Foto bij Scar 96

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
'Ik... Ik zou willen dat ik gewoon normaal was. Snap je? Gewoon... zonder mentale problemen en nachtmerries en trauma's waar jij uiteindelijk mee om moet gaan. Soms... Soms wil ik gewoon jouw vriendin kunnen zijn.'
Mijn maag lijkt te verkrampen en ik probeer niet te medelevend te kijken, wetend dat dat het voor haar alleen maar erger maakt.
Ik neem haar hand in de mijne en geef er een kusje op, onze vingers verstrengeld. Heel kort kijkt ze me aan, in een flits, maar blijkbaar is het te pijnlijk om het oogcontact te behouden.
'Paige,' beloof ik haar. 'Je bent zo veel meer dan dat.'

De rest van de zaterdag doen we eigenlijk vrij weinig. Om een uur of twee 's middags smeekt Paige me bijna of we even kunnen gaan wandelen. Ik kan me voorstellen dat ze na een week van ziek binnen moeten zitten dolgraag even iets wil doen, dus ik stem ermee in. Hoewel ze zich vrij goed voelt, is ze er wel dusdanig slecht aantoe dat we een half uur doen over een wandeling die ze normaal binnen twintig minuten af zou hebben gelopen. De uren daarna zitten we vooral op de bank te luieren. Kleine stukjes achter elkaar kijken we televisie, want vanwege haar hersenschudding mag ze niet te lang achtereen naar een scherm kijken. De rest van de tijd zitten we een beetje te lezen of te praten en op een gegeven moment valt ze even in slaap, wat helemaal niet gek is als je kijkt naar hoe slecht haar nacht is geweest en hoe relatief druk de dag was. Aan het eind van de middag gaan we even naar de supermarkt. Ze wil per se mee, gewoon om iets te doen te hebben. Ik protesteer niet, maar blijf de hele tijd wel vrij dicht bij haar in de buurt, want een tijdje daarvoor klaagde ze nog dat ze wat duizelig was. Gelukkig gaat er niks mis en hoef ik geen hartaanval te krijgen.
In de avond krijg ik een berichtje van Hailey, die ons vraagt of we morgenmiddag langs kunnen komen en kunnen blijven eten. Ze zegt dat haar neefje en nichtjes langskomen en dat ze wel wat gezelschap en hulp kunnen gebruiken bij het oppassen. Na het even met Paige overlegd te hebben app ik terug dat dat ons wel leuk lijkt. We spreken om vier uur 's middags bij hen af en beginnen aan ons eigen avondeten. Hoewel ik geen keukenprins ben, is het verassend leuk om samen met haar te koken, zeker omdat ze er wat muziek bij aanzet en het één groot karaokefeest wordt. Wanneer we klaar zijn, eten we het met volle mond pratend en lachend op.
Aangezien we allebei niet de beste nacht ooit gehad hebben, gaan we een uurtje vroeger naar bed dan normaal. Ik slaap die nacht uitzonderlijk goed, waar ik eigenlijk wel aan toe was. Om de een of andere reden voelt het allemaal precies goed. Ik word alleen maar af en toe wakker van Paige die zich iets dichter naar me toetrekt of in een lichter deel van haar slaap een paar kusjes in mijn hals drukt. Elke keer kan ik het niet laten om even te glimlachen en telkens val ik weer met vlinders in mijn buik in slaap. Godzijdank heeft ze niet één nachtmerrie en ligt de hele nacht gewoon rustig slapend in mijn armen, waar ze perfect in lijkt te passen.

Om twee over vier in de middag erna staan we voor de deur van Hailey en Marco's huis. Hoewel ze ons natuurlijk wel veel vaker als stel hebben gezien, sta ik nog steeds naast Paige te glunderen van trots, mijn arm om haar middel alsof ik de hele wereld wil laten weten dat we samen zijn, wat misschien ook wel zo is.
Hailey en Marco doen samen de deur open. Hailey trekt Paige, die een geschrokken kreetje slaakt, meteen in een omhelzing. Wanneer we al het geknuffel en gehallo en ge”kom-toch-binnen” achter de rug hebben, lopen we het huis in en hangen we onze jas op.
‘Hoe gaat het met je, Paige?’ vraagt Hailey met oprechte bezorgdheid.
‘Oh, wel goed, hoor. Een stuk beter, in ieder geval,’ antwoordt ze.
‘Ze heeft best wel erge bloedarmoede,’ verklik ik haar, wat me een waarschuwende blik oplevert.
‘Krijg je er medicatie voor?’ vraagt Hailey.
‘Ja.’
‘Nou, dan moet Nathan niet zo zeuren, vind je niet.’
Paige kijkt me aan alsof ze voor het eerst in haar leven een soortgenoot heeft gevonden.
‘Inderdaad,’ zegt ze droogjes.
Ik rol met mijn ogen.
Net wanneer ik wil protesteren, komen er twee kleine kinderen aanrennen, hun blote voeten klappend tegen de vloerplanken. Een jongetje en een iets jonger meisje.
Het meisje gaat bij Hailey staan en klemt haar armpjes om haar been. Ze kijkt met grote ogen naar Paige en mij op.
‘Dit zijn Paige en Nathan. Dat zijn twee vrienden van mij en Marco,’ legt ze uit.
De kleuter knikt zwijgend en Hailey legt een hand op haar blonde hoofdje.
‘Dit is Chloë, mijn oudste nichtje. Ze is vier,’ zegt ze.
Een beetje verlegen kijkt Chloë naar ons op en zwaait zachtjes met haar hand naar ons. Zowel ik als Paige zwaaien glimlachend terug.
‘Oh, en dit is mijn neefje van zes, Jack,’ zegt Hailey terwijl ze naar het jongetje gebaart.
Met een onderzoekende, ietwat brutale blik kijkt Jack van mij naar Paige. Dan stapt hij naar haar toe en steekt behoeftig zijn armen naar haar omhoog.
‘Til me op,’ gebiedt hij.
Paige glimlacht haar geamuseerde, scheve glimlachje en tilt de jongen dan van de grond. Ze zet hem op haar heup en hij pakt een plukje van haar haar tussen zijn vingers.
‘Je hebt heel mooi haar,’ zegt hij.
Een beetje van haar stuk gebracht knippert ze met haar ogen.
‘Ik... uh... D-Dank je,’ stottert ze onhandig. Ik glimlach en probeer vooral geen “ik zei het toch” te zeggen.
‘Ik ga even bij Bindi kijken, oké?’ kondigt Marco aan en zijn vrouw knikt.
Hailey gebaart met haar hoofd richting de woonkamer. ‘Kom, we gaan zitten.’
We knikken en volgen haar naar de bank. Jack, die nog steeds door Paige gedragen wordt, kijkt haar aan en zegt: ‘Jij bent echt sterk.’
Paige, die heel slecht is in het accepteren en geloven van elk mogelijk compliment, stottert weer een bedankje. We gaan naast elkaar op de bank zitten en Jack kruipt van Paiges schoot naar dat van mij. Ik haal een hand door zijn al warrige haar en zeg: ‘Hallo, kleine man, hoe gaat het?’
Blijkbaar was het niet het juiste om te zeggen, want hij trekt een bood gezicht en strijkt zijn haar glad. ‘Ik ben geen kleine man.’
‘Jawel, hoor,’ zeg ik plagend, want ik ben zó goed met kinderen. ‘Je bent een grote jongen en een kleine man.’
Hij fronst en kijkt even bedenkelijk, maar knikt dan. ‘Oké, prima. Ik accepteer het.’
Nou, heb ik even geluk.
Jack gebaart even naar Paige en vraagt dan: ‘Zijn jullie verliefd?’
Ik glimlach en knik. ‘Ja, heel erg.’
Zijn gezicht betrekt. ‘Ieuw.’
Ik zucht. ‘Wanneer je een grote man bent, begrijp je het wel.’
Net wanneer hij iets snedigs terug wil zeggen, komt Marco de kamer weer binnen. In zijn armen heeft hij een baby’tje in een groene draken onesie.
‘Dit is Bindi, Haileys jongste nichtje. Ze is vier maanden oud.’
Hij gaat met het kindje in zijn armen naast Hailey zitten en glimlacht. Zijn vrouw pakt de baby van hem over en strijkt even over haar zachte wangetje.
‘Kan ik wat te drinken aanbieden?’ vraagt Marco terwijl hij opstaat.
‘Doe maar thee,’ zeggen Paige en ik in koor.
‘Noted,’ zegt hij en hij buigt even voorover om Hailey op haar wang te kussen. ‘En wat wil jij, schatje?’
'Ik lust ook wel thee. Dank je'
Marco knikt en verdwijnt de keuken in. In die tussentijd komt Hailey overeind en loop naar de bank waar wij op zitten, aan de andere kant van de koffietafel.
'Paige, wil jij haar even vasthouden?' vraagt ze, ook al wacht ze niet op een antwoord en duwt ze de baby haast in haar armen.
Paiges ogen worden groot en ze lijkt te verstijven. Het ziet er bijna komisch uit.
'Nee nee nee, wacht,' protesteert ze met een geknepen stemmetje. 'Wat als ik haar pijn doe?'
Als ik niet wist hoe diep die angst geworteld zat, had ik het waarschijnlijk grappig geworden, maar nu zorgt het alleen maar voor een krap gevoel in mijn maag. Ik vraag me af hoeveel baby's gestorven zijn aan de hand van haar vader.
Hailey haalt een wenkbrauw op. 'Wat? Ben je van plan met haar te gaan gooien?'
Paige schudt heftig haar hoofd. 'Nee. Nee, natuurlijk niet.'
Ze haalt nonchalant haar schouders op. 'Nou, in dat geval denk ik dat je instinct het wel in de goede banen zal leiden, Paige.'
Angstig kijkt ze van de baby in haar armen naar mij, haar gezicht een en al zenuwen. Ze kijkt weer terug naar Hailey.
'Oké, maar waarom is ze verkleed als draak?' vraagt ze gepikeerd.
Hailey begint te lachen en gaat weer aan haar kant van de salontafel zitten.
'Mijn zus is een beetje een rare. Maar het is wel leuk, toch?' antwoordt ze stralend.
Paige knikt snel en slikt. Ze kijkt weer naar Bindi, die met haar blauwe oogjes terugkijkt en begint te lachen. Paige glimlacht onzeker terug en kijkt dan even naar Hailey om te controleren of het wel goed is.
Hailey glimlacht naar haar en zegt: 'Paige, toch. Niet alles wat je aanraakt gaat kapot, oké? Maak je maar geen zorgen.'
Paige knikt weer vluchtig en glimlacht een beetje trillerig. Ze wendt zich weer tot het meisje in haar armen en lacht zachtjes.
'Hi,' zegt ze met een stem die minstens een paar octaven hoger is dan normaal. 'Ik ben Paige. Jij... Je bent echt heel schattig. En klein.'
Ik kan een grijns niet inhouden wanneer Bindi weer een lachend geluidje maakt en haar hand in haar mond probeert te stoppen. Een beetje geschrokken kijkt ze mij aan en ik werp haar een geruststellende glimlach toe.
'Je doet het goed, liefje. Niks aan de hand.'
Ze knikt weer en glimlacht weer voorzichtig, bijna verbaasd over het voldane gevoel.
'Wacht, ik wil haar ook vasthouden,' zegt Jack opeens, die nog altijd op mijn schoot heen en weer zit te draaien en zit te mokken over zijn existentiële crisis. Paige stottert een oké en geeft de baby voorzichtig aan haar grote broertje.
Nu Paige blijkbaar weer vrij is, komt Chloë opeens aanlopen. Ze klimt op Paiges schoot en wurmt zich in haar armen. Aangezien een vierjarige al iets beter tegen een stootje kan, vindt Paige het duidelijk minder eng, maar ik kan zien dat ze het vrij onwennig vindt.
'Hoi, Muisje,' zegt Chloë, waarop Paige verbaasd fronst.
'Ze heet Paige,' verbeter ik haar voorzichtig.
Hailey begint ingetogen te lachen en zegt gekscherend: 'Maar je mag haar best Muisje noemen, hoor.'
'Waarom noem je me Muisje?' vraagt Paige verbaasd.
'Omdat je het haar hebt van een muisje,' legt Chloë uit. 'En het is echt heel mooi. Het is het allerallerallermooiste haar dat ik ooit heb gezien. Je bent heel erg mooi.'
Even staat Paige met haar mond vol tanden. Dan sputtert ze een bedankje.
Ik glimlach en geef een kus op haar slaap.
'Nou, Muisje, dan hoor je het ook eens van een ander. Ik zei toch dat je mooi was.'
Ze krijgt een felle blos op haar wangen, waar ik om moet grijnzen.
Ineens duwt Jack Bindi in mijn armen en kondigt aan dat hij ons zijn speelgoedauto wil laten zien. Ik maak één van mijn armen los en strijk eventjes over haar wangetje, die nog zachter is dan ik had gedacht.
'Hier, geef haar haar tutje maar,' zegt Hailey, en nog geen seconde later vliegt er een ongeleid projectiel door de lucht. Aangezien mijn gebrek aan vrije armen en bewegingsruimte, vangt Paige het voor me op en buigt zich naar me toe om het in Bindi's mond te doen. Het meisje zuigt er even op en doet dan haar oogjes dicht. Ik had niet gedacht dat een baby zo snel in slaap zou kunnen vallen, maar het duurt maar een paar seconden. Terwijl Chloë nog altijd met Paiges haar speelt, wieg ik Bindi zachtjes heen in mijn armen. Het is ineens heel makkelijk om alles om me heen te vergeten en even kijk ik glimlachend naar Paige, die mijn glimlach beantwoordt.
En ineens realiseer ik me dat ik dit eigenlijk ook wel wil, ooit. Een gezin.
Het besef raakt me eigenlijk heel onverwachts. En ik had niet gedacht dat het zo sterk zou zijn. Maar het is wel waar. Heel erg waar.
Hier zou ik wel aan kunnen wennen.

Reacties (1)

  • BethGoes

    Ahhhh super schattig!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen