Foto bij Scar 97

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Terwijl Chloë nog altijd met Paiges haar speelt, wieg ik Bindi zachtjes heen in mijn armen. Het is ineens heel makkelijk om alles om me heen te vergeten en even kijk ik glimlachend naar Paige, die mijn glimlach beantwoordt.
En ineens realiseer ik me dat ik dit eigenlijk ook wel wil, ooit. Een gezin.
Het besef raakt me eigenlijk heel onverwachts. En ik had niet gedacht dat het zo sterk zou zijn. Maar het is wel waar. Heel erg waar.
Hier zou ik wel aan kunnen wennen.

Marco komt de kamer binnen met een dienblad vol kopjes thee en thee plastic bekers limonade. Enthousiast klimmen Jack en Chloë van ons schoot af en rennen enthousiast naar hun drankjes toe. Bindi ligt nog altijd in mijn armen te slapen en ik ben doodsbang om te bewegen. Nu ik degene ben die verantwoordelijk is voor het lot van de baby, vindt Paige het duidelijk een stuk minder eng, want ze buigt zich naar me toe en strijkt glimlachend over Bindi's wangetje.
'Heb ik nog iets interessants gemist?' vraagt Marco terwijl hij zich naast Hailey neer laat ploffen en een arm om haar heen slaat.
'Paige is bang voor baby's,' zegt ze snel, als een klikkend kind.
Marco trekt geamuseerd een wenkbrauw op, maar héél even flitsen zijn ogen met iets van bezorgdheid in zijn blik naar mij, aangezien hij weet dat ik een kinderwens heb. Ik laat met één blik weten dat zijn vrouw weer gewoon wat overdrijft.
'Ik ben niet bang voor baby's,' zegt Paige mokkend.
'Waar ben je dan wel bang voor?' vraagt Hailey.
'De mogelijkheid dat ik baby's pijn doe,' mompelt ze.
Marco haalt zijn schouders op. 'Ach, dat zal wel meevallen. Nathans moeder heeft hem ook laten vallen toen hij een baby was en hij is toch ook wel een soort van prima?'
Ik kijk hem beledigd aan. 'Een soort van?'
Hij haalt zijn schouders op. 'Ik ben alleen maar realistisch.'
Ik kijk gekrenkt naar Paige voor hulp. Ze probeert haar grijns tegen te houden en geeft een kusje op mijn wang.
'Je bent meer dan een soort van prima,' stelt ze me gerust.
'Ja, precies,' brom ik terwijl ik Bindi zachtjes heen en weer begin te wiegen. Ze is toch wel iets schattiger dan ik toe wil geven.
Met een zweem van een glimlach kijkt Marco opzij naar zijn vrouw, een blik in zijn ogen alsof ze de meest aanbiddelijke persoon op aarde is. Hij kan altijd van het ene op het andere moment naar Hailey kijken alsof ze de enige persoon in zijn leven is. Vroeger was ik ervan overtuig dat het ongezond en niet eens menselijk was om zoveel van iemand te houden, maar nu ik Paige heb leren kennen, hoop ik dat wij ooit zelf zoveel liefde zullen kennen. Maar, laten we eerlijk zijn, als je zelf nog nooit echt van iemand op een romantische manier gehouden hebt, snap je niet waarom iemand naar een ander zou kijken alsof diegene elke ochtend hoogstpersoonlijk de zon aan de hemel zet.
En nu heb ik Paige en is zij soms de enige waar ik nog naar kan kijken.
Hailey staat op en loopt naar me toe.
'Geef mij Bindi maar, dan leg ik haar even in haar wiegje,' zegt ze.
Heel voorzichtig, en met een klein beetje tegenzin, overhandig ik de slapende baby aan haar. Ze wordt er gelukkig niet wakker van. Zachtjes wiegend en neuriënd loopt Hailey met Bindi in haar armen naar de kribbe in de hoek van de kamer. Daar legt ze het kindje in en ze dekt haar toe. Ik zie Marco nét even te lang en te dromerig kijken.
Ondertussen pakken Paige en ik onze kopjes thee en beginnen te drinken. Aangezien Hailey meestal de tijd niet neemt om te wachten tot het water volledig gekookt is, zijn we allebei een beetje verrast door de temperatuur. Ik verbrand nog net mijn mond niet en weet mijn gezicht in de plooi te houden.
Pratend over dingen die er helemaal niet toe doen, drinken we met zijn alle onze thee op. Wanneer alle kopjes leeg zijn, stapelen Marco en Hailey ze op een dienblad.
'We gaan even kijken hoe het met het eten gaat, oké?' zegt Hailey.
'Ik ga wel even mee,' stelt Paige voor, en ze volgt hen naar de keuken, mij achterlatend om op de kinderen te lettend.
Al snel komen Jack en Chloë naar me toe en het jongetje trekt me overeind en neemt me mee naar het midden van te tafel.
'Oké, kleine man, wat wil je doen?' vraag ik.
Hij kijkt een paar seconden naar me op en zegt dan: 'De vloer is lava.'
In één fractie van een seconde verandert zijn hele houding en hij sprint alsof hij door de duivel op de hielen wordt gezeten naar de fauteuil. Zijn zusje rent achter hem aan. Ik sta zelf in twee stappen weer bij de bank en ga erop staan. Niet wetend hoe het spelletje eigenlijk verdergaat, wacht ik maar tot mij verteld wordt hoe ik het heb weten te verpesten.
Paige loopt de kamer binnen en kijkt me met een frons aan. Het moet er ook wel raar uitzien: Jack en Chloë die op stoelen zijn geklommen en ik die op de bank staat.
Ik kijk haar een beetje verontschuldigend aan en haal mijn schouders op.
‘De vloer is lava,’ verklaar ik.
Ze fronst en kijkt even naar de vloer onder haar voeten.
‘Uhhh... Wat?’
‘Een of ander kinderspelletje. Het is precies hoe het klinkt,’ verduidelijk ik onduidelijk.
Ze trekt een kritische wenkbrauw op en werpt weer een gepuzzelde blik op de grond. Dan kijkt ze me weer aan en vraagt ze: ‘Ben ik al dood?’
Ik haar mijn schouders weer op en steek een uitnodigende hand naar haar uit.
‘Waarschijnlijk wel, maar nou en. Kom hier.’
Met een zuinig glimlachje legt ze haar hand in de mijne en komt naast me op de bank staan. Ze kijkt even zoekend om zich heen.
‘En nu?’ vraagt ze onverschillig
Ik haal een hand door mijn haar.
‘Ja... uh... Dat weet ik eigenlijk ook niet. Volgens mij kunnen de regels hen niet veel schelen.’
Ik sla een arm om haar middel en druk een kus tegen haar wang.
'Ik hou van je,' fluister ik in haar oor, zeker wetend dat Jack "ieuw" gaat schreeuwen als hij het zou horen.
'Ik hou ook van jou,' zegt ze met een glimlach terug.
Plotseling maakt Jack de verassend verre sprong van de fauteuil naar de bank en grijpt Paiges been vast.
'Muisje, kom! Ik wil je mijn treintjes laten zien!' roept hij enthousiast. Ondertussen klimt Chloë ook de bank op en pakt met grijpende handjes haar shirt vast.
Ik druk nog een kus op haar wang.
'Nou, het ziet er naar uit dat je weer van mij gestolen wordt. Ik zie je later wel weer, Muisje,' zeg ik plagend en ik krijg een hele waarschuwende blik toegeworpen. Ik grijns brutaal terug.
Ik kijk even toe hoe mijn lieftallige vriendin ontvoerd wordt door een stelletje brute kinderen en loop dan naar de keuken, waar ik zie dat Hailey net Marco's overhemd dicht aan het knopen is. Mijn gezicht betrekt.
'Oké, ieuw. Kunnen jullie het gewoon even in je broek houden als er bezoek is?' vraag ik.
Marco kijkt met een ruk op, zijn wangen rood. Hailey rolt met haar ogen en gaat ongestoord verder met het vastmaken van het laatste knoopje.
'Stel je niet zo aan, Natey-Patey. Hij had gewoon zijn overhemd scheef dichtgeknoopt,' zegt ze beschuldigend.
Ik val even stil. 'Ja, oké. Dat klinkt inderdaad meer als de Marco die ik ken.'
Hij kijkt me beledigd aan, maar voordat hij kan protesteren, zegt zijn vrouw: 'Oh, dat geloof ik best, Nathan. Er is een hele hoop Marco dat je niet kent.'
Ik kijk haar misselijk aan.
'Gadverdamme, Hailey. Die kant hóéf ik helemaal niet te kennen.'
Ze grijnst en drukt een kusje in Marco's hals. Zijn hoofd is inmiddels rood als een biet.
'Natuurlijk niet. Die kant is alleen voor mij.'
Ik geef het op en steek hoofdschuddend mijn handen in de lucht.
'Oké, ik ben er klaar mee. Ik ga terug naar Paige. Dan kunnen jullie... weet ik veel... tongen, of zo. Zolang je het maar niet doet waar de kinderen bij zijn. Of Paige. Of ik.' En met die woorden loop ik de keuken uit, de hormonale tortelduifjes achterlatend.
Ik loop naar de woonkamer en kijk van een afstandje naar Paige en de kinderen. Ze zit op haar knieën bij Chloë en speelt samen met haar met wat houten treintjes. Jack is ook aan het spelen, maar is meer bezig met het rondslaan en gooien van de locomotieven. Chloë, daarentegen, lijkt iets beter door te hebben waarvoor het bedoeld is. Paige zegt lachend iets tegen het meisje en strijkt een lok haar achter haar oor.
Ik kan niet anders dan glimlachen en probeer dat te verbergen door over mijn wangen te wrijven. Door wat gegiechel en gefluister kijk ik opzij, om te zien hoe Hailey en Marco ook de woonkamer binnen zijn gelopen en naar ons staan te kijken. Met haar elleboog prik ze in Marco's buik en glunderend wijst ze van Paige naar mij. Opeens begrijp ik héél goed waarom ze gevraagd heeft of wij langs wilden komen.
Ik kijk Hailey met een zucht aan en loop naar haar toe, een koppige blos mijn wangen die ik maar niet wegkrijg.
‘Hailey, serieus?!’ sis ik.
‘Wat?! Ik wil graag nog meer neefjes en nichtjes!’ stoot ze quasi-verontwaardigd uit, maar ik zie de pretlichtjes in haar ogen branden. Aan mijn gezicht ziet ze dat ik de “we zijn geen familie”-kaart wil spelen, dus ze is me voor en maakt een wegwerpend gebaar met haar hand. ‘We zijn praktisch familie.’
Ik rol met mijn ogen, maar ze geeft een zacht duwtje tegen mijn schouder om me te vertellen dat ze nog lang niet klaar met me is.
'Oh, kom op. Ik ken je langer dan vandaag. Ga je me nu echt vertellen dat je dit niet zelf wilt?' plaagt ze me. 'Stel je voor: een gezinnetje met Paige. Een kindje in haar armen. Eentje in jouw armen. En als ze ouder worden kun je steeds meer van haar trekken in hun zien. Lijkt dat je niet wat?'
Ik voel mijn wangen vuurrood worden.
'Hailey, hou op,' zeg ik gepikeerd. 'Ik weet niet eens... Ik weet niet eens zeker of zij... uh... dat... ook wel wil.'
Ze haalt een wenkbrauw op en kijkt me arrogant aan.
'Ik ben bevriend met jullie beiden. Denk je dat ik erover zou beginnen als ík het niet wist?'
Ik heb het er met Paige eigenlijk nooit over gehad. Familie is voor ons allebei een beetje een F-woord. En aangezien ze er nog überhaupt niet klaar voor is ons seks met me te hebben, voelt kinderen al helemaal als een taboe-onderwerp.
'Hailey, niet zo plagen. Kijk naar hoe rood hij wordt. Straks legt hij nog een ei,' zegt Marco. Ik kijk hem boos aan.
Hailey rolt met haar ogen en geeft haar man een kus op zijn wang. Hij begint meteen te glunderen. Na al die jaren is hij nog steeds smoorverliefd.
'Ik ben zo terug, schatje. Zorg er even voor dat hij geen eieren begint te leggen.'
'Is goed, lieverd.'
Ze loopt weg en Marco en ik blijven achter. Mijn blik is zo gevestigd op Paige, Chloë en Jack dat het even duurt voordat ik doorheb dat hij me met een geamuseerde blik aan het bekijken is.
'Je houdt van haar, hé?' vraagt hij.
Ik knik, misschien nét iets te snel en overdreven.
'Ja.'
Hij glimlacht, oprecht in plaats van humoristisch.
'Dat is mooi. Je verdient het,' zegt hij, waarna hij iets bezorgder kijkt en vraagt: 'Hoe gaat het met haar? Nog last van... alles?'
Ik maak een wel heel vreemd gebaar wat een combinatie moet zijn tussen het schudden en knikken van mijn hoofd en het ophalen van mijn schouders.
'Het gaat eigenlijk best goed. Ze heeft geen koorts meer, dus dat is mooi. Ze moet nog wel medicijnen slikken en door de hersenschudding en bloedarmoede is ze wel eens snel duizelig en heeft ze vaak hoofdpijn. Eigenlijk heeft ze nog maar weinig last van de longontsteking, maar ze heeft het wel veel sneller koud dan normaal. Haar ribben zijn ook bijna helemaal genezen, maar ik kan zien dat ze soms nog wel zeer doen. Maar ik... Het... Het is nog wel echt duidelijk dat ze zich niet goed voelt,' leg ik uit.
Hij knikt.
'Het is misschien onbeschoft, maar niet geschoten is altijd mis, dus ik ga het toch vragen. Weet je wat er gebeurd is? Wie... Wie dát heeft gedaan?' vraagt hij, bijna op fluistertoon.
Ik knik van ja.
'Ik weet het,' zeg ik. 'Maar ik ga het je niet vertellen, sorry.'
Hij haalt zijn schouders op. 'Geen probleem. Ik... Ik wilde gewoon zeker weten dat ze er niet helemaal alleen mee zit.'
'Ik zou haar nóóit ergens alleen mee laten zitten,' zeg ik uit het niets. Het komt er feller en verdedigender uit dan bedoeld.
Hij glimlacht en duwt zijn schouder even tegen de mijne.
'Weet ik.'
Net op dat moment komt Hailey de woonkamer weer binnenlopen, met een flesje babymelk in haar handen. Ze loopt naar Paige toe en ik volg haar uit nieuwsgierigheid.
'Hey, Paige. Kun je dit even aan Bindi geven?'
Ze kijkt even met grote ogen op, maar knikt dan aarzelend en staat op van de grond. Ze pakt het flesje vast en terwijl Hailey wegloopt, kijkt ze zenuwachtig naar mij.
'Oké, jij moet erbij blijven voor morele steun, begrepen?' zegt ze zenuwachtig.
Ik glimlach vertederd en knik. 'Is goed, liefje.'
We lopen naar de wieg toe en voorzichtig tilt ze Bindi op. Wanneer ze het tutje uit haar mond haalt en weglegt, wordt het meisje langzaam wakker. Ze knippert haar blauwe oogjes open en begint blij te lachen waneer ze Paige ziet, die er bijna verbaasd door lijkt te zijn, alsof ze niet begrijpt dat iemand haar zou mogen. Een beetje onzeker begint ze haar de melk te laten drinken en ze kijkt aarzelend naar mij.
'Zo moet het toch?' vraagt ze, een beetje angstig.
Ik knik. 'Ja. Je doet het geweldig. Maak je geen zorgen.'
Terwijl ik zo naar haar kijk, kan ik niet helpen dat ik begin te glimlachen. En ik kan ook niet helpen dat het er, terecht of niet, een klein beetje droevig uitziet. Er zit een scheepswrak aan moorden in haar hoofd. En ze droomt over pistoolschoten en mensen die in het Russisch smeken om hun leven. Er zijn handen op haar lichaam geweest die ze daar niet wilde hebben. En de mensen die van haar hadden moeten houden, hebben haar ontvoerd omdat ze niet weet hoe ze moet rouwen om iemand die ze nooit op heeft kunnen zien groeien. Ze is sterk, maar een fragiel soort sterk; een onvrijwillige paradox. Er zijn veel te veel mensen die haar veel te graag wilden zien breken. En toch, na dat alles, behandelt ze andermans baby met een tederheid die ze zelf niet heeft gekregen toen ze nog te jong om te begrijpen wat het betekende om de dochter van Vanir Ivanovic te zijn.

Reacties (2)

  • BethGoes

    Ik hoop echt dat ze een gezin zullen stichten!

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Awh Nathan is echt zo verliefd op Paige, zo schattig!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen