De nacht is gevallen en met tegenzin moet ik met papa en Michael mee. Waarom ik? Ik wil gewoon slapen!
'En, wie gaan we beroven, pa?' vraagt Michael.
'Ene Hans.' antwoordt hij. 'Zijn vrouw is laatst overleden en hij heeft veel van haar gekregen.' Papa geeft mij mijn mes en grijnst. 'Als hij komt opdagen, steek in zijn hart. Wij zorgen wel voor de rest. Sta jij op de uitkijk bij zijn slaapkamer.'
Ik zucht even en loop naar de kamer waar hij aan het slapen is. Het is een man van ongeveer 70 jaar en hij heeft grijs haar. Arme man, als je vrouw sterft en nu een stel idioten je huis beroven. Ik heb eigenlijk wel medelijden met hem. Terwijl papa en Michael allerlei spullen stil pakken, verveel ik me tijdens het staan en opletten dat hij niet wakker wordt. Dan zie ik iets. Het ligt op zijn bureau, naast een foto. Ik loop ernaartoe en bekijk het met de zaklamp erop gericht. Het is een foto van een gezin. Hij, zijn vrouw en zijn zoon. Naast de foto ligt een smaragd. Ik pak het vast en bekijk het goed. Ik stop het in de zak van mijn hoodie en kijk weer naar de man. Er, klopt iets niet. Hij ligt doodstil in zijn bed.
'Laura,' hoor ik Michael sissen. 'Kom, we hebben de spullen.'
'Wacht even,' zeg ik en ik loop naar de man. Ik haal de deken langzaam van hem af en leg mijn hand in zijn nek. Ik schrik. Snel pak ik zijn pols en weer leg ik mijn vinger erop. Nee. Nu leg ik mijn hand op zijn borst en voel geconcentreerd, maar het resultaat is niet zoals ik hoopte. Ik kijk naar Michael en zie papa achter hem verschijnen.
'Hij is dood.' zeg ik. 'Heeft een van jullie dat gedaan van tevoren?'
Michael kijkt me verbaasd aan en grinnikt dan.
'Haha, you got me.' zegt hij. 'Je bent echt goed in acteren, zussie. Je zou zo actrice kunnen worden.'
'Het is geen grap.' zeg ik met de moeite adem te halen.
'Wat dan nog?' vraagt hij. 'Niet ons probleem. Kom, we gaan.'
Ik kijk nog even naar de man. Zijn huid is wit en er is geen enkele inspanning te zien in zijn lichaam. Er moet iets mis zijn. Hij zal toch zeker niet zijn gestorven aan ouderdom? Dat is te voordehand liggend. Ik zucht even en volg mijn familie dan.

Op de terugweg voel ik nog even aan de edelsteen die ik vond en ik voel me meteen schuldig. Waarom heb ik dit gedaan?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen