of het nog zal laten lopen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen